Μιχάλης Κονιόρδος

Η σύγκρουση ανάμεσα στην τραμπική κτηματομεσιτική λογική και την Ουκρανία δεν αποτελεί μια θεωρητική προσέγγιση, αλλά τον κεντρικό άξονα της αμερικανικής διπλωματίας για τον τερματισμό(;) του πολέμου.

Όταν η γεωπολιτική αντιμετωπίζεται με τους όρους ενός κτηματομεσιτικού ντιλ, η μοίρα ενός κυρίαρχου κράτους μετατρέπεται σε διαπραγμάτευση για το «κόστος ανά τετραγωνικό μέτρο». Αυτή η προσέγγιση έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με την ίδια την επιβίωση της Ουκρανίας.

1. Ο Πόλεμος ως «Συνοριακή Διαφορά Ακινήτων»

Η βασική φιλοσοφία της κυβέρνησης Τραμπ για την επίλυση του προβλήματος βασίζεται στο δόγμα ότι τα πάντα έχουν μια τιμή και κάθε διαφορά λύνεται με μια εδαφική ανταλλαγή.

Η Τραμπική Λογική: Αντιμετωπίζει την εισβολή της Ρωσίας ως μια σκληρή διαφωνία μεταξύ δύο γειτόνων για τα όρια των «οικοπέδων» τους. Η στρατηγική που προωθείται από διαπραγματευτές με καθαρά real estate υπόβαθρο (όπως ο Στίβεν Γουίτκοφ και ο Τζάρεντ Κούσνερ) και επικεντρώνεται στο να πιεστεί η Ουκρανία να παραχωρήσει εδάφη (όπως το υπόλοιπο Donbas) με αντάλλαγμα κάποιες εγγυήσεις(;) ασφαλείας.

Η Ουκρανική Πραγματικότητα: Για τους Ουκρανούς, αυτή η λογική συνιστά προδοσία. Ο Ουκρανός πρόεδρος απορρίπτει σταθερά αυτή τη φόρμουλα, τονίζοντας ότι η Ουκρανία δεν είναι εμπορική συμφωνία ακινήτων. Για το Κίεβο, ο πόλεμος είναι υπαρξιακός απέναντι σε μια ιμπεριαλιστική Ρωσία και όχι ένα παιχνίδι θετικού αθροίσματος (positive-sum game) όπου και οι δύο πλευρές μπορούν να βγουν κερδισμένες από ένα «καλό ντιλ». Άλλωστε οι Ουκρανοί είναι άρρηκτα «δεμένοι» συναισθηματικά με τη γη τους, τα πάτρια εδάφη τους.

2. Μάρκετινγκ και «Μονομερείς» Εκεχειρίες

Στην παράδοση του «Art of the Deal», η δημιουργία εντυπώσεων προηγείται της συμφωνίας των μερών. Αυτό φάνηκε καθαρά με τις αιφνιδιαστικές ανακοινώσεις του Ντόναλντ Τραμπ, όπως η πρόσφατη δήλωσή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για μια «ενεργειακή εκεχειρία», η οποία έγινε χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με το Κίεβο. Αυτή η τακτική του «εκβιασμού» των εξελίξεων μέσω του μάρκετινγκ δημιουργεί αστάθεια, καθώς η Ρωσία απαντά με κλιμάκωση στο πεδίο και η Ουκρανία βρίσκεται εκτεθειμένη σε διεθνείς πιέσεις.

3. Η Ανοικοδόμηση ως Επενδυτικό «Eldorado»

Η Τραμπική λογική βλέπει την επόμενη μέρα της Ουκρανίας ως το μεγαλύτερο project real estate στον πλανήτη.

Μέσα από το Επενδυτικό Ταμείο Ανοικοδόμησης ΗΠΑ-Ουκρανίας (URIF), που ενεργοποιήθηκε για να χρηματοδοτήσει έργα υποδομών, ενέργειας και κρίσιμων ορυκτών, η Ουκρανία αντιμετωπίζεται ως μια τεράστια αγορά με υψηλές αποδόσεις.

Παράλληλα, οι Αμερικανοί διαπραγματευτές προτείνουν οικονομικά κίνητρα στη Ρωσία —όπως το μερικό ξεπάγωμα ρωσικών περιουσιακών στοιχείων και τη μεταφορά τους σε ελεγχόμενα από τις ΗΠΑ ταμεία για την ανοικοδόμηση— προκειμένου να εξαγοράσουν τη διπλωματική ειρήνη, προκαλώντας την έντονη αντίδραση των Ευρωπαίων συμμάχων.

Το Ιδεολογικό Χάσμα:

Ηθικά και πολιτικά, η Τραμπική λογική έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με την  Ουκρανία επειδή στερείται της κατανόησης του διεθνούς δικαίου και της εθνικής κυριαρχίας. Όταν ο Αμερικανός πρόεδρος πιέζει για λύσεις βασισμένες της επιχειρηματικές του επιδιώξεις (της η μείωση των τιμών της ενέργειας ενόψει εγχώριων εκλογών), η Ουκρανία κινδυνεύει να θυσιαστεί στον βωμό μιας βιαστικής, εμπορικής συμφωνίας που απλώς θα παγώσει τη ρωσική επιθετικότητα αντί να τη σταματήσει.

Οι πρόσφατες εξελίξεις και τα εναλλασσόμενα «νέα» ειρηνευτικά σχέδια:

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν πλήρως πώς η Τραμπική κτηματομεσιτική λογική (μέσω των Γουίτκοφ και Κούσνερ) μετατρέπει τη γεωπολιτική σε επιχειρηματικό «deal».

Ταυτόχρονα η Ουάσιγκτον άλλοτε μονομερώς, άλλοτε «συνεργαζόμενη» με την Ευρώπη επεξεργάζεται άλλοτε ένα ειρηνευτικό σχέδιο 24 σημείων άλλοτε ένα  ειρηνευτικό σχέδιο 4 σημείων, το οποίο συνδέεται άμεσα με την έντονη αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις αμερικανικές προτάσεις για τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία.

Το Νέο Ειρηνευτικό Σχέδιο 4 Σημείων:

Το προσχέδιο, το οποίο συζητήθηκε σε κλειστές συναντήσεις στο Μαϊάμι με τη συμμετοχή των Αμερικανών μεσολαβητών Steve Witkoff και Jared Kushner, περιλαμβάνει τέσσερις βασικούς πυλώνες που προσφέρουν οικονομικά ανταλλάγματα με στόχο έναν εδαφικό συμβιβασμό:

1. Χρηματοδότηση της Ανοικοδόμησης: Δημιουργία ενός γιγαντιαίου οικονομικού μηχανισμού μέσω της World Bank και του επενδυτικού κολοσσού BlackRock για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας. Η αμερικανική πλευρά ζητά ήδη εγγυήσεις από το Κίεβο κατά της διαφθοράς προκειμένου να εισρεύσουν τα κεφάλαια.

