Τζάρεντ Κούσνερ

Η σύγκρουση ανάμεσα στην τραμπική κτηματομεσιτική λογική και την Ουκρανία δεν αποτελεί μια θεωρητική προσέγγιση, αλλά τον κεντρικό άξονα της αμερικανικής διπλωματίας για τον τερματισμό(;) του πολέμου.

Όταν η γεωπολιτική αντιμετωπίζεται με τους όρους ενός κτηματομεσιτικού ντιλ, η μοίρα ενός κυρίαρχου κράτους μετατρέπεται σε διαπραγμάτευση για το «κόστος ανά τετραγωνικό μέτρο». Αυτή η προσέγγιση έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με την ίδια την επιβίωση της Ουκρανίας.

1. Ο Πόλεμος ως «Συνοριακή Διαφορά Ακινήτων»

Η βασική φιλοσοφία της κυβέρνησης Τραμπ για την επίλυση του προβλήματος βασίζεται στο δόγμα ότι τα πάντα έχουν μια τιμή και κάθε διαφορά λύνεται με μια εδαφική ανταλλαγή.

Η Τραμπική Λογική: Αντιμετωπίζει την εισβολή της Ρωσίας ως μια σκληρή διαφωνία μεταξύ δύο γειτόνων για τα όρια των «οικοπέδων» τους. Η στρατηγική που προωθείται από διαπραγματευτές με καθαρά real estate υπόβαθρο (όπως ο Στίβεν Γουίτκοφ και ο Τζάρεντ Κούσνερ) και επικεντρώνεται στο να πιεστεί η Ουκρανία να παραχωρήσει εδάφη (όπως το υπόλοιπο Donbas) με αντάλλαγμα κάποιες εγγυήσεις(;) ασφαλείας.

Η Ουκρανική Πραγματικότητα: Για τους Ουκρανούς, αυτή η λογική συνιστά προδοσία. Ο Ουκρανός πρόεδρος απορρίπτει σταθερά αυτή τη φόρμουλα, τονίζοντας ότι η Ουκρανία δεν είναι εμπορική συμφωνία ακινήτων. Για το Κίεβο, ο πόλεμος είναι υπαρξιακός απέναντι σε μια ιμπεριαλιστική Ρωσία και όχι ένα παιχνίδι θετικού αθροίσματος (positive-sum game) όπου και οι δύο πλευρές μπορούν να βγουν κερδισμένες από ένα «καλό ντιλ». Άλλωστε οι Ουκρανοί είναι άρρηκτα «δεμένοι» συναισθηματικά με τη γη τους, τα πάτρια εδάφη τους.

2. Μάρκετινγκ και «Μονομερείς» Εκεχειρίες

Στην παράδοση του «Art of the Deal», η δημιουργία εντυπώσεων προηγείται της συμφωνίας των μερών. Αυτό φάνηκε καθαρά με τις αιφνιδιαστικές ανακοινώσεις του Ντόναλντ Τραμπ, όπως η πρόσφατη δήλωσή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για μια «ενεργειακή εκεχειρία», η οποία έγινε χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με το Κίεβο. Αυτή η τακτική του «εκβιασμού» των εξελίξεων μέσω του μάρκετινγκ δημιουργεί αστάθεια, καθώς η Ρωσία απαντά με κλιμάκωση στο πεδίο και η Ουκρανία βρίσκεται εκτεθειμένη σε διεθνείς πιέσεις.

3. Η Ανοικοδόμηση ως Επενδυτικό «Eldorado»

Η Τραμπική λογική βλέπει την επόμενη μέρα της Ουκρανίας ως το μεγαλύτερο project real estate στον πλανήτη.

Μέσα από το Επενδυτικό Ταμείο Ανοικοδόμησης ΗΠΑ-Ουκρανίας (URIF), που ενεργοποιήθηκε για να χρηματοδοτήσει έργα υποδομών, ενέργειας και κρίσιμων ορυκτών, η Ουκρανία αντιμετωπίζεται ως μια τεράστια αγορά με υψηλές αποδόσεις.

Παράλληλα, οι Αμερικανοί διαπραγματευτές προτείνουν οικονομικά κίνητρα στη Ρωσία —όπως το μερικό ξεπάγωμα ρωσικών περιουσιακών στοιχείων και τη μεταφορά τους σε ελεγχόμενα από τις ΗΠΑ ταμεία για την ανοικοδόμηση— προκειμένου να εξαγοράσουν τη διπλωματική ειρήνη, προκαλώντας την έντονη αντίδραση των Ευρωπαίων συμμάχων.

