ΕΛΑΣ Τσίπρα

Στο αμέσως προηγούμενο χρονικό διάστημα, δύο δημόσιες δηλώσεις επέσυραν το ενδιαφέρον του κοινού: το «Μιλήστε με ονόματα, όχι με γαβγίσματα – αλλιώς βουλώστε το» της ΕΛΑΣ και το «Στην πραγματικότητα, επέλεξα, αναλαμβάνοντας πολιτικό κόστος, να διατηρήσω την Ελλάδα στην ΕΕ, προστατεύοντας παράλληλα τους πιο ευάλωτους και, κατά κάποιον τρόπο, διασφαλίζοντας τη σταθερότητα και την ίδια την ύπαρξη της ΕΕ. Δεν το μετανιώνω καθόλου» του Αλέξη Τσίπρα στη Λιμπερασιόν.

Αλλά ενώ το πρώτο περί «βουλώστε το», ως μία αυτόχρημα τραμπικής κοπής και προελεύσεως έξαρση προσβλητικής συμπεριφοράς δεν επιδέχεται σοβαρό σχολιασμό («άμα τόχει το οζό να πάει στη ζημία, τότε… άστα», που λένε και στην Κρήτη), το δεύτερο περί τσιπρικής επιλογής χρήζει σχολιασμού, διότι πρόκειται περί συνειδητού πολιτικού ψέματος, μας αφορά όλους και τα πράγματα, έστω και έπειτα από δέκα χρόνια, πρέπει να μπουν στη θέση τους.

Ας θυμίσουμε λοιπόν ότι:

Μέχρι τις εκλογές της 25 Ιανουαρίου 2015 και την ορκωμοσία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ την 27η Ιανουαρίου 2015, κανένα από τα πολιτικά κόμματα, τα μεγάλα τουλάχιστον, δεν μιλούσε για ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, πλην του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, του ΣΥΡΙΖΑ. Μην ξεχνάμε επίσης τις προηγηθείσες τότε δημόσιες δηλώσεις του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα: «δεν είναι φετίχ το νόμισμα», «δε λέμε "ευρώ και ξερό ψωμί"», «το ευρώ δεν είναι φετίχ» και «προτεραιότητα είναι «η σωτηρία της χώρας και όχι το νόμισμα», κ.λπ.

Ο δε πραγματικός κίνδυνος να βγει η χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση προκλήθηκε από τη στιγμή που ο Τσίπρας μαζί με τον κυβερνητικό συνεταίρο του  Πάνο Καμμένο ανέλαβαν την εξουσία και στις 27 Ιανουαρίου 2015 σχημάτισαν κυβέρνηση.

Μέχρι τότε, η όποια διαφορά μεταξύ της κυβέρνησης Σαμαρά και της Τρόικας ήταν καθαρά οικονομική και δημοσιονομική, της τάξεως του ενάμισι - δύο δισ. ευρώ, όπως τούτο προέκυπτε από το πολυσυζητημένο μέιλ Χαρδούβελη.

Το ενδεχόμενο και ο κίνδυνος λοιπόν να βγεί η χώρα από την ΕΕ, η οποία δεν είναι οικονομική ή δημοσιονομική αλλά πολιτική θέση, προέκυψε κατά το πρώτο εξάμηνο διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δηλαδή το πρώτο εξάμηνο του 2015, και αποκλειστικά με τη μόχλευση και τις επιλογές του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα ως πρωθυπουργού. Ομολογούνταν μάλιστα δημόσια όταν ο Τσίπρας δήλωνε ηρωικά στα κανάλια τις επιλογές του: «Aν η Ελλάδα δεν πάρει την επόμενη δόση, την επόμενη μέρα διαλύεται η ευρωζώνη» και «Οι δικοί μας αγωνιστές δεν υπέγραψαν στα ξερονήσια και με ρωτάτε αν θα υπογράψω;», εννοείται την συμφωνία με τους θεσμούς. Ναι αυτή τη συμφωνία που έπειτα από λίγο ζητούσε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να υπερψηφίσουν στη Βουλή.