2. Εγγυήσεις Ασφαλείας: Παροχή ισχυρών διμερών αμυντικών εγγυήσεων από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη προς την Ουκρανία που θα προβλέπουν στρατιωτική απάντηση σε περίπτωση νέας ρωσικής επίθεσης (στα πρότυπα του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ), αλλά χωρίς άμεση ένταξη της χώρας στη Συμμαχία.

3. Ενεργειακή Συμφωνία με τη Ρωσία: Ένα καθαρά εμπορικό deal που προβλέπει τη μεταφορά ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου προς την Ευρώπη μέσω αγωγών, με το Κίεβο και τη Μόσχα να μοιράζονται τα έσοδα.

4. Κατάπαυση του Πυρός στη Γραμμή του Μετώπου: Πάγωμα της σύγκρουσης στα τρέχοντα εδαφικά όρια. Αυτό πρακτικά συνεπάγεται εδαφικές παραχωρήσεις από την πλευρά της Ουκρανίας, γεγονός που προκαλεί την έντονη σκεπτικισμό και άρνηση του Κιέβου, το οποίο χαρακτηρίζει τις διαρροές του σχεδίου ως «αμερικανικό PR»(«Δημόσιες σχέσεις εκ του ασφαλούς για το θεαθήναι»)

Η Πρόταση για τα Ρωσικά Περιουσιακά Στοιχεία και η Ευρωπαϊκή Αντίδραση:

Για να χρηματοδοτηθεί αυτό το ντιλ και να δελεαστεί η Μόσχα να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, η κυβέρνηση Τραμπ έριξε στο τραπέζι μια πρόταση που εξόργισε τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Η Αμερικανική Πρόταση: Οι ΗΠΑ εισηγήθηκαν να ξεπαγώσει ένα μέρος των ρωσικών κρατικών περιουσιακών στοιχείων (από τα περίπου €210 δισεκατομμύρια που είναι δεσμευμένα στην Ευρώπη) και να μεταφερθούν σε ένα ειδικό χρηματοδοτικό όχημα υπό τον έλεγχο της Ουάσιγκτον. Αυτό θα λειτουργούσε ως «οικονομικό κίνητρο» προς τη Ρωσία.

Το «Όχι» της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι απέρριψαν κατηγορηματικά το σχέδιο των Στίβεν Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ. Καθώς το 85% αυτών των χρημάτων (περίπου €185 δισ.) βρίσκεται στη Euroclear με έδρα τις Βρυξέλλες. Η ΕΕ ξεκαθάρισε ότι τα κεφάλαια πρέπει να παραμείνουν στην Ευρώπη και να διατεθούν αποκλειστικά για την άμυνα και την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας.

Ευρωπαίοι ηγέτες τόνιζαν (π.χ. Μερτς) ότι η μεταφορά του ελέγχου των χρημάτων στην Ουάσιγκτον, με σκοπό να χρησιμοποιηθούν ως διπλωματικό αντάλλαγμα προς το Κρεμλίνο, υπονομεύει την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη διεθνή νομιμότητα.

Και καθώς η ζωή συνεχιζόταν με το ατέλειωτο πινγκ-πονγκ σε ό,τι αφορά τα ειρηνευτικά σχέδια, προέκυψαν οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ: Η ήττα του Ντόναλντ Τραμπ και η επικράτηση των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές αρχές Νοεμβρίου του 2026 φαίνεται να επηρεάζουν το Ουκρανικό ζήτημα με τους εξής τρόπους, σύμφωνα με τις αναλύσεις:

Ενίσχυση της βοήθειας προς το Κίεβο: Η νίκη των Δημοκρατικών και ο έλεγχος των επιτροπών της Γερουσίας και του Κογκρέσου δημιουργούν περιθώρια για μεγαλύτερη επιρροή στις διαδικασίες και την ενίσχυση της αμερικανικής βοήθειας προς την Ουκρανία.

Περιορισμός της εξουσίας του Τραμπ: Η απώλεια του ελέγχου και των δύο Σωμάτων του Κογκρέσου περιορίζει τις μονομερείς κινήσεις ή τους περιορισμούς που θα μπορούσε να επιβάλει ο πρόεδρος Τραμπ στη στήριξη προς το Κίεβο.

Αυξημένη αβεβαιότητα: Παρά τον περιορισμό του Κογκρέσου, αναλυτές εκτιμούν ότι ο Τραμπ μπορεί να υιοθετήσει μια ακόμα πιο επιθετική ή απρόβλεπτη στάση στην εξωτερική πολιτική του στα επόμενα χρόνια της θητείας του, διατηρώντας σημαντικό μέρος της ισχύος του στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και δασμών.

Στο εύλογο ερώτημα «Μπορεί να αλλάξει η κτηματομεσιτική συμπεριφορά του Τραμπ απέναντι στην Ουκρανία ;» η απάντηση είναι κατηγορηματική: Η «κτηματομεσιτική» και συναλλακτική προσέγγιση (transactional approach) του Ντόναλντ Τραμπ στο Ουκρανικό είναι δομικό στοιχείο της πολιτικής του ταυτότητας και είναι απίθανο να αλλάξει ως φιλοσοφία, ωστόσο η ήττα του στις ενδιάμεσες εκλογές περιορίζει δραστικά τα περιθώρια ελιγμών του.

 Ο Τραμπ αντιμετωπίζει παραδοσιακά τη γεωπολιτική με όρους Real Estate. Έχει χαρακτηρίσει τις κατεχόμενες περιοχές της Ουκρανίας ως «παραθαλάσσια ακίνητα-φιλέτα» (oceanfront property), αντιμετωπίζοντας τις εδαφικές παραχωρήσεις ως απλές «ανταλλαγές οικοπέδων» (land swaps) για την επίτευξη μιας συμφωνίας.

