Ηλίας Κανέλλης

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Ένα αγόρι πλέει στον αέρα μέσα σε μια βαρκούλα, βαστώντας ένα άλλο κορμί, πιο λιγνό, στην αγκαλιά του. Κάποιοι λεν για μιαν άδεια ανύπαρκτη.

Κόμματα, πολίτες, λογαριασμοί στα social, φενάκες, τα όρια της ελευθερίας και τα συρματοπλέγματά της, μια τραγικωμωδία με άβαταρ-προσωπίδες.

Στο τέλος όλοι μαζί θα αποθανατιστούμε (με όμικρον, όχι με άλφα) σε μια selfie που δε θα μας χωρά και που κάποιος θα πετάξει σ' ένα συρτάρι.

Tου Κυριάκου Αθανασιάδη

«Αυγή»: εικαστική εγκατάσταση εν προόδω. Αν το δεις έτσι, βγάζεις τον σελιδοδείκτη από το βιβλίο σου, ξεροβήχεις και συνεχίζεις το διάβασμα.

Μέγας Σπηλιωτόπουλος, ο δημοτικός άρχων τού Λαού: δημοψηφίσματα παντού, άμεση δημοκρατία, πολλές ευκολίες, δεκτές όλες οι πιστωτικές κάρτες.

Αν και ο Ιανός με τα κεφάλια των ΓΑΠ-Φώτη θα αναπνέει για λίγο τον ίδιο αέρα, κανείς Γέρων δεν υπαινίχθη το τέλος τής ανθρωπότητος εξ αυτού.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Η Κεντροαριστερά, όχι ως ασαφής μεν πλην υπαρκτός πολιτικός χώρος: ως ένα επί τούτω πεδίο βολικής άσκησης εξουσίας, ως μία των Καλών Τεχνών.

Αν υποσταλεί ποτέ η σημαία τής ΕΕ, κανείς Κουκίδης και καμιά ΕΟΝ δε θα τη σκεπαστεί πριν να πηδήξει στο χάος: θα πηδήξουμε όλοι μαζί αντάμα.

Παράλογα έντονο το μίσος για τον ΓΑΠ, δυσεξήγητη η τυφλή αφοσίωση των όσων οπαδών του: σχεδόν ισορροπούν μεταξύ τους, συνθλίβοντας τον ίδιο.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Η σύμπραξη Δράσης και Τζήμερου, εκεί που προ δύο ετών φάνταζε κακόγουστο αστειάκι, σήμερα δεν ξενίζει καν τα πρώην μέλη της πρώτης. Ίσα-ίσα.

Οι γραπτές δηλώσεις τού Μιχελογιαννάκη είναι αστείες. Πιο αστείες από τις προφορικές του. Πιο αστείες και απ' του αντιπροέδρου τού Εδεσσαϊκού.

Ο Γλέζος δεν είν' ο Ελ Σιντ. Ο Γλέζος δεν είν' ο Ελ Σιντ. Ο Γλέζος δεν είν' ο Ελ Σιντ. Ο Γλέζος δεν είν' ο Ελ Σιντ. Είναι ο Γλέζος — νισάφι.

Toυ Κυριάκου Αθανασιάδη

Δεν καίγονται ιδίοις αναλώμασι, μήτε ιδίως είναι αναλώσιμοι οι μειονοτικοί υποψήφιοι. Όχι μόνον του αρχηγού η άλως: όλοι καιόμαστε ανωμάλως.

Η αλέξια απόφανση: «Οι μάσκες έπεσαν. Θα πρέπει να σταματήσουμε την καταστροφή» δε διεκδικεί μόνο δάφνες γήρατος αλλά και stand up politics.

Ξαναδιαβάζοντας νουάρ αυτές τις μέρες, μα κατ' ανάγκην κατατριβόμενος με τα τρέχοντα πολιτικά, θλίβομαι που δεν έχουμε Τσάντλερ και Χάισμιθ.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Τα δάνεια από το φιλελεύθερο οπλοστάσιο (όρα Δήμου και «καταπάτηση [!!!] ελευθερίας λόγου [!!!]») θυμίζουν καλλιστεία παίδων και Ρούλα Κορομηλά.