Αποκλειστικά δικές του λοιπόν επιλογές ήταν η ανάθεση της προεδρίας της Βουλής στην Κωνσταντοπούλου και οι υπουργοποιήσεις του Βαρουφάκη, και του Λαφαζάνη, και του Ήσυχου, και τόσων άλλων υπουργών του, που φανερά ήταν υπέρ της εξόδου της χώρας από το ευρώ και την ΕΕ. Διότι, για μια χρεοκωπημένη Ελλάδα με τα τόσα οικονομικά και πολιτικά χάλια, έξοδος από το ευρώ και την ευρωζώνη σήμαινε και έξοδος από την ΕΕ.

Ο Τσίπρας διόρισε τους συγκεκριμένους ως υπουργούς του και αυτός ενέκρινε καθ’ όλη την διάρκεια του πρώτου εξαμήνου και ώς το τέλος του τις υπουργικές πράξεις και συμπεριφορές τους, οι οποίες οδηγούσαν κατευθείαν στην έξοδο της χώρας από την ΕΕ. Είναι ο ίδιος που τους έστειλε (και πήγε) στις διάφορες άκρες του κόσμου (Βενεζουέλα, Ρωσία, Κίνα, Ιράν, δηλαδή σε όλες τις ντεμοκρατούρες του κόσμου), για να βρει λύσεις που θα τον αποδέσμευαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, προσδένοντας τη χώρα στο άρμα των σύγχρονων ολοκληρωτισμών του διεθνούς στερεώματος.  

Αλλά ενώ δική του αποκλειστικά επιλογή ήταν η επί εξάμηνο δημιουργία κλίματος και συνθηκών εξόδου της χώρας από την ΕΕ δεν ήταν καθόλου επιλογή του να παραμείνει η χώρα στην ΕΕ τον Ιούλιο του 2015.

Η παραμονή της χώρας στην ΕΕ καθ’ όλη την διάρκεια της Μεταπολίτευσης, για όλα τα κόμματα και για όλους του πρωθυπουργούς, ήταν μονόδρομος και όχι επιλογή. Ο πρώτος και ο μόνος που αποπειράθηκε να την κάνει επιλογή, δηλαδή ο Αλέξης Τσίπρας, έσπασε τα μούτρα του και την πολιτική του καριέρα, αναζητώντας έντρομος τη σωτηρία, της χώρας του και τη δική του (με την αντίστροφη μάλλον σειρά), στον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας και στα κόμματα της τότε αντιπολίτευσης, τα οποία μέχρι τότε έβριζε αισχρότατα. Διότι μόλις σε ένα εξάμηνο κατάλαβε αυτό που ήξερε ήδη ακόμα και ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας, που η πάγια θέση του (και του κόμματός του) είναι κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης: ότι η παραμονή της χώρας στην ΕΕ ήταν μονόδρομος και όχι επιλογή, αφού στη σύσκεψη του Προέδρου της Δημοκρατίας φέρεται να είπε πως «όταν είσαι μέλος μιας συμφωνίας όπως η ΕΕ –εμείς τη λέμε και λυκοσυμμαχία– δεν μπορείς να βγεις έξω σε μια νύχτα». Για ποια επιλογή του μιλάει λοιπόν κομπορρημονών ο πάντα αμετροεπής και αδίστακτος, ρηχότατα πολιτικά σκεπτόμενος και απύθμενα πολιτικός ψεύτης. Αλέξης Τσίπρας;

Επιλογή ήταν για τα υπόλοιπα, τα μεγάλα τουλάχιστον, κόμματα της τότε αντιπολίτευσης, τα οποία, χωρίς να έχουν οποιαδήποτε ευθύνη για την προηγηθείσα εγκληματική πολιτική του Τσίπρα, έβαλαν προς τιμή τους πλάτη για την παραμονή της χώρας στη ζώνη του ευρώ και την ΕΕ, υπερψηφίζοντας στο ελληνικό Κοινοβούλιο τη συμφωνία παραμονής που ο ίδιος ο Τσίπρας είχε διαπραγματευτεί και συμφωνήσει με την Τρόικα. Ναι, την ίδια Τρόικα την οποία κατά γελοίο τρόπο ο ίδιος είχε μετονομάσει σε «θεσμούς», προφανώς για να «πείσει» τους αφελείς ότι, ενώ οι προηγούμενοι συνομιλούσαν με ένα όργανο επιβολής, αυτός συνομιλούσε με κάτι θεσμικό, άσχετα εάν ο Μανωλιός της παροιμίας άλλαξε μόνο το όνομά του. 