Πάντως, μετά το εκλογικό αποτέλεσμα του Νοεμβρίου 2026, η συμπεριφορά του αναμένεται να επηρεασθεί από παραμέτρους που δεν μπορεί να ελέγξει. Όπως άλλωστε και την υπερφίαλη λογόρροιά του:  

Θεσμικό «φρένο» από το Κογκρέσο: Με τους Δημοκρατικούς να ελέγχουν πλέον και τα δύο σώματα, ο Τραμπ δεν μπορεί να επιβάλει μονομερώς μια «συμφωνία αγοραπωλησίας» εις βάρος της Ουκρανίας. Το Κογκρέσο μπορεί να μπλοκάρει προσπάθειες άρσης των κυρώσεων κατά της Ρωσίας ή να επιβάλει εκ νέου πακέτα στρατιωτικής βοήθειας.

Πίεση για γρήγορο κλείσιμο: Ο Τραμπ επιμένει ότι βρίσκεται «πολύ κοντά σε μια ειρηνευτική συμφωνία», σχεδιάζοντας ακόμη και τη φιλοξενία τριμερών συνομιλιών στο θέρετρό του στο Ντοράλ της Φλόριντα. Η αποδυνάμωσή του στο εσωτερικό ενδέχεται να τον κάνει να βιαστεί να κλείσει οποιοδήποτε «deal» για να παρουσιάσει μια εξωτερική επιτυχία, έστω και αν αυτή βασίζεται σε επιχειρηματικά ανταλλάγματα ή εδαφικές υποχωρήσεις.

Η ρωσική πλευρά: Το Κρεμλίνο δήλωσε ότι ελπίζει οι εκλογικές απώλειες του Τραμπ να μην επηρεάσουν τις «ειρηνευτικές του προσπάθειες», καθώς η Μόσχα επωφελείται από τη συναλλακτική λογική του Αμερικανού προέδρου, η οποία παρακάμπτει τις παραδοσιακές εγγυήσεις ασφαλείας της Δύσης.

Συνεπώς, ενώ η νοοτροπία του «dealmaker» που βλέπει την Ουκρανία σαν οικόπεδο προς διαπραγμάτευση παραμένει ίδια, η ικανότητά του όμως να την εφαρμόσει έχει περιοριστεί σημαντικά από το νέο πολιτικό σκηνικό στην Ουάσιγκτον. Ευτυχώς….

Αλλά «πόσο» ευτυχώς; Είναι πολύ πιθανό η απάντηση στο ερώτημα «πόσο να είναι ευρωπαϊκή:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκει σταθερά να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας δίκαιης ειρηνευτικής συμφωνίας, ωστόσο η ικανότητά της να επιβάλει ένα σχέδιο που θα δικαιώνει πλήρως τον αγώνα των Ουκρανών προσκρούει σε σημαντικούς γεωπολιτικούς και θεσμικούς περιορισμούς.

Σύμφωνα με ευρωπαϊκές διπλωματικές πηγές και αναλύσεις, η θέση και οι δυνατότητες της ΕΕ διαμορφώνονται ως εξής:

Η Ευρωπαϊκή Στρατηγική και τα Ατού της ΕΕ

Η «Φόρμουλα Ειρήνης» του Ζελένσκι ως βάση: Η ΕΕ έχει ευθυγραμμιστεί πλήρως με το σχέδιο 10 σημείων του Κιέβου, το οποίο απαιτεί την πλήρη αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας και την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων. Για τις Βρυξέλλες, οποιοδήποτε «ευρωπαϊκό σχέδιο» πρέπει να βασίζεται στο Διεθνές Δίκαιο και να μην περιλαμβάνει εξαναγκαστικές εδαφικές παραχωρήσεις.

Το χαρτί της ανοικοδόμησης και της ένταξης: Το ισχυρότερο εργαλείο της ΕΕ δεν είναι στρατιωτικό, αλλά οικονομικό και θεσμικό. Η ΕΕ μπορεί να προσφέρει το απόλυτο «βραβείο» για την Ουκρανία: την πλήρη ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη χρηματοδότηση της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης, στοιχεία που αποτελούν τη μοναδική ουσιαστική δικαίωση για το μέλλον των Ουκρανών πολιτών.

Οι Σημαντικές Προκλήσεις και οι Περιορισμοί

Έλλειψη Στρατιωτικής Αυτονομίας: Η ΕΕ δεν διαθέτει την ενιαία στρατιωτική ισχύ ή τις απαραίτητες εγγυήσεις ασφαλείας (όπως το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ) που απαιτεί το Κίεβο για να αποτρέψει μια μελλοντική ρωσική επίθεση. Χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ ή του ΝΑΤΟ, η ΕΕ δυσκολεύεται να εγγυηθεί την ασφάλεια μιας ειρηνευτικής συμφωνίας στο πεδίο.

Εσωτερικές Διαιρέσεις: Η λήψη αποφάσεων στην εξωτερική πολιτική της ΕΕ απαιτεί ομοφωνία. Χώρες όπως η Ουγγαρία διατηρούν διαφορετική προσέγγιση για τον πόλεμο και τις κυρώσεις, γεγονός που συχνά καθυστερεί ή αποδυναμώνει μια κοινή, δυναμική ευρωπαϊκή πρωτοβουλία.

Η στάση των άλλων «παικτών»: Οποιοδήποτε ευρωπαϊκό σχέδιο απαιτεί την αποδοχή του από τη Μόσχα (η οποία απορρίπτει την ΕΕ ως ουδέτερο διαμεσολαβητή) και τον συντονισμό με την Ουάσιγκτον, ειδικά μετά το νέο σκηνικό που διαμορφώνουν οι αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές.

Συνεπώς, η ΕΕ μπορεί να συνδιαμορφώσει και να χρηματοδοτήσει ένα πλαίσιο ειρήνης που δικαιώνει την Ουκρανία, αλλά δεν μπορεί να το επιβάλει μόνη της χωρίς τη στρατιωτική κάλυψη του ΝΑΤΟ και τη στήριξη των ΗΠΑ.

Καθώς, το τοπίο γύρω από την ειρήνευση στην Ουκρανία αναδιαμορφώνεται ραγδαία, τρεις βασικοί πυλώνες (ευρωπαϊκές εγγυήσεις, ενταξιακή πορεία, στάση Παρισιού-Βερολίνου) συνδέονται στενά με την επόμενη φάση του πολέμου.

Τα συγκεκριμένα σημεία των ευρωπαϊκών εγγυήσεων ασφαλείας:

Η Ευρώπη δεν διαθέτει ρήτρα αμοιβαίας άμυνας τύπου ΝΑΤΟ που να μπορεί να επιβληθεί άμεσα, αλλά αναπτύσσει ένα πλέγμα «αποτρεπτικών» και «σταθεροποιητικών» εγγυήσεων:

Ανάπτυξη στρατευμάτων στο έδαφος (Stabilisation Force): Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο έχουν υπογράψει δήλωση πρόθεσης για την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων εντός της Ουκρανίας μετά την επίτευξη μιας ειρηνευτικής συμφωνίας. Σκοπός είναι να λειτουργήσουν ως ανθρώπινη ασπίδα και εγγυητές της τήρησης της ειρήνης.