Το Ιδεολογικό Χάσμα:

Ηθικά και πολιτικά, η Τραμπική λογική έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με την  Ουκρανία επειδή στερείται της κατανόησης του διεθνούς δικαίου και της εθνικής κυριαρχίας. Όταν ο Αμερικανός πρόεδρος πιέζει για λύσεις βασισμένες της επιχειρηματικές του επιδιώξεις (της η μείωση των τιμών της ενέργειας ενόψει εγχώριων εκλογών), η Ουκρανία κινδυνεύει να θυσιαστεί στον βωμό μιας βιαστικής, εμπορικής συμφωνίας που απλώς θα παγώσει τη ρωσική επιθετικότητα αντί να τη σταματήσει.

Οι πρόσφατες εξελίξεις και τα εναλλασσόμενα «νέα» ειρηνευτικά σχέδια:

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν πλήρως πώς η Τραμπική κτηματομεσιτική λογική (μέσω των Γουίτκοφ και Κούσνερ) μετατρέπει τη γεωπολιτική σε επιχειρηματικό «deal».

Ταυτόχρονα η Ουάσιγκτον άλλοτε μονομερώς, άλλοτε «συνεργαζόμενη» με την Ευρώπη επεξεργάζεται άλλοτε ένα ειρηνευτικό σχέδιο 24 σημείων άλλοτε ένα  ειρηνευτικό σχέδιο 4 σημείων, το οποίο συνδέεται άμεσα με την έντονη αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις αμερικανικές προτάσεις για τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία.

Το Νέο Ειρηνευτικό Σχέδιο 4 Σημείων:

Το προσχέδιο, το οποίο συζητήθηκε σε κλειστές συναντήσεις στο Μαϊάμι με τη συμμετοχή των Αμερικανών μεσολαβητών Steve Witkoff και Jared Kushner, περιλαμβάνει τέσσερις βασικούς πυλώνες που προσφέρουν οικονομικά ανταλλάγματα με στόχο έναν εδαφικό συμβιβασμό:

1. Χρηματοδότηση της Ανοικοδόμησης: Δημιουργία ενός γιγαντιαίου οικονομικού μηχανισμού μέσω της World Bank και του επενδυτικού κολοσσού BlackRock για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας. Η αμερικανική πλευρά ζητά ήδη εγγυήσεις από το Κίεβο κατά της διαφθοράς προκειμένου να εισρεύσουν τα κεφάλαια.

2. Εγγυήσεις Ασφαλείας: Παροχή ισχυρών διμερών αμυντικών εγγυήσεων από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη προς την Ουκρανία που θα προβλέπουν στρατιωτική απάντηση σε περίπτωση νέας ρωσικής επίθεσης (στα πρότυπα του Άρθρου 5 του ΝΑΤΟ), αλλά χωρίς άμεση ένταξη της χώρας στη Συμμαχία.

3. Ενεργειακή Συμφωνία με τη Ρωσία: Ένα καθαρά εμπορικό deal που προβλέπει τη μεταφορά ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου προς την Ευρώπη μέσω αγωγών, με το Κίεβο και τη Μόσχα να μοιράζονται τα έσοδα.

4. Κατάπαυση του Πυρός στη Γραμμή του Μετώπου: Πάγωμα της σύγκρουσης στα τρέχοντα εδαφικά όρια. Αυτό πρακτικά συνεπάγεται εδαφικές παραχωρήσεις από την πλευρά της Ουκρανίας, γεγονός που προκαλεί την έντονη σκεπτικισμό και άρνηση του Κιέβου, το οποίο χαρακτηρίζει τις διαρροές του σχεδίου ως «αμερικανικό PR»(«Δημόσιες σχέσεις εκ του ασφαλούς για το θεαθήναι»)

Η Πρόταση για τα Ρωσικά Περιουσιακά Στοιχεία και η Ευρωπαϊκή Αντίδραση:

Για να χρηματοδοτηθεί αυτό το ντιλ και να δελεαστεί η Μόσχα να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, η κυβέρνηση Τραμπ έριξε στο τραπέζι μια πρόταση που εξόργισε τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Η Αμερικανική Πρόταση: Οι ΗΠΑ εισηγήθηκαν να ξεπαγώσει ένα μέρος των ρωσικών κρατικών περιουσιακών στοιχείων (από τα περίπου €210 δισεκατομμύρια που είναι δεσμευμένα στην Ευρώπη) και να μεταφερθούν σε ένα ειδικό χρηματοδοτικό όχημα υπό τον έλεγχο της Ουάσιγκτον. Αυτό θα λειτουργούσε ως «οικονομικό κίνητρο» προς τη Ρωσία.