Ας θυμίσουμε λοιπόν στον Αλέξη Τσίπρα και σε όσους άλλους προτιμούν να ξεχνάνε ότι, στις 14 Αυγούστου 2015, που κλήθηκε η Βουλή να ψηφίσει για την τσιπραίϊκη Συμφωνία με τους «θεσμούς» Τρίτο Μνημόνιο, το οποίο θα κρατούσε τη χώρα στην ΕΕ, ο πρωθυπουργός Τσίπρας δεν είχε καμία επιλογή! Διότι από τους 149 βουλευτές που είχε το κόμμα του, πολλοί (που όπως αποδείχτηκε αργότερα στην σχετική ψηφοφορία ανέρχονταν σε 44) είχαν ήδη δηλώσει ότι δεν θα ψηφίσουν την συμφωνία. Με ποιους λοιπόν θα υλοποιούσε τη δήθεν επιλογή του; Με τους 105 βουλευτές που του απέμειναν πιστοί, τη στιγμή που η συμφωνία για να ψηφιστεί και να ισχύσει χρειαζόταν τουλάχιστον 151 ψήφους; Ποια άλλη επιλογή μπορούσε συνεπώς να έχει τότε ο Τσίπρας, ο οποίος ως πρωθυπουργός είχε απωλέσει ήδη την εμπιστοσύνη της Βουλής και πρωθυπούργευε ακόμη χάρη στην ανοχή της αντιπολίτευσης, μόνο και μόνο για να ψηφίσει το τρίτο μνημόνιο που θα κρατούσε τη χώρα εντός Ευρωζώνης και ΕΕ; Καμία άλλη φυσικά. 

Για τούτο και ο ηρωικά πολύς (σήμερα, όχι τότε) Τσίπρας, την ίδια νύχτα και αμέσως μετά τη γνωστοποίηση του αποτελέσματος του «κερδισμένου» για τον ίδιο δημοψηφίσματος, στο διάγγελμά του προς το λαό, αμήχανος και έντρομος  (διότι περίμενε ΝΑΙ και βγήκε ΟΧΙ) δήλωνε: «Αμέσως μετά θα επικοινωνήσω με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και θα του ζητήσω αύριο το πρωί τη Σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών, προκειμένου να ενημερώσω για τις άμεσες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης, αλλά και να ακούσω τις δικές τους προτάσεις. […] Από αύριο, όμως, όλοι μαζί συνεχίζουμε και ολοκληρώνουμε την εθνική προσπάθεια για μια συμφωνία διεξόδου». Και αμέσως, την επομένη μόλις του ηρωικού του δημοψηφίσματος, στις 6 Ιουλίου 2015, ώρα 9.30 το πρωί, προσήλθε ανήσυχος στον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο για βοήθεια, ο οποίος κατά τα γνωστά και μετά από αίτηση του Τσίπρα είχε ήδη συγκαλέσει τη γνωστή Σύσκεψη των αρχηγών των κομμάτων στο Προεδρικό Μέγαρο, ζητώντας τους να γλιτώσουν τη χώρα από την καταστροφή και, ταυτόχρονα, να βγάλουν από τη δύσκολη θέση το φίλο του τον Τσίπρα. Ο καθένας γνωρίζει ή έστω μπορεί να φανταστεί τι θα γινόταν εάν έβγαινε, και μάλιστα ατάκτως, η χώρα από το ευρώ και την ΕΕ: η Ελλάδα θα περιέπιπτε στη δραχμή, το ένα ευρώ θα ισοτιμούνταν με χίλιες – χίλιες διακόσιες δραχμές, τα τρόφιμα θα ήταν προσιτά μόνον στους έχοντες συνάλλαγμα, τα ακίνητα θα πωλούνταν για ψίχουλα μόνο στους πλούσιους του εξωτερικού και στους μαυραγορίτες του εσωτερικού, ο απλός κόσμος θα έτρωγε ο ένας τον άλλον και, φυσικά, όλοι μαζί αυτόν που τους είχε φέρει σ’ αυτή την κατάσταση.

