«Τα Γαλλάκια έχουν δίκιο». Αυτό υποστηρίζει ο καθηγητής Νικόλας Σεβαστάκης με άρθρο του στη Lifo για τις μαθητικές κινητοποιήσεις στη Γαλλία. (στη χάρτινη έκδοση της εφημερίδας, ο τίτλος του ίδιου κειμένου είναι: «Πώς κλίνεται ο μέλλοντας»). Ο Σεβαστάκης μιλάει για την ανάδυση ενός «νέο λαού» που «αναμειγνύει αστικούς και λαϊκούς κόσμους». Θεωρεί δηλαδή ότι στους δρόμους αγκαλιάζονται παιδιά διαφορετικών κοινωνικών τάξεων αλλά και διαδηλωτές με υποστηρικτές τους, που είτε δρουν είτε παρακολουθούν τα επεισόδια κι αυτό το θεωρεί «περιεχόμενο και λόγο, απέναντι σε όσους δεν έχουν τίποτα ουσιαστικό να πουν για το μέλλον όλων μας». Γράφει:
Αυτό το είδαμε και από τα πολλά επεισόδια αγαπητικής συναδέλφωσης και εγκαρδίωσης ανάμεσα σε νεαρά άτομα και ηλικιωμένους, στους πυροσβέστες και στους μαθητές, στις παλιές καραβάνες από τα συνδικάτα και σε φοιτητές που μπορεί να προέρχονταν και από τα προνομιούχα περιβάλλοντα των καθολικών σχολείων. Πέρα λοιπόν από τη φυλετική επιμειξία (Mixité), αυτός ο νέος λαός έδειξε να αναμειγνύει αστικούς και λαϊκούς κόσμους, παιδιά με υψηλό πολιτισμικό κεφάλαιο και «πιο χύμα» νεολαία, φλωράκια και αλητάκια σε μια σύνθεση που διαθέτει, ωστόσο, περιεχόμενο και λόγο.
Πολύ ωραία και λυρική η διατύπωση του κειμένου του καθηγητή Σεβαστάκη, αλλά μήπως η ώσμωση ανάμεσα στα φλωράκια των προνομιούχων καθολικών σχολείων και τα χύμα αλητάκια κρατάει για λίγο, όσο μια πορεία, και μετά έκαστοι αποσύρονται στους πολύ διαφορετικούς κόσμους τους; Όπως έγραφε ο Αντρέ Μωρουά στην Ιστορία της Γαλλίας:
Πρώτη συνέπεια αυτού του συγκεντρωτισμού υπήρξε η δημιουργία μιας βαθιάς τάφρου μεταξύ της μάζας του λαού και μιας επίλεκτης απομονωμένης τάξης. Σ’ αυτό οφείλεται η βιαιότητα της Επανάστασης, οι αιματηρές αναμνήσεις και, από εκατόν πενήντα χρόνια, μια μεγάλη δυσχέρεια για να πραγματοποιηθεί η ομόνοια της χώρας, εκτός από τις περιπτώσεις εθνικού κινδύνου.
Και αλλού, επίσης ο Μωρουά, συμπληρώνει:
Ως τον πόλεμο του 1939, οι ριζοσπαστικές ή σοσιαλιστικές κυβερνήσεις στη Γαλλία θα προσκρούσουν πάνω στον «τοίχο του χρήματος».
Οπότε τα φλωράκια και τα αλητάκια τα χωρίζει το ιστορικό παρελθόν, το διαφορετικό μέλλον που θα έχουν, έστω και αν επί του παρόντος συμμετέχουν στις ίδιες σχολικές κινητοποιήσεις. Να μην οδηγούμαστε σε wishful thinking.
