Η Λώρη Κέζα έγραφε στο Βημαγκαζίνο της Κυριακής, 30 Αυγούστου 2015 πως η Χρυσή Αυγή (ΧΑ) «διεκδικεί τη δεύτερη θέση στις επερχόμενες εκλογές» και πως «οι ενδείξεις για άνοδο της Χρυσής Αυγής πληθαίνουν» (http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=733479).

Εδω και μισή ώρα έχω ανοίξει τη φωτογραφία του μικρού αγοριού που ξέβρασε η θάλασσα στην Τουρκία. Την κοιτάζω λίγα δευτερόλεπτα, δεν αντέχω και την ξανακλείνω. Κάνω κάτι άλλο, ξεχνιέμαι και ύστερα από 2-3 λεπτά την ξανανοίγω. Αυτό έχει γίνει τώρα 5-6 φορες.

Το «Νέο», στην Ελλάδα της κρίσης, υπήρξε απαραίτητος μύθος και, μέχρι την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, πολιτικό πλεονέκτημα στην μάχη του Παλιού να επιβιώσει της κρίσης με όσο δυνατόν μικρότερες απώλειες.

Το δίλημμα «Παλαιό ή Νέο» αποτελεί ίσως τον ακρογωνιαίο λίθο της τρέχουσας προεκλογικής ρητορικής του ΣΥΡΙΖΑ. Αποτελεί ειρωνεία ότι το Ποτάμι εισήγαγε σε κάποιο βαθμό αυτό το ψευτοδίλημμα για να βρεθεί σήμερα στη συνείδηση πολλών ταυτισμένο με το «Παλαιό». Οι λοιπές πολιτικές δυνάμεις θα κάνουν ό,τι μπορούν για να ανανεώσουν το προφίλ τους και να παρουσιαστούν «νέες». Θα παρακολουθήσουμε αυτή την προσπάθεια με αληθινή απογοήτευση και αποστροφή για τον πολιτικό λόγο των κομμάτων.

Τι δεν έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ στην Πρωτοβάθμια και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Απάντηση σε ένα δημοσίευμα.

Αντισημίτης, με εθνικιστικές θέσεις, ο επικεφαλής του κόμματος Λαφαζάνη (ΛΑΕ), σκιτσογράφος Στάθης Σταυρόπουλος. [TBJ]

Προς μεγάλη μου έκπληξη, με συλλαμβάνω να διαβάζω εμβριθώς σπαραξικάρδια κείμενα απογοητευμένων συριζαίων. Να το κοιτάξω μήπως είναι σοβαρή η κατάστασή μου; Όλες οι συστάσεις για ψυχιάτρους ευπρόσδεκτες, αλλά νομίζω ότι μόνος μου έχω βρει την αιτία του νοσηρού εθισμού που αναπτύσσω τις τελευταίες μέρες.

Συχνά οι ύμνοι για κάποιον γνωστό ή συνάδελφό μας που έφυγε από τη ζωή μοιάζουν να αναπέμπονται  από καθήκον. Τα λίγα που θα σημειώσω, ειλικρινά ομολογώ ότι τα είχα σκεφθεί πολλά χρόνια πριν πεθάνει ο φίλος και συνάδελφος Κώστας Γαλανόπουλος, με την καρδιά του να σταματάει χθες στα 75 του χρόνια.

Κι όμως. Στο θέμα της επέκτασης του Ισλαμικού Κράτους έχει μεγάλη ευθύνη ο Μπαράκ Ομπάμα. Εξίσου μεγάλη με την υποτίμηση εκ μέρους του των ριζοσπαστικών στοιχείων που ανέδειξε η Αραβική Άνοιξη. Εξίσου μεγάλη με την αδυναμία του να ανατρέψει τον πρόεδρο Άσσαντ της Συρίας, οι φρικωδίες του οποίου καλύφθηκαν από τις αντίστοιχες του Ισλαμικού Κράτους, αλλά δεν γίνεται να υγχωρηθούν. Η κληρονομιά του αμερικανού προέδρου δεν αφήνει μόνο το βαρύ στίγμα της στη Μέση Ανατολή αλλά έχει σαφείς, σημαντικές επιπτώσεις και στην Ευρώπη: τα προσφυγικά κύματα του τελευταίου χρόνου έχουν τη σφραγίδα του.

«Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον το παραλήρημα αλαζονείας και την κρίση εξουσιομανίας μιας προέδρου της Βουλής που συμπεριφέρεται ως δικτάτορας. Νομίζει πως είναι το θεσμικό επίκεντρο του πολιτεύματος ενώ είναι απλά μια λάθος επιλογή». Η παραπάνω ανακοίνωση του πρωθυπουργικού γραφείου κατά της προέδρου της Βουλής αναζωπυρώνει το μίσος που υπέφωσκε ανάμεσα σε πρώην «συντρόφους» και, πλέον, εκφράζεται με βίαια λόγια...