Αυτή την «επιλογή» φοβήθηκε ο Τσίπρας και, όταν στο τέλος του πρώτου εξαμήνου συνειδητοποίησε ότι τα πράγματα είχαν πλέον με δική του ευθύνη φτάσει στο απροχώρητο, ότι σε περίπτωση εξόδου έμελλε να επαναληφθεί η έξοδος του Μεσολογγίου εις την νιοστήν και ότι για το επικείμενο αλληλοφάγωμα θα ήταν ο κύριος και αποκλειστικός υπεύθυνος, ανέκρουσε πρύμναν και κυριολεκτικά έντρομος «επέλεξε» την άλλη «επιλογή» που δεν ήταν επιλογή αλλά αναγκαιότητα, μονόδρομος.

Και επειδή, όπως προεκθέσαμε, η μοναδική αυτή  «επιλογή» δεν μπορούσε καν να υλοποιηθεί από τον ίδιο και το κόμμα του, έτσι που με προσωπική του αποκλειστικά ευθύνη τα είχε καταφέρει και στο αδιέξοδο που ο ίδιος αποκλειστικά είχε οδηγήσει τα πράγματα, έσπευσε να ζητήσει από τα κόμματα της αντιπολίτευσης να ψηφίσουν τη συμφωνία παραμονής της χώρας στην ΕΕ, αφού οι δικοί του βουλευτές δεν θα την ψήφιζαν. Πράγμα το οποίο τα άλλα κόμματα της τότε αντιπολίτευσης με πλήρες αίσθημα ευθύνης έπραξαν, γλιτώνοντας, αυτά και όχι ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, τη χώρα, και τον ίδιο, από τον όλεθρο.

Έτσι, όταν στις 14 Αυγούστου 2015 ήλθε η στιγμή της ψηφοφορίας, από τους 151 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ μόλις οι 105 ψήφισαν υπέρ της συμφωνίας, 32 ψήφισαν κατά, ένδεκα δήλωσαν «παρών» και ένας απουσίαζε, καθιστώντας περισσότερο από σαφές και βέβαιο ότι η συμφωνία, εάν δεν έβαζε πλάτη η τότε αντιπολίτευση, δεν θα ψηφιζόταν, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα και για τη χώρα και για τον Τσίπρα. Με τη συνδρομή όμως των βουλευτών της τότε αντιπολίτευσης (ΝΔ, Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ), η συμφωνία εγκρίθηκε με 222 βουλευτές υπέρ, 64 κατά, 11 (του ΣΥΡΙΖΑ όλοι) παρών και 3 απόντες, ενώ καταψήφισαν και οι βουλευτές του ΚΚΕ και της Χρυσής Αυγής.  

Ποιος λοιπόν έσωσε τη χώρα από την έξοδο και την καταστροφή;  Ο τότε πρωθυπουργός (στην πραγματικότητα πρωθυπουργεύων αφού είχε χάσει την εμπιστοσύνη στη Βουλή ή έστω πρωθυπουργός ειδικού σκοπού για την ψήφιση της συμφωνίας με την Τρόικα και μόνο) Τσίπρας, οι υπουργοί του, το κόμμα του και οι βουλευτές του ή οι βουλευτές και τα υπεύθυνα κόμματα της αντιπολίτευσης;

Ποιος στην πραγματικότητα έκανε τις (σωστές) επιλογές; Ο πρωθυπουργεύων ή πρωθυπουργός ειδικού σκοπού Τσίπρας, οι υπουργοί του, το κόμμα του και οι βουλευτές του ή οι βουλευτές και τα υπεύθυνα κόμματα της αντιπολίτευσης;

Προφανώς τα υπεύθυνα κόμματα της αντιπολίτευσης και όχι ο Τσίπρας, ο οποίος αμέσως μετά και ακριβώς επειδή είχε χάσει την εμπιστοσύνη τόσο στη Βουλή όσο και στο κόμμα του, το διέλυσε σε τέσσερα (τουλάχιστον) κομμάτια: ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα, ΜΕΡΑ25 του Βαρουφάκη, ΛΑΕ του Λαφαζάνη,  Πλεύση Ελευθερίας της Κωνσταντοπούλου, ενώ έτρεψε τις συνιστώσες σε άτακτη φυγή. Ένας Τσίπρας σε αποδρομή που δεν μπορούσε καν να ελέγξει τους βουλευτές του στη Βουλή για να ψηφίσουν τη συμφωνία που ο ίδιος ως αρχηγός τους συνομολόγησε και να κρατήσει το κόμμα του ενωμένο, μπορούσε να  κάνει επιλογές; Όχι βέβαια!