Το «Όχι» της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι απέρριψαν κατηγορηματικά το σχέδιο των Στίβεν Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ. Καθώς το 85% αυτών των χρημάτων (περίπου €185 δισ.) βρίσκεται στη Euroclear με έδρα τις Βρυξέλλες. Η ΕΕ ξεκαθάρισε ότι τα κεφάλαια πρέπει να παραμείνουν στην Ευρώπη και να διατεθούν αποκλειστικά για την άμυνα και την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας.

Ευρωπαίοι ηγέτες τόνιζαν (π.χ. Μερτς) ότι η μεταφορά του ελέγχου των χρημάτων στην Ουάσιγκτον, με σκοπό να χρησιμοποιηθούν ως διπλωματικό αντάλλαγμα προς το Κρεμλίνο, υπονομεύει την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τη διεθνή νομιμότητα.

Και καθώς η ζωή συνεχιζόταν με το ατέλειωτο πινγκ-πονγκ σε ό,τι αφορά τα ειρηνευτικά σχέδια, προέκυψαν οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ: Η ήττα του Ντόναλντ Τραμπ και η επικράτηση των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές αρχές Νοεμβρίου του 2026 φαίνεται να επηρεάζουν το Ουκρανικό ζήτημα με τους εξής τρόπους, σύμφωνα με τις αναλύσεις:

Ενίσχυση της βοήθειας προς το Κίεβο: Η νίκη των Δημοκρατικών και ο έλεγχος των επιτροπών της Γερουσίας και του Κογκρέσου δημιουργούν περιθώρια για μεγαλύτερη επιρροή στις διαδικασίες και την ενίσχυση της αμερικανικής βοήθειας προς την Ουκρανία.

Περιορισμός της εξουσίας του Τραμπ: Η απώλεια του ελέγχου και των δύο Σωμάτων του Κογκρέσου περιορίζει τις μονομερείς κινήσεις ή τους περιορισμούς που θα μπορούσε να επιβάλει ο πρόεδρος Τραμπ στη στήριξη προς το Κίεβο.

Αυξημένη αβεβαιότητα: Παρά τον περιορισμό του Κογκρέσου, αναλυτές εκτιμούν ότι ο Τραμπ μπορεί να υιοθετήσει μια ακόμα πιο επιθετική ή απρόβλεπτη στάση στην εξωτερική πολιτική του στα επόμενα χρόνια της θητείας του, διατηρώντας σημαντικό μέρος της ισχύος του στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και δασμών.

Στο εύλογο ερώτημα «Μπορεί να αλλάξει η κτηματομεσιτική συμπεριφορά του Τραμπ απέναντι στην Ουκρανία ;» η απάντηση είναι κατηγορηματική: Η «κτηματομεσιτική» και συναλλακτική προσέγγιση (transactional approach) του Ντόναλντ Τραμπ στο Ουκρανικό είναι δομικό στοιχείο της πολιτικής του ταυτότητας και είναι απίθανο να αλλάξει ως φιλοσοφία, ωστόσο η ήττα του στις ενδιάμεσες εκλογές περιορίζει δραστικά τα περιθώρια ελιγμών του.

 Ο Τραμπ αντιμετωπίζει παραδοσιακά τη γεωπολιτική με όρους Real Estate. Έχει χαρακτηρίσει τις κατεχόμενες περιοχές της Ουκρανίας ως «παραθαλάσσια ακίνητα-φιλέτα» (oceanfront property), αντιμετωπίζοντας τις εδαφικές παραχωρήσεις ως απλές «ανταλλαγές οικοπέδων» (land swaps) για την επίτευξη μιας συμφωνίας.