Πολυεθνικές στρατιωτικές δομές: Ήδη υπό την ηγεσία του Παρισιού και του Λονδίνου διεξάγεται η μεγάλη στρατιωτική άσκηση «Koalicja» στην Πολωνία με τη συμμετοχή 10 χωρών (συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας), δοκιμάζοντας την επιχειρησιακή ικανότητα μιας Πολυεθνικής Δύναμης για την Ουκρανία (MNF-U).

Ομπρέλα αεράμυνας και χρηματοδότηση: Προωθείται η μετατροπή των διμερών συμφώνων άμυνας σε μια ενιαία ευρωπαϊκή πρωτοβουλία ολοκληρωμένης αεράμυνας για την Ουκρανία, παράλληλα με τη δημιουργία ενός Ταμείου Ανασυγκρότησης που θα συνδέει την οικονομική βοήθεια με τις ειρηνευτικές διαδικασίες.

Έχει ανακύψει όμως ένα σημαντικό πρόβλημα: Οι ΗΠΑ (μέσω του απεσταλμένου Στιβ Γουίτκοφ) πιέζουν για συνομιλίες με τη Ρωσία (π.χ. στο Αμπού Ντάμπι), με την προσέγγιση ότι «η Ευρώπη απλώς θα ενημερωθεί», γεγονός που αναγκάζει την ΕΕ να ζητά επίμονα μια «Mandatory» θέση, μία υποχρεωτική θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και όχι μία «θέση» παρατηρητή.

Πώς η ενταξιακή πορεία της Ουκρανίας επηρεάζει τις διαπραγματεύσεις:

Η ένταξη στην ΕΕ αποτελεί για το Κίεβο την απόλυτη θεσμική εγγύηση ασφαλείας μέσω του Άρθρου 42(7) της Συνθήκης της ΕΕ για την αμοιβαία συνδρομή:

Επιτάχυνση των διαδικασιών: Η Ύπατη Εκπρόσωπος Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ, Κάγια Κάλας, πιέζει ανοιχτά να ανοίξουν όλα τα υπόλοιπα διαπραγματευτικά κεφάλαια έως το τέλος του 2026, αξιοποιώντας το γεγονός ότι τον Ιούνιο του 2026 άνοιξε η πρώτη δέσμη κεφαλαίων.

Το Χρονοδιάγραμμα του Κιέβου: Η ουκρανική κυβέρνηση έχει θέσει ως επίσημο στόχο την ολοκλήρωση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων έως το τέλος του 2028.

Το «Αγκάθι» των Μεταρρυθμίσεων: Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (στην πρόσφατη έκθεση διεύρυνσης) ξεκαθάρισε ότι παρά την πολιτική βούληση, το Κίεβο πρέπει να επιταχύνει τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις στη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και την καταπολέμηση της διαφθοράς. Μια παρατεταμένη διαδικασία (τύπου Δυτικών Βαλκανίων) θεωρείται απαράδεκτη από την ουκρανική κοινωνία, η οποία βλέπει την ΕΕ ως κίνητρο επιβίωσης.

Οι Θέσεις Γαλλίας και Γερμανίας ως προς τις «Κόκκινες Γραμμές» του Κιέβου:

Το Παρίσι και το Βερολίνο αποτελούν τους δύο βασικούς πυλώνες της ευρωπαϊκής στρατηγικής, αλλά εμφανίζουν ελαφρώς διαφορετικές αποχρώσεις στη διαχείριση των κόκκινων γραμμών του Βολοντίμιρ Ζελένσκι (όχι εδαφικές παραχωρήσεις, όχι πάγωμα χωρίς εγγυήσεις):

Γαλλία (Επιθετική διπλωματία και αποτροπή): Ο Εμανουέλ Μακρόν ηγείται της προσπάθειας για τη συγκρότηση της πολυεθνικής στρατιωτικής δύναμης υποστήριξης της Ουκρανίας. Το Παρίσι στηρίζει τη γραμμή ότι «δεν μπορεί να αλλάξουν σύνορα με τη βία» και επιδιώκει να δημιουργήσει τετελεσμένα στο πεδίο (αποστολή εκπαιδευτών/στρατευμάτων μετά από deal) ώστε ο Πούτιν να μην μπορεί να παραβιάσει ξανά μια μελλοντική εκεχειρία.

Γερμανία (Θεσμική και οικονομική στήριξη): Το Βερολίνο παραμένει ο μεγαλύτερος οικονομικός και στρατιωτικός χρηματοδότης της Ουκρανίας εντός της ΕΕ, αλλά εμφανίζεται πιο προσεκτικό σε κινήσεις που θα μπορούσαν να εμπλέξουν άμεσα ευρωπαϊκά στρατεύματα σε αντιπαράθεση με τη Μόσχα. Η Γερμανία εστιάζει στην ενίσχυση της ουκρανικής άμυνας εντός των υφιστάμενων συνόρων και στη διασφάλιση ότι οποιαδήποτε συμφωνία δεν θα αποτελεί «συνθηκολόγηση» επιβεβλημένη από τρίτους.

Η Κοινή Ευρωπαϊκή Γραμμή: Παρά τις αποχρώσεις, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έχει διακηρύξει επίσημα ότι «η πορεία προς την ειρήνη δεν μπορεί να αποφασιστεί χωρίς την Ουκρανία».

Αυτά επί του παρόντος, μέχρι να υπάρξουν νεότερα, μέχρι δηλαδή να ξημερώσει μία άλλη «πεφωτισμένη ιδέα» σε βάρος της Ουκρανίας και της Ευρώπης.

Εν τω μεταξύ οι ρωσικές θηριωδίες συνεχίζονται σε καθημερινή βάση όπως και ο αφανισμός Ουκρανών αμάχων άλλωστε…

Η «τραμπική κτηματομεσιτική λογική» (Τrumpian real estate logic) αναφέρεται στον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ έχτισε την επιχειρηματική του αυτοκρατορία και την προσωπική του εικόνα. Δεν πρόκειται απλώς για μια στρατηγική αγοραπωλησιών, αλλά για μια ολόκληρη φιλοσοφία που συνδυάζει το real estate με την ψυχολογία, το μάρκετινγκ και την πολιτική ισχύ.

