«Δεν εμπιστεύομαι τη Δικαιοσύνη…»

Η καταδίκη των ενόχων; — όχι!

Η εύρεση της αλήθειας; — όχι!

Η ικανοποίηση της επιθυμίας των θυμάτων και των οικείων τους για εκδίκηση; — όχι!

Ο ύψιστος σκοπός της Δικαιοσύνης είναι η μη τιμωρία των αθώων και η αναλογική τιμωρία των ενόχων.

Και η ικανοποίηση της δίψας για εκδίκηση;

«Η εκδίκηση είναι δική μου, όπως και η ανταπόδοση, στον προσδιορισμένο καιρό που το πόδι τους θα γλιστρήσει», διαβάζουμε στο Δευτερονόμιο (32, 35). Ο Θεός δι’ ονόματος του Μωυσή λέει στους ανθρώπους ότι αυτός είναι ο τελικός κριτής και επικυρωτής κάθε ανθρώπινης κρίσης και καταδίκης, και ο μόνος που μπορεί να ικανοποιήσει στον ακέραιο βαθμό τη δίκαιη επιθυμία για αποκατάσταση της κοσμικής ισορροπίας που τραυματίζει κάθε άδικη πράξη. Η ανθρώπινη δικαιοσύνη δεν έχει δικαίωμα να αφήσει έναν καταδικασμένο στο έλεος της εκδίκησης των ανθρώπων και η ποινή που επιβάλλεται ικανοποιεί από την ίδια της τη φύση κάθε απαίτηση για εκδίκηση που μπορεί να εγείρει άνθρωπος εναντίον ανθρώπου. Αυτός είναι και ο λόγος που ο νόμος ορίζει ότι με την εκτέλεση της ποινής, π.χ. με το τέλος της φυλάκισης ή με την πληρωμή του προστίμου, λήγει κάθε αξίωση κατά του καταδικασμένου από οποιονδήποτε καθιστώντας κάθε επίθεση εναντίον του ή κάθε βλάβη του ποινικό αδίκημα.

Όποιος διακηρύττει ότι δεν εμπιστεύεται τη Δικαιοσύνη ομολογεί λοιπόν ότι δεν πιστεύει ότι ένας αθώος έχει πραγματικές πιθανότητες να τιμωρηθεί, ότι ένας ένοχος θα τιμωρηθεί αυθαίρετα και όχι σε αναλογία με το βάρος της ενοχής του και ότι η πολιτεία θα αφήσει εσαεί έναν καταδικασμένο στο έλεος της εκδίκησης όποιου θεωρεί τον εαυτό του θύμα του.

Όποιος διακηρύττει ότι δεν εμπιστεύεται τη Δικαιοσύνη καταλύει με αυτό τον τρόπο το κοινωνικό συμβόλαιο και αναβιώνει τον πόλεμο όλων εναντίον όλων.

Και ο πόλεμος αυτός δεν διακρίνει δίκαιους και αδίκους, αθώους και ενόχους.