Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης

Στο μεταπολιτευτικό μας οικοσύστημα καλλιεργείται εδώ και δεκαετίες κάτι βαθιά ελληνικό στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα βιβλία, τις ιδέες και γενικότερα οτιδήποτε ξεφεύγει, έστω και ελάχιστα, από την εγκεκριμένη ηθική χορογραφία της εγχώριας διανόησης. Δίπλα στην κρίση παρασιτεί διαρκώς η μικροπρεπής επιτήρηση· μια σχεδόν ενστικτώδης ανάγκη να μετατραπεί το ασήμαντο στραβοπάτημα σε αφορμή δημόσιας αγανακτισμένης πόζας, η υποσημείωση σε ηθικό δράμα και το ανθρώπινο λάθος σε τεκμήριο πνευματικής ανηθικότητας.

Μιας και ολοκληρώθηκε άλλη μια Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, να επιτρέψω κι εγώ στον εαυτό μου μια μικρή απορία από εκείνες που δεν λύνονται ποτέ, απλώς περιφέρονται χρόνια στους διαδρόμους των παρουσιάσεων, ανάμεσα σε χλιαρά κρασιά, πάνελ και βλοσυρά βλέμματα κοινωνικής ευαισθησίας.

Άλλη μια παρέμβαση του Ρουβίκωνα, μιας φοιτητικής ομάδας του όπως δηλώνεται, αυτή τη φορά στο σπίτι της ομότιμης καθηγήτριας Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Βάνας Νικολαΐδου-Κυριανίδου. Η συγκεκριμένη καθηγήτρια, όπως όλοι γνωρίζουμε, «δεν είναι η πρώτη φορά που κινεί το δημιουργικό ενδιαφέρον» της φιλοπροόδου, κατά τα λοιπά, συστημικής οργάνωσης νέων,  ενός μικρού κύκλου που λειτουργεί με την πειθαρχία κατηχητικού, τη βεβαιότητα δόγματος και το ζήλο νεοφώτιστου. Όπως δεν είναι και η πρώτη φορά που η διαφορετική άποψη μετατρέπεται σε αφορμή για επίθεση.

Η εικόνα επαναλαμβάνεται όλο και πιο συχνά. Στον τουρκικό Τύπο, σε τουρκικά τηλεοπτικά πάνελ, σε δελτία ειδήσεων, σε αναλύσεις που απευθύνονται αρχικά στην τουρκική κοινή γνώμη, εμφανίζονται αποσπάσματα από τον ελληνικό δημόσιο λόγο. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η αναφορά ότι «τα κόμματα της ελληνικής Αριστεράς δεν θέλουν την αμυντική ομπρέλα της Γαλλίας και τη συνεργασία με το Ισραήλ,  τις σχέσεις με την Αμερική, την εγκατάσταση των ιμπεριαλιστικών Patriot στην Κάρπαθο» δεν μπορεί να θεωρηθεί εντελώς αθώα, ως μια πολιτική - ιδεολογική  σύμπτωση θέσεων με το καθεστώς Ερντογάν. Ούτε η ουσιαστικά απόλυτη ταύτιση των θέσεων της ευρύτερης αντιπολίτευσης με την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας.  

Πριν από μερικές εβδομάδες, επιχειρήσαμε μια γενική προσέγγιση του ζητήματος της εσωτερικής αποσταθεροποίησης και της σχέσης της με τα εθνικά συμφέροντα (https://booksjournal.gr/gnomes/5972-esoteriki-apostatheropoiisi-kai-ethnika-symferonta). Στο σημερινό κείμενο επανερχόμαστε, εστιάζοντας αποκλειστικά στην ελληνική πολιτική σκηνή και στη διαχρονική λογική που διαμορφώνει αυτή τη συζήτηση.

Διάλογος για τη βία, την αλήθεια και το όριο του διαλόγου ανάμεσα στον Ξενοφώντα Α. Μπρουντζάκη και την Τεχνητή Νοημοσύνη

Υπάρχει μια λεπτή, σχεδόν αόρατη γραμμή ανάμεσα στη δημόσια ευαισθησία και στην υλική της προϋπόθεση. Οι δηλώσεις υπέρ της ειρήνης, οι συναυλίες για «καλό σκοπό», οι αναρτήσεις για το περιβάλλον και την ηθική της μη επέμβασης συγκροτούν ένα αφήγημα καθαρό, καθησυχαστικό, σχεδόν λυτρωτικό. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτό το αφήγημα ακουμπήσει στο έδαφος της πραγματικότητας,  εκεί όπου τίποτα δεν είναι αφηρημένο, και καθετί έχει κόστος, βάρος και...  καύσιμο.

Δύο ειδήσεις σχεδόν ταυτόχρονες, στην ίδια γεωγραφία, στην επικράτεια του Ιράν. Κι όμως, ανήκουν σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Σε δύο διαφορετικές αντιλήψεις για την αξία της ζωής.

Σε μια περίοδο διεθνών εντάσεων και ενεργών πολεμικών συγκρούσεων, η εσωτερική συνοχή κάθε χώρας αποτελεί βασικό όρο εθνικής στρατηγικής. Το εσωτερικό μέτωπο συγκροτείται ως θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται η ικανότητα μιας χώρας να αντιμετωπίζει εξωτερικούς κινδύνους και να υπερασπίζεται τα συμφέροντά της.

Στις 23 Μαρτίου ξεκινά η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών.

Μια ημερομηνία που θα μπορούσε να επαναφέρει τη συζήτηση εκεί όπου ανήκει, δηλαδή στη δικαιοσύνη, στη θεσμική ευθύνη, στην αποτίμηση ενός δυστυχήματος που σημάδεψε τη χώρα. Η διαδικασία όμως ξεκινά μέσα σε μια κοινωνία ήδη εξαντλημένη, απηυδισμένη από όσα φορτώθηκαν πάνω σε αυτό το γεγονός, από όσα ειπώθηκαν, από όσα καταχρηστικά, εκβιαστικά  και με πολιτικές σκοπιμότητες επιβλήθηκαν στο όνομά του.