Αυτό σημαίνει πως η «κτηματομεσιτική λογική» του Τραμπ (Trumpian real estate mindset) δεν αποτελεί απλώς μια επιχειρηματική στρατηγική, αλλά τη θεμελιώδη κοσμοθεωρία που διαμόρφωσε τόσο την πολιτική του καριέρα όσο και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τη διακυβέρνηση, τις διεθνείς σχέσεις και την επικοινωνία.

Στο real estate της Νέας Υόρκης των δεκαετιών του 1970 και του 1980, η επιτυχία κρινόταν από το θράσος, τη διαπραγμάτευση και την ικανότητα να πουλάς ένα «όραμα» (ή μια ψευδαίσθηση) πριν καν πέσουν τα θεμέλια.

Ακολουθούν μερικές βασικές σκέψεις και άξονες για το πώς μεταφράζεται αυτή η λογική ή, αλλιώς ειπωμένο, οι βασικοί πυλώνες αυτής της λογικής, χωρισμένοι σε κεντρικές θεματικές:

1. Το Real Estate ως Branding (Brand-Centric Real Estate)

Για την παραδοσιακή αγορά, η αξία ενός ακινήτου καθορίζεται από την τοποθεσία, τα τετραγωνικά και τα υλικά. Στη λογική του Τραμπ, η μεγαλύτερη αξία κρύβεται στο όνομα.

Η χρυσή ταμπέλα: Η τοποθέτηση του ονόματος "Trump" με μεγάλα, επίχρυσα γράμματα σε κτίρια μετατρέπει το τσιμέντο σε προϊόν πολυτελείας.

Αδειοδότηση (Licensing): Σε μεταγενέστερα στάδια, η λογική αυτή εξελίχθηκε: ο Τραμπ δεν έχτιζε απαραίτητα τα κτίρια ούτε του ανήκαν. Αντίθετα, «νοίκιαζε» το όνομά του σε ξένους επενδυτές, αποδεικνύοντας ότι το brand έχει μεγαλύτερη ρευστότητα και μικρότερο ρίσκο από το ίδιο το τούβλο.

2. Η Ψυχολογία της Υπερβολής και του "Premium"

Η αισθητική και η ρητορική αυτής της προσέγγισης βασίζονται στην έννοια του "Hyper-Luxury".

Οπτική επιβολή: Χρυσός, μάρμαρο, τεράστια αίθρια και εντυπωσιακοί ουρανοξύστες. Ακόμα κι αν η αρχιτεκτονική κοινότητα την έκρινε συχνά «κιτς», η λογική αυτή στόχευε σε ένα συγκεκριμένο κοινό που ταύτιζε το φορτωμένο στυλ με την απόλυτη επιτυχία.

Δημιουργική αύξηση ορόφων: Είναι γνωστή η τακτική του να παραλείπει ορόφους στην αρίθμηση των ασανσέρ (π.χ. ένα κτίριο 58 ορόφων να εμφανίζεται ως 68 ορόφων). Η λογική; Οι πελάτες νιώθουν ότι αγοράζουν κάτι πιο ψηλό, πιο σπάνιο και πιο ακριβό.

3. Μόχλευση και Διαχείριση Ρίσκου (Debt as a Weapon)

Η παραδοσιακή συντηρητική λογική βλέπει το χρέος ως βάρος. Η τραμπική λογική βλέπει το χρέος ως εργαλείο.

OPM (Other People's Money): Η μέγιστη δυνατή χρήση ξένων κεφαλαίων (τραπεζών ή επενδυτών) για τη χρηματοδότηση έργων.

Το μέγεθος του χρέους ως ασπίδα: Όπως έχει αποτυπωθεί στην επιχειρηματική ιστορία, αν χρωστάς στην τράπεζα 100.000 δολάρια έχεις εσύ πρόβλημα. Αν της χρωστάς 100 εκατομμύρια, έχει η τράπεζα πρόβλημα. Αυτή η λογική χρησιμοποιήθηκε επανειλημμένα για την αναδιάρθρωση χρεών και την αποφυγή της προσωπικής οικονομικής καταστροφής μέσω των πτωχευτικών νόμων.

4. Η Υποκειμενικότητα της Αξίας (The Art of the Deal)

Στο σύμπαν αυτής της λογικής, η αξία ενός ακινήτου δεν είναι ποτέ σταθερή ή αντικειμενική· είναι διαπραγματεύσιμη και εξαρτάται από το αφήγημα.

Η τέχνη της υπερβολής (Truthful Hyperbole): Ο ίδιος ο Τραμπ έχει περιγράψει τον όρο στο βιβλίο του: μια αθώα, κατά τον ίδιο, υπερβολή που ενισχύει τη φαντασία των ανθρώπων. Στην πράξη, η λογική αυτή υπαγορεύει ότι ένα ακίνητο αξίζει όσο μπορείς να πείσεις τον άλλον ότι αξίζει, μια προσέγγιση που βρέθηκε συχνά στο μικροσκόπιο δικαστικών αρχών για τις αποκλίσεις στις αποτιμήσεις (διαφορετική αξία για την εφορία, διαφορετική για τις τράπεζες).

5. Το Real Estate ως Πολιτικό και Κοινωνικό Σκαλοπάτι

Για πολλούς developers, τα κτίρια είναι απλώς πηγή εισοδήματος. Στη συγκεκριμένη λογική, το real estate είναι το εισιτήριο για την κοινωνική και πολιτική ελίτ.

Κτίρια όπως το Trump Tower στη Νέα Υόρκη δεν σχεδιάστηκαν απλώς για να στεγάσουν γραφεία, αλλά για να αποτελέσουν σκηνικά (stages). Έγιναν το φόντο για τηλεοπτικά show (The Apprentice), για συνεντεύξεις Τύπου και, τελικά, για την πολιτική του ανάδειξη.

Συνοψίζοντας: Η τραμπική κτηματομεσιτική λογική μετατόπισε το real estate από τη σφαίρα των «υλικών υποδομών» στη σφαίρα του θεάματος, της αντίληψης (perception) και της πειθούς. Ανεξάρτητα από το πώς κρίνει κανείς την αποτελεσματικότητα ή την ηθική της, άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο συνδέεται το real estate με τη μαζική κουλτούρα.

Πώς αυτή η λογική εφαρμόστηκε σε συγκεκριμένα project:

Για να κατανοήσουμε πώς η θεωρία έγινε πράξη, έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς οι παραπάνω πυλώνες εφαρμόστηκαν σε τρία εμβληματικά και εντελώς διαφορετικά projects της καριέρας του Ντόναλντ Τραμπ. Το καθένα αντιπροσωπεύει και μια διαφορετική πτυχή της κτηματομεσιτικής του λογικής:

1. The Grand Hyatt Hotel (Νέα Υόρκη, 1980)

Η εφαρμογή της πολιτικής επιρροής, της ακραίας μόχλευσης και του "OPM" (Other People's Money).