Πάντως, μετά το εκλογικό αποτέλεσμα του Νοεμβρίου 2026, η συμπεριφορά του αναμένεται να επηρεασθεί από παραμέτρους που δεν μπορεί να ελέγξει. Όπως άλλωστε και την υπερφίαλη λογόρροιά του:  

Θεσμικό «φρένο» από το Κογκρέσο: Με τους Δημοκρατικούς να ελέγχουν πλέον και τα δύο σώματα, ο Τραμπ δεν μπορεί να επιβάλει μονομερώς μια «συμφωνία αγοραπωλησίας» εις βάρος της Ουκρανίας. Το Κογκρέσο μπορεί να μπλοκάρει προσπάθειες άρσης των κυρώσεων κατά της Ρωσίας ή να επιβάλει εκ νέου πακέτα στρατιωτικής βοήθειας.

Πίεση για γρήγορο κλείσιμο: Ο Τραμπ επιμένει ότι βρίσκεται «πολύ κοντά σε μια ειρηνευτική συμφωνία», σχεδιάζοντας ακόμη και τη φιλοξενία τριμερών συνομιλιών στο θέρετρό του στο Ντοράλ της Φλόριντα. Η αποδυνάμωσή του στο εσωτερικό ενδέχεται να τον κάνει να βιαστεί να κλείσει οποιοδήποτε «deal» για να παρουσιάσει μια εξωτερική επιτυχία, έστω και αν αυτή βασίζεται σε επιχειρηματικά ανταλλάγματα ή εδαφικές υποχωρήσεις.

Η ρωσική πλευρά: Το Κρεμλίνο δήλωσε ότι ελπίζει οι εκλογικές απώλειες του Τραμπ να μην επηρεάσουν τις «ειρηνευτικές του προσπάθειες», καθώς η Μόσχα επωφελείται από τη συναλλακτική λογική του Αμερικανού προέδρου, η οποία παρακάμπτει τις παραδοσιακές εγγυήσεις ασφαλείας της Δύσης.

Συνεπώς, ενώ η νοοτροπία του «dealmaker» που βλέπει την Ουκρανία σαν οικόπεδο προς διαπραγμάτευση παραμένει ίδια, η ικανότητά του όμως να την εφαρμόσει έχει περιοριστεί σημαντικά από το νέο πολιτικό σκηνικό στην Ουάσιγκτον. Ευτυχώς….

Αλλά «πόσο» ευτυχώς; Είναι πολύ πιθανό η απάντηση στο ερώτημα «πόσο να είναι ευρωπαϊκή:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκει σταθερά να διαδραματίσει κεντρικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας δίκαιης ειρηνευτικής συμφωνίας, ωστόσο η ικανότητά της να επιβάλει ένα σχέδιο που θα δικαιώνει πλήρως τον αγώνα των Ουκρανών προσκρούει σε σημαντικούς γεωπολιτικούς και θεσμικούς περιορισμούς.

Σύμφωνα με ευρωπαϊκές διπλωματικές πηγές και αναλύσεις, η θέση και οι δυνατότητες της ΕΕ διαμορφώνονται ως εξής:

Η Ευρωπαϊκή Στρατηγική και τα Ατού της ΕΕ

Η «Φόρμουλα Ειρήνης» του Ζελένσκι ως βάση: Η ΕΕ έχει ευθυγραμμιστεί πλήρως με το σχέδιο 10 σημείων του Κιέβου, το οποίο απαιτεί την πλήρη αποκατάσταση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας και την αποχώρηση των ρωσικών στρατευμάτων. Για τις Βρυξέλλες, οποιοδήποτε «ευρωπαϊκό σχέδιο» πρέπει να βασίζεται στο Διεθνές Δίκαιο και να μην περιλαμβάνει εξαναγκαστικές εδαφικές παραχωρήσεις.

Το χαρτί της ανοικοδόμησης και της ένταξης: Το ισχυρότερο εργαλείο της ΕΕ δεν είναι στρατιωτικό, αλλά οικονομικό και θεσμικό. Η ΕΕ μπορεί να προσφέρει το απόλυτο «βραβείο» για την Ουκρανία: την πλήρη ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τη χρηματοδότηση της μεταπολεμικής ανοικοδόμησης, στοιχεία που αποτελούν τη μοναδική ουσιαστική δικαίωση για το μέλλον των Ουκρανών πολιτών.