Ο Τσίπρας λοιπόν εκτός όλων των άλλων θλιβερών πολιτικών ιδιαιτεροτήτων του και «επιτυχιών» του (όπως το ότι έκανε το δημοψήφισμα για να βγεί ΝΑΙ και εκείνο βγήκε ΟΧΙ), έχει και την άλλη, μοναδική στα πολιτικά χρονικά, της χώρας μας τουλάχιστον, επιτυχία: όντας ο ίδιος πρωθυπουργός, κατάφερε και το αρκούντως σουρεαλιστικό: να «σώσει» τη χώρα με τις ψήφους της αντιπολίτευσης, από έναν κίνδυνο που ο ίδιος αποκλειστικά προκάλεσε με την πολιτική του!

Αλλά εκείνο από την παραπάνω δήλωση Τσίπρα που «βγάζει κυριολεκτικά μάτι», αποτελεί πραγματική τερατολογία σε… διεθνές επίπεδο και αναγκάζει και εμένα να ανακράξω «θεέ μου, τι λέει ο άνθρωπος, και τι αναγκάζομαι και εγώ να σχολιάζω!», είναι το τελευταίο: «και, κατά κάποιον τρόπο, διασφαλίζοντας τη σταθερότητα και την ίδια την ύπαρξη της ΕΕ»!

Προχθές λοιπόν μάθαμε, επιτέλους, όχι μόνον εμείς αλλά και η παγκόσμια κοινότητα, ότι το πρώτο εξάμηνο του 2015 η τύχη της Ευρωπαϊκής Ένωσης κρίθηκε από επιλογές του Αλέξη Τσίπρα και η μέχρι σήμερα ύπαρξή της οφείλεται στις επιλογές του Αλέξη Τσίπρα.  Διότι εάν τότε ο Αλέξης δεν επέλεγε, μαζί με το κράτημα της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να διασφαλίσει και τη σταθερότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά περαιτέρω να εξασφαλίσει και την ίδια την ύπαρξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σήμερα, «κατά κάποιον τρόπο» (sic), δεν θα είχαμε ούτε σταθερή Ευρωπαϊκή Ένωση ούτε και θα είχαμε καθόλου Ευρωπαϊκή Ένωση!

Τι θέλει να πει στους Ευρωπαίους ο ποιητής; Κατά το προς τους Έλληνες «ενώ θα μπορούσα να σας βγάλω από την ΕΕ επέλεξα να μην το κάνω»,  γνωστοποιεί και στους Ευρωπαίους ότι «ενώ θα μπορούσα να σας καταστρέψω, βγάζοντας την Ελλάδα από το ευρώ και την ΕΕ, εγώ επέλεξα να μην το κάνω»· άρα όλοι, Έλληνες και Ευρωπαίοι, πρέπει να μου χρωστάτε ευγνωμοσύνη γι’ αυτό.

 Ξεχνώντας όμως ο ψευτάκος, ότι τη στιγμή κατά την οποία ο ίδιος απειλούσε να καταστρέψει την Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή κατά το πρώτο εξάμηνο του 2015, οι Ευρωπαίοι, σε πλήρη αντίθεση με τον ίδιο, είχαν ήδη προετοιμαστεί καθ’ όλα γι’ αυτό το ενδεχόμενο. Αντίθετα, αυτός είχε παρατήσει παντελώς γυμνή τη χώρα του στο ενδεχόμενο να ζητήσουν οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι την απομάκρυνσή της, όπως και συνέβη από τον Σόιμπλε, και ευτυχώς οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν συμφώνησαν.  

 Η παραπάνω λοιπόν δήλωση Τσίπρα στη Λιμπερασιόν δεν αποτελεί τίποτε άλλο από γνήσια τσιπρική πολιτική λογική που παραπέμπει ευθέως στην ανεκδοτολογική συνάντηση δύο ανθρώπων, με τον έναν να δηλώνει στον άλλον: «μου χρωστάς απέραντη ευγνωμοσύνη, διότι, ενώ χωρίς λόγο είχα αποφασίσει να σε σκοτώσω, τελικά επέλεξα να μην το κάνω»!