Αυτό ήταν το project που έβαλε τον Τραμπ στον χάρτη του Μανχάταν, μετατρέποντας το παλιό, παρακμασμένο ξενοδοχείο Commodore δίπλα στο Grand Central σε ένα υπερσύγχρονο Hyatt.

Πώς εφαρμόστηκε η λογική:

Κρατική διευκόλυνση: Ο Τραμπ χρησιμοποίησε τις πολιτικές διασυνδέσεις του πατέρα του (Φρεντ Τραμπ) για να πετύχει κάτι πρωτοφανές: μια 40ετή φοροαπαλλαγή από τον Δήμο της Νέας Υόρκης, η οποία εξοικονόμησε εκατομμύρια δολάρια στο project.

Μηδενικό προσωπικό ρίσκο: Έπεισε την αλυσίδα Hyatt να μπει συνεταίρος 50-50 και τις τράπεζες να χρηματοδοτήσουν το έργο, βασιζόμενος στη φοροαπαλλαγή που είχε εξασφαλίσει. Ουσιαστικά, έχτισε ένα τεράστιο project στο κέντρο του Μανχάταν βάζοντας ελάχιστα δικά του μετρητά.

2. Trump Tower (Νέα Υόρκη, 1983)

Η εφαρμογή της ψυχολογίας του premium, του hyper-luxury και του branding ως σκηνικού.

Ο ουρανοξύστης στην 5η Λεωφόρο αποτελεί το «ιερό δισκοπότηρο» της τραμπικής λογικής. Δεν χτίστηκε απλώς ως κτίριο, αλλά ως το μνημείο του brand του.

Πώς εφαρμόστηκε η λογική:

Η οφθαλμαπάτη των ορόφων: Το κτίριο έχει στην πραγματικότητα 58 ορόφους, αλλά αν μπείτε στο ασανσέρ, ο τελευταίος όροφος αναγράφεται ως 68ος. Ο Τραμπ παρέλειψε 10 ορόφους (δικαιολογώντας το λόγω του μεγάλου ύψους του εμπορικού αιθρίου στη βάση). Αυτό του επέτρεψε να πουλάει τα ρετιρέ σε πολύ υψηλότερες τιμές, καθώς οι αγοραστές πλήρωναν το premium του να μένουν «πιο ψηλά».

Το Real Estate ως Reality Show: Το κτίριο επενδύθηκε εσωτερικά με εντυπωσιακό ροζ μάρμαρο, έναν καταρράκτη 24 μέτρων και παντού χρυσές λεπτομέρειες. Αυτό το σκηνικό χρησιμοποιήθηκε αργότερα ως το μόνιμο πλατό για το τηλεοπτικό show The Apprentice, ταυτίζοντας το κτίριο με την έννοια της επιχειρηματικής επιτυχίας στο μυαλό του παγκόσμιου κοινού.

3. Trump International Hotel & Tower (Σικάγο, 2009)

Η εφαρμογή της «διαχείρισης κρίσεων μέσω χρέους» και της σύγκρουσης με τις τράπεζες.

Αυτός ο εντυπωσιακός ουρανοξύστης στο Σικάγο ολοκληρώθηκε ακριβώς πάνω στην παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, αποτελώντας το τέλειο παράδειγμα του πώς το «μεγάλο χρέος» γίνεται όπλο του δανειζόμενου.

Πώς εφαρμόστηκε η λογική:

Η επίθεση ως άμυνα: Όταν η αγορά κατέρρευσε και ο Τραμπ έπρεπε να αποπληρώσει ένα δάνειο ύψους 400 εκατομμυρίων δολαρίων στην Deutsche Bank, αντί να ζητήσει απλώς παράταση μήνυσε την τράπεζα.

Η ανωτέρα βία (Force Majeure): Υποστήριξε δικαστικά ότι η οικονομική κρίση του 2008 ήταν μια «πράξη του Θεού» (ανωτέρα βία) και επομένως δεν ευθυνόταν ο ίδιος για την αδυναμία πληρωμής. Η κίνηση αυτή ανάγκασε την τράπεζα να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και τελικά να αναδιαρθρώσει το δάνειο με ευνοϊκούς όρους, αποδεικνύοντας τη θεωρία ότι οι τράπεζες δεν θέλουν να χρεοκοπήσουν τους πολύ μεγάλους πελάτες τους γιατί θα χάσουν τα λεφτά τους.

Σύνοψη των τακτικών κινήσεων στην πράξη

Αν απομονώσουμε τις κινήσεις του σε αυτά τα projects, βλέπουμε ένα κοινό μοτίβο:

1. Αγοράζεις την τοποθεσία (πάντα κεντρικά σημεία).

2. Μεγιστοποιείς το αφήγημα (χρυσός, extra όροφοι, luxury branding).

3. Μεταφέρεις το ρίσκο στις τράπεζες ή στους αγοραστές (μέσω προπωλήσεων).

4. Χρησιμοποιείς το μέγεθος του έργου για να πιέσεις το σύστημα (δήμους ή πιστωτές) αν τα πράγματα πάνε στραβά.

Πώς αυτή η λογική μεταφέρθηκε αυτούσια στην πολιτική του ρητορική;

Η μεταφορά της κτηματομεσιτικής λογικής στην πολιτική ρητορική του Ντόναλντ Τραμπ αποτελεί ένα από τα πιο ενδιαφέροντα φαινόμενα της σύγχρονης πολιτικής επικοινωνίας. Ουσιαστικά, ο Τραμπ δεν άλλαξε επάγγελμα, εφάρμοσε τους κανόνες του Real Estate και του μάρκετινγκ των ουρανοξυστών στη διακυβέρνηση μιας χώρας, αντιμετωπίζοντας τις διεθνείς σχέσεις, τους αντιπάλους και τους ψηφοφόρους με τους ίδιους όρους που αντιμετώπιζε τους αγοραστές, τους εργολάβους και τις τράπεζες.

Οι κεντρικοί πυλώνες αυτής της μεταφοράς περιλαμβάνουν

1. Το Brand ως Πολιτική Ιδεολογία (MAGA):

Στο real estate, η αξία κρυβόταν στο όνομα "Trump" και όχι στα υλικά. Στην πολιτική, η λογική αυτή γέννησε το κίνημα MAGA (Make America Great Again).