Οι Σημαντικές Προκλήσεις και οι Περιορισμοί

Έλλειψη Στρατιωτικής Αυτονομίας: Η ΕΕ δεν διαθέτει την ενιαία στρατιωτική ισχύ ή τις απαραίτητες εγγυήσεις ασφαλείας (όπως το Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ) που απαιτεί το Κίεβο για να αποτρέψει μια μελλοντική ρωσική επίθεση. Χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ ή του ΝΑΤΟ, η ΕΕ δυσκολεύεται να εγγυηθεί την ασφάλεια μιας ειρηνευτικής συμφωνίας στο πεδίο.

Εσωτερικές Διαιρέσεις: Η λήψη αποφάσεων στην εξωτερική πολιτική της ΕΕ απαιτεί ομοφωνία. Χώρες όπως η Ουγγαρία διατηρούν διαφορετική προσέγγιση για τον πόλεμο και τις κυρώσεις, γεγονός που συχνά καθυστερεί ή αποδυναμώνει μια κοινή, δυναμική ευρωπαϊκή πρωτοβουλία.

Η στάση των άλλων «παικτών»: Οποιοδήποτε ευρωπαϊκό σχέδιο απαιτεί την αποδοχή του από τη Μόσχα (η οποία απορρίπτει την ΕΕ ως ουδέτερο διαμεσολαβητή) και τον συντονισμό με την Ουάσιγκτον, ειδικά μετά το νέο σκηνικό που διαμορφώνουν οι αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές.

Συνεπώς, η ΕΕ μπορεί να συνδιαμορφώσει και να χρηματοδοτήσει ένα πλαίσιο ειρήνης που δικαιώνει την Ουκρανία, αλλά δεν μπορεί να το επιβάλει μόνη της χωρίς τη στρατιωτική κάλυψη του ΝΑΤΟ και τη στήριξη των ΗΠΑ.

Καθώς, το τοπίο γύρω από την ειρήνευση στην Ουκρανία αναδιαμορφώνεται ραγδαία, τρεις βασικοί πυλώνες (ευρωπαϊκές εγγυήσεις, ενταξιακή πορεία, στάση Παρισιού-Βερολίνου) συνδέονται στενά με την επόμενη φάση του πολέμου.

Τα συγκεκριμένα σημεία των ευρωπαϊκών εγγυήσεων ασφαλείας:

Η Ευρώπη δεν διαθέτει ρήτρα αμοιβαίας άμυνας τύπου ΝΑΤΟ που να μπορεί να επιβληθεί άμεσα, αλλά αναπτύσσει ένα πλέγμα «αποτρεπτικών» και «σταθεροποιητικών» εγγυήσεων:

Ανάπτυξη στρατευμάτων στο έδαφος (Stabilisation Force): Γαλλία και Ηνωμένο Βασίλειο έχουν υπογράψει δήλωση πρόθεσης για την ανάπτυξη στρατιωτικών δυνάμεων εντός της Ουκρανίας μετά την επίτευξη μιας ειρηνευτικής συμφωνίας. Σκοπός είναι να λειτουργήσουν ως ανθρώπινη ασπίδα και εγγυητές της τήρησης της ειρήνης.

Πολυεθνικές στρατιωτικές δομές: Ήδη υπό την ηγεσία του Παρισιού και του Λονδίνου διεξάγεται η μεγάλη στρατιωτική άσκηση «Koalicja» στην Πολωνία με τη συμμετοχή 10 χωρών (συμπεριλαμβανομένης της Γερμανίας), δοκιμάζοντας την επιχειρησιακή ικανότητα μιας Πολυεθνικής Δύναμης για την Ουκρανία (MNF-U).

Ομπρέλα αεράμυνας και χρηματοδότηση: Προωθείται η μετατροπή των διμερών συμφώνων άμυνας σε μια ενιαία ευρωπαϊκή πρωτοβουλία ολοκληρωμένης αεράμυνας για την Ουκρανία, παράλληλα με τη δημιουργία ενός Ταμείου Ανασυγκρότησης που θα συνδέει την οικονομική βοήθεια με τις ειρηνευτικές διαδικασίες.

Έχει ανακύψει όμως ένα σημαντικό πρόβλημα: Οι ΗΠΑ (μέσω του απεσταλμένου Στιβ Γουίτκοφ) πιέζουν για συνομιλίες με τη Ρωσία (π.χ. στο Αμπού Ντάμπι), με την προσέγγιση ότι «η Ευρώπη απλώς θα ενημερωθεί», γεγονός που αναγκάζει την ΕΕ να ζητά επίμονα μια «Mandatory» θέση, μία υποχρεωτική θέση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και όχι μία «θέση» παρατηρητή.