Άπαντες μπορούμε, όχι μόνο να μιλάμε, μα να επιχειρηματολογούμε και να τσακωνόμαστε για το σωματίδιο Χιγκς· άρα το μειονοτικό πώς να γλιτώσει;

Το «όλοι οι Έλληνες πολίτες πρέπει να απολαμβάνουν ίσων δικαιωμάτων» τού ΣΥΡΙΖΑ είναι σωστό & λάθος — πρέπει να απολαμβάνουν ίσα δικαιώματα.

Εφτά Ρομά κι ένας Πομά' σε ποιον απ' ό' να κλείσεις μά';

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Με τις στάχτες τού οβελία να 'χουν από μέρες παγώσει και σκορπίσει, ωραίοι κεντροαριστεροί νόες επιθυμούν την ίδια τύχη για την ποταμίσια ιλή.

Πόσο διαφορετική θα 'ταν η μεταπολιτευτική μας Ιστορία εάν σήμερα, 22 Απριλίου, είχαμε λόγο να τιμούμε μια 47χρονη Ημέρα Εθνικής Αντίστασης.

Και τώρα ας κινηθούμε, ράθυμα, ανοιξιάτικα, προς τις Εκλογές, Αυτοδιοικητικές και Ευρωπαϊκές, κατά τα ειωθότα: ευτελίζοντας και ευτελιζόμενοι.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Ζούμε στο σκοτάδι, κι όλη μας η ζωή είναι μια πελώρια, τιτάνια, μια άπελπις προσπάθεια να γρατζουνίσουμε το παραπέτασμά του, ώς να φωτίσει.

Κι έπειτα, ξαφνικά, πάλι σκοτάδι (πελώριο, έξαλλο, λυσσαλέο), μα λες, «Ας είναι — τι ωραία που ήταν όσο πάσχιζα και γρατζούναγα όλος νύχια».

Με σαπισμένο στόμα αγγέλλω, «Χριστός Ανέστη!» σε πιστούς, σε απίστους και στους απ' ανάμεσα, και πρώτ' απ' όλα βέβαια στους κήρυκες τού σκότους.

του Κυριάκου Αθανασιάδη

Στα «Minima Moralia» λέει κάπου ο Αντόρνο πως μια προδοσία σήμερα διαγράφει όλο το λαμπρό παρελθόν, κι αυτό στην πολιτική, α! πόσο αληθεύει.

Στα νύχια να δουλεύουμε ώς τη 1 τής Μεγαλοπαρασκευής, σύντροφοι, στα νύχια, 'τί τα περίπολα κοιτάν μέσ' απ' τα τζάμια με φακούς Αγίου Φωτός.

Με μιαν αποκοτιά, το άδειασμα Δήμου, ο Σταύρος, θέλοντας να ψαρέψει πολύ περισσότερες ψήφους απ' όσες θα «έπρεπε», χάνει ένα κάρο σίγουρες.

του Κυριάκου Αθανασιάδη

«ΔΙΑΦΩΝΩ ΜΕ ΟΣΑ ΠΙΣΤΕΒΕΙς ΜΑ ΘΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟ ΕΩς ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟ ΔΙΚΕΩΜΑ ΣΟΥ ΝΑ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙς ΕΚΤΟς ΔΗΜΟΥ <<ΑΘΗΝΑΙΟΝ>>», αλλά χωρίς τα ορθογραφικά.

Οι κυρίες που ψώνισαν 50.000 € αρνιά για τους αθλίους των Αθηνών, πού τα βρήκαν, τι αμαρτίες έκαναν, τι κρύβουν, δε μ' αρέσει το μαλλί τους.

Σαν το ποδόσφαιρο, έτσι και η κομματική, η παραταξιακή πολιτική έχει οπαδούς, πελάτες, «στοχοπροσήλωση». Πράγμα καλό μόνο για το ποδόσφαιρο.