Το brand ως ταυτότητα: Όπως ακριβώς πουλούσε ένα διαμέρισμα επειδή είχε τη χρυσή ταμπέλα "Trump Tower", έτσι ακριβώς πουλάει και μια πολιτική ιδέα βασισμένη σε ένα ισχυρό, απλό και εύκολα αναγνωρίσιμο σλόγκαν.

Merchandising: Τα κόκκινα καπέλα, οι σημαίες και τα T-shirts αντιμετωπίζονται με όρους εμπορικού branding. Η πολιτική υποστηρίζεται μέσω της κατανάλωσης του brand, ακριβώς όπως η διαμονή σε ένα Trump Hotel αποτελούσε δήλωση status.

2. Η «Τέχνη της Υπερβολής» ως Πολιτικό Αφήγημα (Truthful Hyperbole)

Στο βιβλίο του The Art of the Deal, περιγράφει την «αθώα υπερβολή» ως ένα εξαιρετικό εργαλείο προώθησης. Στην πολιτική, αυτή η τακτική μεταφράστηκε σε μια ρητορική των ακραίων υπερθετικών βαθμών.

Το «μεγαλύτερο» και το «καλύτερο»: Στις ομιλίες του, οι συγκεντρώσεις του είναι πάντα «οι μεγαλύτερες στην ιστορία», η οικονομία επί των ημερών του «η καλύτερη που υπήρξε ποτέ» και οι αντίπαλοί του «οι χειρότεροι όλων των εποχών».

Η υποκειμενικότητα της πραγματικότητας: Όπως η αξία ενός ακινήτου καθορίζεται από το πόσο καλά μπορείς να το πλασάρεις, έτσι και τα πολιτικά γεγονότα αναδιαμορφώνονται μέσω του αφηγήματος, ανεξάρτητα από τα αντικειμενικά στατιστικά στοιχεία.

3. Η Πολιτική ως Συναλλαγή (Transactional Politics)

Για έναν developer, δεν υπάρχουν μόνιμοι φίλοι ή ιδεολογίες, υπάρχουν μόνο deals (συμφωνίες). Ο Τραμπ μετέφερε αυτή την ψυχρή, επιχειρηματική λογική στην εξωτερική και εσωτερική πολιτική.

Διεθνείς σχέσεις ως real estate: Αντιμετώπισε παραδοσιακές συμμαχίες, όπως το ΝΑΤΟ, με όρους ενοικιαστή-ιδιοκτήτη, δηλώνοντας ανοιχτά ότι οι σύμμαχοι «πρέπει να πληρώσουν το μερίδιό τους» για την προστασία που τους παρέχεται.

Παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος (Zero-Sum Game): Στη λογική του, για να κερδίσει η Αμερική (ή ο ίδιος), πρέπει κάποιος άλλος να χάσει (π.χ. η Κίνα ή το Μεξικό στους δασμούς). Δεν υπάρχει αμοιβαίο όφελος, υπάρχει μόνο ο «νικητής» και ο «χαμένος» μιας διαπραγμάτευσης.

4. Το Τείχος στα Σύνορα ως το Απόλυτο "Mega-Project":

Η πιο ξεκάθαρη μεταφορά της κτηματομεσιτικής λογικής στην πολιτική ήταν η υπόσχεση για την κατασκευή του Τείχους στα σύνορα με το Μεξικό.

Η λύση μέσω της υποδομής: Ένας developer λύνει τα προβλήματα χτίζοντας. Αντί για μια περίπλοκη γεωπολιτική ή κοινωνική προσέγγιση του μεταναστευτικού, ο Τραμπ πρότεινε ένα φυσικό κτίσμα.

Η μεταφορά του κόστους (OPM): Η περίφημη ατάκα «Θα χτίσουμε το τείχος και θα πληρώσει το Μεξικό γι’ αυτό» είναι η απόλυτη πολιτική μετάφραση της στρατηγικής "Other People's Money". Όπως έπειθε τις τράπεζες να χρηματοδοτήσουν τα κτίριά του, έτσι ισχυρίστηκε ότι θα έπειθε μια ξένη χώρα να χρηματοδοτήσει το πολιτικό του project.

5. Η Επίθεση ως η Μόνη Άμυνα

Όπως ακριβώς μήνυσε την Deutsche Bank εν μέσω κρίσης για να κερδίσει χρόνο και πλεονέκτημα, έτσι λειτουργεί και απέναντι στους πολιτικούς ή δικαστικούς του αντιπάλους.

Αντεπίθεση(Counter-punching): Η ρητορική του βασίζεται στην αρχή ότι αν σε κατηγορήσουν για κάτι, δεν απολογείσαι ποτέ. Αντίθετα, επιτίθεσαι με διπλάσια ένταση, αμφισβητείς την εγκυρότητα του θεσμού που σε κατηγορεί (π.χ. «Fake News», «διεφθαρμένο δικαστικό σύστημα») και μετατρέπεις τη δικαστική ή πολιτική μάχη σε ένα επικοινωνιακό σόου όπου εσύ κρατάς τα ηνία.

Συμπέρασμα: Ο Ντόναλντ Τραμπ κατάφερε να εκλεγεί και να κυβερνήσει χρησιμοποιώντας το ίδιο ακριβώς «εγχειρίδιο» που τον έκανε διάσημο στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1980. Αντιμετώπισε τις ΗΠΑ ως ένα τεράστιο, premium ακίνητο που χρειαζόταν έναν σκληρό διαπραγματευτή για να το ανακαινίσει και να αυξήσει την αξία του στην παγκόσμια αγορά.

Η μεταφορά της κτηματομεσιτικής λογικής του Ντόναλντ Τραμπ στην περίπτωση του πολέμου στην Ουκρανία δεν αποτελεί πλέον θεωρία, αλλά την επίσημη διπλωματική του στρατηγική. Σε αναλύσεις διεθνών μέσων (όπως το Foreign Affairs και η Wall Street Journal), η προσέγγισή του περιγράφεται κυριολεκτικά ως μια «κτηματομεσιτική συναλλαγή μεταμφιεσμένη σε γεωπολιτική στρατηγική».

