Γιόζεφ Γκέμπελς

Μια ποιητική «έκφραση» του David Ricks

 Η τετράπτυχη ποιητική σύνθεση (https://booksjournal.gr/poiimata/5951-azografistes-zografies) που αφιερώνει ο David Ricks στον γερμανό ζωγράφο Εμίλ Νόλντε (Emil Nolde, 1867-1956) επικεντρώνεται στους περίφημους «Αζωγράφιστους πίνακες» που αποφάσισα να μεταφράσω ως «Αζωγράφιστες ζωγραφιές»^[1], μια και πρόκειται κυριολεκτικά για υδατογραφίες μικρού μεγέθους και όχι για πίνακες.[2] Μέχρι πρόσφατα, η επίσημη εκδοχή ήταν ότι οι ζωγραφιές αυτές δημιουργήθηκαν κατά την τετραετία 1941-1945, όταν ο Nόλντε υποτίθεται ότι βρισκόταν σε κατ’ οίκον περιορισμό από το καθεστώς των ναζί στο σπίτι του στη Βόρεια Γερμανία (Seebüll), κοντά στα σύνορα με τη Δανία. Η τέχνη του είχε χαρακτηριστεί ως εκφυλισμένη ήδη από το 1937 στην Έκθεση Εκφυλισμένης Τέχνης που εγκαινιάστηκε στο Μόναχο και όπου τα δικά του έργα ήταν τα περισσότερα. Συνολικά είχαν κατασχεθεί 1.052 πίνακές του και του είχε απαγορευθεί η πρόσβαση σε ζωγραφικό υλικό.

Die Rothschilds – Aktien auf Waterloo (Οι Ρότσιλντ – Μετοχές στο Βατερλό). Ασπρόμαυρη ταινία μυθοπλασίας γερμανικής παραγωγής 1940. Σκηνοθεσία: Erich Waschneck. Σενάριο: Mirko Jelusich, C.M. Köhn, Gerhard T. Buchholz. Παίζουν: Erich Ponto, Carl Kuhlmann, Albert Lippert. Πρεμιέρα: 17 Ιουλίου 1940. Παραγωγή: UFA. Διάρκεια: 97΄

Για να συμβάλει στη διάδοση των αντισημιτικών πεποιθήσεων στη Γερμανία, το 1939 ο υπουργός Προπαγάνδας του Χίτλερ παράγγειλε τρεις ταινίες σε ισάριθμους καλλιτέχνες με θέμα τους την υποτιθέμενη παγκόσμια κυριαρχία των Εβραίων. Μεταξύ άλλων, η ταινία Οι Ρότσιλντ – Μετοχές στο Βατερλό είχε στόχο να δείξει την οικογένεια των τραπεζιτών Ρότσιλντ ως μισητούς πλουτοκράτες που απομυζούν το αίμα του λαού. Αλλά ο Γκέμπελς κατάφερε το αντίθετο: παρουσίασε τους τραπεζίτες που είχαν δημιουργήσει μια οικονομική αυτοκρατορία ως αξιόπιστους, προβλεπτικούς και ριψοκίνδυνους επαγγελματίες και όχι ως «φιλάργυρους Εβραίους»...