Πώς η ενταξιακή πορεία της Ουκρανίας επηρεάζει τις διαπραγματεύσεις:

Η ένταξη στην ΕΕ αποτελεί για το Κίεβο την απόλυτη θεσμική εγγύηση ασφαλείας μέσω του Άρθρου 42(7) της Συνθήκης της ΕΕ για την αμοιβαία συνδρομή:

Επιτάχυνση των διαδικασιών: Η Ύπατη Εκπρόσωπος Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ, Κάγια Κάλας, πιέζει ανοιχτά να ανοίξουν όλα τα υπόλοιπα διαπραγματευτικά κεφάλαια έως το τέλος του 2026, αξιοποιώντας το γεγονός ότι τον Ιούνιο του 2026 άνοιξε η πρώτη δέσμη κεφαλαίων.

Το Χρονοδιάγραμμα του Κιέβου: Η ουκρανική κυβέρνηση έχει θέσει ως επίσημο στόχο την ολοκλήρωση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων έως το τέλος του 2028.

Το «Αγκάθι» των Μεταρρυθμίσεων: Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (στην πρόσφατη έκθεση διεύρυνσης) ξεκαθάρισε ότι παρά την πολιτική βούληση, το Κίεβο πρέπει να επιταχύνει τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις στη δημοκρατία, το κράτος δικαίου και την καταπολέμηση της διαφθοράς. Μια παρατεταμένη διαδικασία (τύπου Δυτικών Βαλκανίων) θεωρείται απαράδεκτη από την ουκρανική κοινωνία, η οποία βλέπει την ΕΕ ως κίνητρο επιβίωσης.

Οι Θέσεις Γαλλίας και Γερμανίας ως προς τις «Κόκκινες Γραμμές» του Κιέβου:

Το Παρίσι και το Βερολίνο αποτελούν τους δύο βασικούς πυλώνες της ευρωπαϊκής στρατηγικής, αλλά εμφανίζουν ελαφρώς διαφορετικές αποχρώσεις στη διαχείριση των κόκκινων γραμμών του Βολοντίμιρ Ζελένσκι (όχι εδαφικές παραχωρήσεις, όχι πάγωμα χωρίς εγγυήσεις):

Γαλλία (Επιθετική διπλωματία και αποτροπή): Ο Εμανουέλ Μακρόν ηγείται της προσπάθειας για τη συγκρότηση της πολυεθνικής στρατιωτικής δύναμης υποστήριξης της Ουκρανίας. Το Παρίσι στηρίζει τη γραμμή ότι «δεν μπορεί να αλλάξουν σύνορα με τη βία» και επιδιώκει να δημιουργήσει τετελεσμένα στο πεδίο (αποστολή εκπαιδευτών/στρατευμάτων μετά από deal) ώστε ο Πούτιν να μην μπορεί να παραβιάσει ξανά μια μελλοντική εκεχειρία.

Γερμανία (Θεσμική και οικονομική στήριξη): Το Βερολίνο παραμένει ο μεγαλύτερος οικονομικός και στρατιωτικός χρηματοδότης της Ουκρανίας εντός της ΕΕ, αλλά εμφανίζεται πιο προσεκτικό σε κινήσεις που θα μπορούσαν να εμπλέξουν άμεσα ευρωπαϊκά στρατεύματα σε αντιπαράθεση με τη Μόσχα. Η Γερμανία εστιάζει στην ενίσχυση της ουκρανικής άμυνας εντός των υφιστάμενων συνόρων και στη διασφάλιση ότι οποιαδήποτε συμφωνία δεν θα αποτελεί «συνθηκολόγηση» επιβεβλημένη από τρίτους.

Η Κοινή Ευρωπαϊκή Γραμμή: Παρά τις αποχρώσεις, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έχει διακηρύξει επίσημα ότι «η πορεία προς την ειρήνη δεν μπορεί να αποφασιστεί χωρίς την Ουκρανία».

Αυτά επί του παρόντος, μέχρι να υπάρξουν νεότερα, μέχρι δηλαδή να ξημερώσει μία άλλη «πεφωτισμένη ιδέα» σε βάρος της Ουκρανίας και της Ευρώπης.

Εν τω μεταξύ οι ρωσικές θηριωδίες συνεχίζονται σε καθημερινή βάση όπως και ο αφανισμός Ουκρανών αμάχων άλλωστε…