Αυτού ακριβώς του επιπέδου είναι και η σχολιαζόμενη στο παρόν άρθρο σκέψη-θέση-δήλωση του Τσίπρα και σ’ αυτού του επιπέδου πολιτικές σκέψεις και θέσεις πρέπει δυστυχώς να απαντούμε όταν πρόκειται για τον Τσίπρα, για να μη θεωρηθεί ότι τρώμε σανό.

Τελευταίο επεισόδιο στο μειοψηφικό αντιισραηλινό κρεσέντο της ελληνικής Αριστεράς υπήρξε η δήλωση της Θεώνης Κουφονικολάκου, εκπροσώπου του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα.

Ερωτηθείσα ποια στάση θα τηρούσε μια κυβέρνηση της ΕΛΑΣ απέναντι στον Μπενιαμίν Νετανιάχου, απάντησε χωρίς περιστροφές:

Υπάρχει ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Εφαρμόζουμε το ένταλμα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Είναι πάρα πολύ σαφή τα πράγματα για εμάς. Εμείς, από το πρώτο δευτερόλεπτο, έχουμε μιλήσει για γενοκτονία της κυβέρνησης του Ισραήλ στη Γάζα.

Ακολούθησαν η απαίτηση για αναστολή της οικονομικής και εμπορικής σύνδεσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης με το Ισραήλ, η άμεση αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους και ο χαρακτηρισμός των σχέσεων της ελληνικής κυβέρνησης με τον ισραηλινό πρωθυπουργό «ντροπιαστικών». Ένα πλήρες πακέτο εξωτερικής πολιτικής παραδόθηκε μέσα σε λίγες τηλεοπτικές φράσεις: σύλληψη, καταγγελία, αναγνώριση, ρήξη. Όλα τα μεγάλα ζητήματα της Ανατολικής Μεσογείου διευθετήθηκαν με την ταχύτητα και τη βεβαιότητα μιας κομματικής ανακοίνωσης.

Το ένταλμα υπάρχει και η Ελλάδα, ως συμβαλλόμενο μέρος στο Καταστατικό της Ρώμης, έχει υποχρέωση συνεργασίας με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Αυτό όμως δεν μετατρέπει το ένταλμα σε καταδικαστική απόφαση ούτε αποδεικνύει γενοκτονία. Η Κουφονικολάκου συγχωνεύει έτσι τρία διαφορετικά πράγματα: την κατηγορία, το ένταλμα και την ενοχή, για να εμφανίσει ως δικαστικά τετελεσμένο ένα πολιτικό συμπέρασμα που το κόμμα της έχει ήδη προεξοφλήσει.

Με την ίδια ευκολία κατατίθεται η απαίτηση για αναστολή των οικονομικών και εμπορικών σχέσεων, χωρίς ούτε μία λέξη για τον επιδιωκόμενο σκοπό, το κόστος ή το στρατηγικό κενό που θα δημιουργούσε. Η άμεση αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους, ύψιστη προτεραιότητα των «συντρόφων και αλληλέγγυων», δεν λύνει κανένα από τα προβλήματα που υποτίθεται ότι διευθετεί. Τα οριστικά σύνορα παραμένουν μη συμφωνημένα, η πολιτική εκπροσώπηση είναι διχασμένη ανάμεσα στην Παλαιστινιακή Αρχή και τη Χαμάς και οι εγγυήσεις ασφαλείας για Ισραηλινούς και Παλαιστίνιους εξακολουθούν να αποτελούν ανοιχτό ζήτημα. Αν ο Αλέξης Τσίπρας θέλει να μετατρέψει το σύνθημα σε εξωτερική πολιτική οφείλει να απαντήσει ποια σύνορα αναγνωρίζει, ποιος θα κυβερνά, ποια θα είναι η θέση της Χαμάς και με ποιον τρόπο η μονομερής αναγνώριση θα οδηγήσει σε βιώσιμη ειρήνη.