Αυτή η επιχειρηματική νοοτροπία εφαρμόζεται στην Ουκρανία μέσα από συγκεκριμένες τακτικές:

1. Η επιλογή των «Μεσιτών» αντί για Διπλωμάτες:

Η πιο τρανταχτή απόδειξη αυτής της λογικής είναι τα πρόσωπα που επέλεξε ο Τραμπ για να ηγηθούν των ειρηνευτικών συνομιλιών. Αντί για έμπειρους διπλωμάτες καριέρας ή διεθνολόγους, έστειλε στο Κρεμλίνο και στις διαπραγματεύσεις τον Στιβ Γουίτκοφ, έναν δισεκατομμυριούχο developer ακινήτων από τη Νέα Υόρκη και προσωπικό του φίλο, ο οποίος συνέταξε το αρχικό προσχέδιο ειρήνης (το λεγόμενο σχέδιο 28 σημείων). Η λογική είναι απλή: «Αν θες να κλείσεις ένα deal, στέλνεις έναν άνθρωπο της αγοράς, όχι της γραφειοκρατίας».

2. Η πάτρια γη ως «Οικόπεδο προς Διαπραγμάτευση» (Territorial Cession)

Για έναν developer, η πάτρια γη δεν έχει εθνική κυριαρχία ή ιστορική μνήμη, είναι τετραγωνικά μέτρα, τοποθεσία και «assets».

«Καλύτερα να κλείσεις deal τώρα»: Σε δηλώσεις του, ο Τραμπ αντιμετωπίζει τα εδάφη της ανατολικής Ουκρανίας με όρους αγοράς, αναφέροντας ότι «κάποια από αυτά τα εδάφη έχουν ήδη χαθεί, κάποια είναι προς διεκδίκηση», οπότε «είναι προτιμότερο να κλείσεις μια συμφωνία τώρα».

Η λογική της απομείωσης: Στα προσχέδια που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, η Ουκρανία πιέζεται να παραχωρήσει εδάφη στη Ρωσία (Κριμαία, Ντονμπάς). Στην «τραμπική λογιστική», αυτό παρουσιάζεται ως το αναγκαίο τίμημα (reparations) που πρέπει να πληρώσει ο «ενοικιαστής» (Ουκρανία) για να σταματήσει η καταστροφή του υπόλοιπου «κτιρίου».

3. Η ειρήνη μέσω επιχειρηματικών deals ("Make Money, Not War"):

Η Ουάσιγκτον προωθεί τη λογική του «Ειρήνη μέσω επιχειρήσεων» («Peace through business»). Η στρατηγική του Τραμπ βασίζεται στην ιδέα ότι μπορεί να δελεάσει τη Μόσχα και να ικανοποιήσει την αμερικανική πλευρά συνδέοντας την κατάπαυση του πυρός με τεράστιες οικονομικές συμφωνίες.

Εκμετάλλευση πόρων: Το σχέδιο περιλαμβάνει προτάσεις για τη συμμετοχή αμερικανικών εταιρειών και επενδυτών (στους οποίους περιλαμβάνονται πρόσωπα με στενούς δεσμούς με την οικογένεια Τραμπ) σε έργα ενέργειας, αγωγών, εξόρυξης ορυκτών στην Αρκτική, ακόμη και στη διαχείριση παγωμένων ρωσικών κεφαλαίων.

• Αντάλλαγμα για τη βοήθεια: Η τραμπική λογική απαιτεί από το Κίεβο να παραχωρήσει στις ΗΠΑ πρόσβαση σε ουκρανικά κοιτάσματα πετρελαίου και ορυκτών ως «ξεπλήρωμα» (payback) για την πολεμική βοήθεια που έλαβε.

4. Η Συναλλακτική Διαχείριση των Συμμάχων

Η στάση του Τραμπ απέναντι στον Βολοντίμιρ Ζελένσκι θυμίζει τη σχέση ενός σκληρού ιδιοκτήτη με έναν πελάτη που «δεν φέρνει αποτελέσματα».

Πίεση για αλλαγή ηγεσίας: Ο Τραμπ έφτασε στο σημείο να δηλώσει δημόσια ότι «είναι καιρός η Ουκρανία να αποκτήσει νέο πρόεδρο», κατηγορώντας τον Ζελένσκι ότι «δεν ξέρει να κλείνει deals».

Η προτεραιότητα του αμερικανικού κόστους: Όταν οι ουκρανικές επιθέσεις με drones σε ρωσικά διυλιστήρια επηρέασαν τις παγκόσμιες τιμές των καυσίμων, ο Τραμπ απαίτησε να σταματήσουν, διότι αύξαναν τις τιμές του ντίζελ στις ΗΠΑ ενόψει των ενδιάμεσων αμερικανικών εκλογών. Προχώρησε μάλιστα σε μια αιφνιδιαστική εμπορική συμφωνία με τον Πούτιν για την εισαγωγή ρωσικού ντίζελ (αναστέλλοντας τις σχετικές κυρώσεις), με τον Ζελένσκι να διαμαρτύρεται έντονα ότι οι ειρηνευτικές συνομιλίες στο Μαϊάμι χρησιμοποιήθηκαν απλώς ως «προπέτασμα καπνού» για να κλειστεί ένα αμερικανορωσικό ενεργειακό deal.

Το Γεωπολιτικό Ρίσκο της Μεθόδου:

Οι επικριτές αυτής της προσέγγισης, τόσο στην Ευρώπη όσο και στο εσωτερικό των ΗΠΑ, επισημαίνουν το θεμελιώδες λάθος της: Ένας πόλεμος φθοράς και εθνικής επιβίωσης δεν είναι μια εμπορική διαφωνία για ένα οικόπεδο.

Η προσπάθεια να επιλυθεί η ρωσική εισβολή με όρους «αγοραπωλησίας» και εκβιαστικών διαπραγματεύσεων κινδυνεύει να αφήσει την Ουκρανία γεωγραφικά εκτεθειμένη, τη Ρωσία γεωπολιτικά ενισχυμένη και την Ευρώπη βαθιά διχασμένη, καθώς οι παραδοσιακές εγγυήσεις ασφαλείας αντικαθίστανται από επιχειρηματικά συμβόλαια.

Καίρια τα ερωτήματα που εγείρονται και ζητούν την απάντησή τους:

Υπό αυτές τις συνθήκες, έχει τη δυνατότητα η Ουκρανία να διατηρήσει ζωντανή την εθνολογική διάσταση της σύγκρουσης με τη Ρωσία και να αποτρέψει τον  εκχυδαϊσμό που απορρέει από τυχόν επιβολή και επικράτηση μιας κτηματομεσιτικής συναλλαγής;

Μπορεί να επιφυλάξει η Ουκρανία μία οδυνηρή έκπληξη τόσο στην ρωσική επιβουλή όσο και στην αμερικανική κτηματομεσιτική λογική ή είναι καταδικασμένη να ζήσει μέσα στη μοναξιά, εγκαταλειμμένη σταδιακά από κάθε δυτική συμπαράσταση;