web only

Επέλεξα ένα θέμα που το βιώνει έντονα η κοινωνία τον τελευταίο καιρό, κάτι που αφορά τις σχέσεις μας και τη συνύπαρξή μας. Σίγουρα το έχετε νιώσει κι εσείς. Με απασχολεί η εχθρότητα, η εχθροπάθεια που εκδηλώνεται διαρκώς στις μεταξύ μας σχέσεις, τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό και σε πολιτικό επίπεδο. Ζούμε κάθε μέρα και μια μάχη, γινόμαστε θύματα ή και θύτες σε ποικίλες επιθέσεις.

Oδηγός επιβίωσης σε παράλληλο σύμπαν

Δεν θέλουμε έργα με πινακίδες. Θέλουμε έργα από παρθένες πηγές χρηματοδότησης. Για παράδειγμα φωτοσύνθεση, μάντρα των θαυμάτων, το ταμείο «Όπως έρθει», ή τυπώνουμε τίμιο αγνό ρούβλι Μόσχας. Στο ιδανικό μέλλον, τα σχολεία στην Πάτρα θα ανακαινίζονται από τη θετική ενέργεια του λαού. Προσώρας, θα μπαίνει ο μάστορας, θα κάθεται οκλαδόν, θα κάνει «ωωωμμμμμ» σε αγωνιστικό κνίτικο ρυθμό και θα εμφανίζεται η νέα στέγη.

Καίτοι το επιδίωξε, δεν το πέτυχε. Ο κόσμος έτρεξε αρχικά  για να συμπαρασταθεί στους φοιτητές, όχι για να ρίξει τη χούντα. Και δεν ήταν τόσο πολύς. Όταν άρχισε να πυκνώνει, η χούντα πήρε τα μέτρα της. Αποτελεσματικά.

Υπάρχει μια παλιά ελληνική ιδιοτροπία: να μικραίνουμε ό,τι πετυχαίνουμε και να μεγαλώνουμε ό,τι μας πληγώνει. Η ιδιοτροπία αυτή δεν είναι απλώς μια ψυχολογική συνήθεια· είναι ένα ιστορικό μοτίβο που επανέρχεται σε κρίσιμες στιγμές. Το είδαμε ξανά στον πόλεμο της Ρωσίας εναντίον της Ουκρανίας, μια εισβολή δίχως καμία νομιμοποίηση, ένα πλήγμα που ξεκίνησε αποκλειστικά από την αυθαίρετη βούληση ενός αυταρχικού ηγέτη. Στην περίπτωση Πούτιν, η αυθαιρεσία παρουσιάστηκε ως στρατηγική, αλλά η πραγματικότητα αποκάλυψε ένα σφάλμα ολκής: την κίνηση ενός ηγέτη που πιστεύει πως η ιστορία υπακούει στα προσωπικά του οράματα.

Ιδιαίτερα επιτυχημένη η συζήτηση του ιστορικού με τον Ηλία Κανέλλη στο Ωδείο Αθηνών

Με μεγάλη επιτυχία έγινε στις 13 Νοεμβρίου 2025 η δεύτερη βραδιά διαλόγου και ιδεών, του πρώτου κύκλου εκδηλώσεων του Books’ Journal, στην κατάμεστη αίθουσα Άρης Γαρουφαλής του Ωδείου Αθηνών, με προσκεκλημένο τον ιστορικό, ομότιμο διευθυντή ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Βασίλη Παναγιωτόπουλο, ο οποίος συνομίλησε με τον εκδότη του περιοδικού, τον δημοσιογράφο Ηλία Κανέλλη.

Πέθανε στις 14 Νοεμβρίου, έπειτα από σύντομη μάχη με τον καρκίνο, ο Δημοσθένης Αγραφιώτης, ομότιμος καθηγητής κοινωνιολογίας στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας, αλλά και παρεμβατικός στα καλλιτεχνικά πράγματα, αφού υπήρξε ποιητής, δοκιμιογράφος, κριτικός κινηματογράφου, φωτογράφος και εικαστικός καλλιτέχνης.

Στο ψήφισμα του αγροτικού και κτηνοτροφικού συλλαλητηρίου της 11ης Νοεμβρίου, μεταξύ των άλλων αιτημάτων που το συντονιστικό διαβίβασε στον υπουργό, διαβάζουμε: «Άμεση καταβολή των ενισχύσεων και αποζημιώσεων (1,2 δισ. ευρώ) που εκκρεμούν σε ΟΠΕΚΕΠΕ και ΕΛΓΑ […] - Τα προβλήματα λειτουργίας, ειδικά στον ΟΠΕΚΕΠΕ, εξοντώνουν κυριολεκτικά τους αγρότες…».

Ο αλγερινός συγγραφέας Μπουαλέμ Σανσάλ, από τις σημαντικότερες φωνές της γαλλόφωνης λογοτεχνίας του Μαγκρέμπ και δηλωμένος υπερασπιστής της ελευθερίας του λόγου, έλαβε προεδρική χάρη από τον πρόεδρο της Αλγερίας, Αμπντελματζίντ Τεμπούν. Έγινε έτσι δυνατή η αποφυλάκισή του και η φυγή του από την Αλγερία.

Το Βραβείο Booker 2025, την κορυφαία βρετανική λογοτεχνική διάκριση για μυθιστόρημα γραμμένο στα αγγλικά, κέρδισε ο Ντέιβιντ Σολόι (David Szalay) με το μυθιστόρημα Flesh (Σάρκα). Είναι ο πρώτος συγγραφέας ουγγρικής  καταγωγής (γεννήθηκε, βέβαια, στον Καναδά) που κερδίζει το Booker. «Το βιβλίο στο οποίο επιστρέφαμε συνεχώς, αυτό που ξεχώριζε από τα άλλα σπουδαία μυθιστορήματα, ήταν το Flesh — λόγω της ιδιαιτερότητάς του», είπε ανακηρύσσοντας  τον νικητή ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής, Roddy Doyl, και παρ’ όλο που τα στοιχηματικά γραφεία πρόκριναν ως φαβορί  τον Andrew Miller, με το  The Land in Winter, με 1,5 προς 1, έναντι του Ντέιβντ Σολόι με 2,25 προς 1.