Χωρίς απαντήσεις, παραμένει μια ταιριαστή συνέχεια για τον πολιτικό που κάποτε αναρωτήθηκε δημοσίως: «Μας κατηγορούν ότι ανοίξαμε τα σύνορα. Ποια σύνορα; Έχει η θάλασσα σύνορα και δεν το ξέραμε;»

Η θέση της ευρύτερης Αριστεράς απέναντι στο Ισραήλ είναι γνωστή και διατυπώνεται πλέον χωρίς επιφυλάξεις. Ακούγεται στη Βουλή, επαναλαμβάνεται στις πορείες, εκφράζεται με ψηφίσματα, καταλήψεις και οργανωμένους ακτιβισμούς. Είναι γνωστές οι  περιπτώσεις όπου οργανωμένες κομματικές οργανώσεις στρέφονται εναντίον Ισραηλινών πολιτών που επισκέπτονται την Ελλάδα, σαν κάθε τουρίστας που κρατά ισραηλινό διαβατήριο να φέρει προσωπική ευθύνη για τις αποφάσεις της κυβέρνησης της χώρας του. Αυτές οι δήθεν διαμαρτυρίες αναβιώνουν ανατριχιαστικές  ναζιστικές μεθόδους.  

Εδώ η πολιτική διαμαρτυρία παύει να αφορά τον Νετανιάχου. Η ενοχή μεταφέρεται από την κυβέρνηση στο λαό, από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην εθνική ταυτότητα και στη συλλογική καταδίκη. Και η συλλογική ενοχοποίηση των Εβραίων ή των Ισραηλινών δεν εξαγνίζεται επειδή εκφέρεται στο όνομα ενός «δίκαιου αγώνα» του παλαιστινιακού λαού, τον οποίο «δίκαιο αγώνα», στο μεταξύ, διεξάγουν οι σφαγείς της Χαμάς και τα ενεργούμενα του θεοκρατικού Ιράν και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας που χρηματοδοτείται από το Κατάρ και την Τουρκία. 

Η ελληνική Αριστερά διατηρεί μια παλαιά και βαθιά ριζωμένη πεποίθηση: ότι οι δικές της μειοψηφικές θέσεις αποτελούν, κατά κάποιον τρόπο, την αυθεντική βούληση του λαού. Οι εκλογικοί συσχετισμοί, οι κοινωνικές πλειοψηφίες και οι στρατηγικές επιλογές της χώρας αντιμετωπίζονται ως προσωρινά εμπόδια μπροστά σε μια ανώτερη ιδεολογική νομιμότητα. Μπορεί να εκπροσωπεί ένα περιορισμένο τμήμα της κοινωνίας, εξακολουθεί όμως να μιλά σαν να διαθέτει το ηθικό πληρεξούσιο ολόκληρου του έθνους.

Αυτή είναι μια παλαιότερη και πονεμένη ιστορία. Η δήλωση της Κουφονικολάκου θέτει ένα ακόμη σοβαρότερο ζήτημα. Αφορά την εξωτερική πολιτική μιας χώρας η οποία βρίσκεται σε εξαιρετικά ασταθή περιοχή, αντιμετωπίζει καθημερινά αναθεωρητικές απειλές και έχει επενδύσει σημαντικό πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό κεφάλαιο σε συγκεκριμένες διεθνείς συμμαχίες.

Η Ελλάδα δεν συζητά τη σχέση της με το Ισραήλ σε ένα πανεπιστημιακό αμφιθέατρο. Τη συζητά στην Ανατολική Μεσόγειο, απέναντι σε μια Τουρκία που αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα, διατηρεί το casus belli, προβάλλει τη «Γαλάζια Πατρίδα», εργαλειοποιεί τη μουσουλμανική αλληλεγγύη και επιχειρεί να αναδειχθεί σε ηγεμονική δύναμη του ευρύτερου ισλαμικού κόσμου.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, η συμμαχία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ δεν αποτελεί συναισθηματική επιλογή ούτε προσωπική προσκόλληση στον εκάστοτε ισραηλινό πρωθυπουργό. Αποτελεί στρατηγική σύγκλιση κρατών που έχουν κοινά συμφέροντα στην άμυνα, στην ενέργεια, στην τεχνολογία, στις θαλάσσιες ζώνες και στη συγκράτηση του τουρκικού αναθεωρητισμού.

Το ζήτημα γίνεται ακόμη σοβαρότερο επειδή η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζει μια θεωρητική ή μακρινή απειλή. Η Τουρκία αμφισβητεί ευθέως την ελληνική κυριαρχία, διατηρεί το casus belli, διεκδικεί ελληνικά νησιά, αρνείται την επήρεια νησιών στις θαλάσσιες ζώνες και επιχειρεί να μετατρέψει την Ανατολική Μεσόγειο σε χώρο αποκλειστικής τουρκικής επιρροής. Απέναντι σε αυτή την απροκάλυπτη αναθεωρητική στρατηγική, η ελληνική Αριστερά δεν περιορίζεται σε μια γενική δυσπιστία προς την εθνική πολιτική. Καταγγέλλει τους εξοπλισμούς που ενισχύουν την αποτροπή, υπονομεύει τις συμμαχίες που περιορίζουν την τουρκική ισχύ και υιοθετεί, σχεδόν αυτούσιες, τις αιτιάσεις της Άγκυρας για την Κύπρο, το Αιγαίο, το Ισραήλ και την Ανατολική Μεσόγειο.

Το αποτέλεσμα είναι συγκεκριμένο και δεν επιδέχεται εξωραϊσμούς: το ελληνικό εθνικό συμφέρον θυσιάζεται για ακόμη μία φορά στο βωμό μιας ιδεολογίας, ενώ οι πολιτικές επιλογές που παρουσιάζονται ως φιλειρηνικές και διεθνιστικές καταλήγουν να λειτουργούν ως εσωτερικός πολλαπλασιαστής της τουρκικής στρατηγικής.

Όταν η Ελλάδα ενισχύει την άμυνά της, η Αριστερά διαμαρτύρεται. Όταν συγκροτεί συμμαχίες που αναχαιτίζουν τον τουρκικό αναθεωρητισμό, ζητά τη διάλυσή τους. Όταν η Άγκυρα απειλεί, αναζητά συνήθως την ευθύνη στην Αθήνα. Έτσι η ιδεολογική της καθαρότητα εξασφαλίζεται με το πραγματικό κόστος να μεταφέρεται στην εθνική κυριαρχία της χώρας.

Η Κουφονικολάκου δεν μίλησε για κανένα απ’ αυτά. Δεν εξήγησε τι θα σήμαινε για την ελληνική ασφάλεια μια βαθιά ρήξη με το Ισραήλ. Δεν ανέφερε ποιος θα αντικαθιστούσε την αμυντική, πληροφοριακή και τεχνολογική συνεργασία των δύο κρατών. Δεν είπε με ποιον τρόπο θα προστατεύονταν τα ελληνικά συμφέροντα μετά την αποδόμηση μιας από τις σημαντικότερες περιφερειακές συμμαχίες της χώρας.

Της αρκούσε η βεβαιότητα ότι βρισκόταν στη «σωστή πλευρά της Ιστορίας». Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται για να επιβεβαιώνει την ηθική αυτοεικόνα ενός κόμματος. Ασκείται για να εξασφαλίζει την επιβίωση, την κυριαρχία και την ασφάλεια ενός κράτους.

Στο μεταξύ ο Αλέξης Τσίπρας, του οποίου η Θεώνη Κουφονικολάκου είναι σήμερα εκπρόσωπος, υπήρξε ένας από τους πρωθυπουργούς που εμβάθυναν αποφασιστικά τη σχέση Ελλάδας και Ισραήλ. Τον Δεκέμβριο του 2016, έχοντας δίπλα του τον ίδιο τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, δήλωνε πεπεισμένος ότι η τριμερής συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ είχε «μεγίστη στρατηγική αξία» για την ασφάλεια, τη σταθερότητα και την ευημερία της Ανατολικής Μεσογείου.

Η συνεργασία που σήμερα περιγράφεται ως «ντροπιαστική» δεν γεννήθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οικοδομήθηκε με τη συμμετοχή και την υπογραφή του Αλέξη Τσίπρα. Η σημερινή ΕΛΑΣ οφείλει επομένως να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: ήταν λανθασμένη και επαίσχυντη η στρατηγική που ακολούθησε ο αρχηγός της ως πρωθυπουργός, ήταν μια ακόμα από τις περίφημες αυταπάτες που τόσο μας στοίχησαν ή είναι σήμερα βολική η αποκήρυξή της επειδή το εκλογικό του ακροατήριο απαιτεί υψηλότερες δόσεις αντιισραηλινής ρητορικής;

Και τα δύο μαζί δεν γίνεται να ισχύουν.