Στήλες

[§] Λέγε με Ισμαήλ. [§] Αυτή είναι η πρώτη καταχώριση. Και η προπροηγούμενη ήταν η πρώτη της φράση: τι πιο εντυπωσιακό; Και τι πιο ξιπασμένο, θα πεις. Σωστά. Αλλά έχει και τη σημασία του αυτό. Το να δανείζομαι την εναρκτήρια πρόταση του Μόμπι-Ντικ. Είναι ένα βιβλίο που μιλάει για το λόγο και τη συνείδηση, για τις έννοιες που δίνουμε στα πράγματα και για το πώς κάθε στιγμή προσπαθούμε να τις κρατάμε επάνω τους, γαντζωμένες επάνω τους, για να μην τα χάσουμε, για να μη χάσουμε τα πράγματα, για να μην τρελαθούμε: αν τα πράγματα χάσουν την ταυτότητα που τους δίνουμε, αν χάσουν τις έννοιές τους, θα πάψουν να υπάρχουν. Και μαζί τους θα πάψουμε κι εμείς. Αλλά όλο νικάμε, και όλο χάνουμε, και όλο συνεχίζουμε να νικάμε και να προσδιορίζουμε και να επαναπροσδιορίζουμε το καθετί. Προστατεύοντας την ύπαρξή μας. Αυτό κάνουμε, όλοι, κάθε μέρα, και κάθε ώρα, και κάθε στιγμή. Αυτό θα κάνει και το «Ημερολόγιο Γεφύρας». Ό,τι κάνουν όλοι, πάντα. [§] Επέλεξα κακιά αρχή, αντιεμπορική. [§] Πρέπει να θυμάμαι να καταγράφω εδώ, όχι τα γεγονότα (ξέρω ελάχιστα, δεν θυμάμαι καν το όνομα του νικητή στις εκλογές της Νιγηρίας, και ούτε καλοξέρω τι ρόλο παίζει το κόμμα του), όχι τα γεγονότα, αλλά κάποιες από τις εντυπώσεις μου της ημέρας. [§] Τα Ημερολόγια, όλα τα Ημερολόγια, ακόμα κι αυτά που κανείς προορίζει για κάψιμο, είναι γεμάτα ψέματα, όπως και όσα εξομολογείται κανείς στον ψυχαναλυτή του. Πόσο δε μάλλον ένα δημόσιο Ημερολόγια. Go figure. [§] Είναι 00:15, ξεκίνησα 5 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα. Και δεν ξέρω καν (δεν ξέρω ακόμα) αν θα πρέπει να λέω «σήμερα» για το σήμερα ή «χτες». Κάποιος που θα τύχει να το διαβάσει αυτό θα το διαβάσει αύριο. Πρέπει να βρω λύσεις, κι αυτό είναι το μικρότερο από τα προβλήματά μου. Έχω πολλά προβλήματα, και μόλις απέκτησα ακόμη ένα μάτσο. [§] Δεν πειράζει, έτσι έχουμε συνηθίσει να κάνουμε. [§] Πρέπει επίσης, ή τέλος πάντων θα ήταν καλό, να λέω τι έκανα εγώ, τι κάναμε στο σπίτι εγώ και η Κ. Τι μας συνέβη. Εκείνη, ας πούμε, κάλυψε μια εκδήλωση για το Ολοκαύτωμα σήμερα. Στο Δημαρχείο. Δεν βρήκαμε χρόνο για να μου πει λεπτομέρειες, αν και μου έλεγε κάποια πράγματα online. Το Ολοκαύτωμα. Μια εκδήλωση. Κάποια λόγια, μια έρευνα, ένα βιβλίο. Σ' αυτή την πόλη. [§] Άλλο: ο Α. δεν ήθελε να περπατήσει σήμερα, αρνιόταν, και με εκνεύρισε. Πήγαμε μαζί στο βιντεοκλάμπ. Και τώρα, προ ολίγου, τελείωσε η ταινία που νοίκιασα. Μας άρεσε. [§] Δεν κατεβάζουμε ταινίες, το 'χουμε σε κακό. Ούτε σειρές. Δεν έχουμε δει όλα αυτά που συζητιούνται πολύ στο Twitter. Ούτε πρόκειται, παλιώνουν όλα τόσο εύκολα. Έχουν μείνει ακόμη κάποια βιντεοκλάμπ, στο δικό μας πάντα στεκόμαστε λίγο. Μία ταινία κάνει 1,30 € αν έχεις το πρόγραμμα Smile. [§] Δούλευα μέχρι αργά, αλλά δυστυχώς δεν θα προλάβω αυτή τη φορά την deadline μου. Για μία μέρα. Κι αντί να λάβουν τα δοκίμια Παρασκευή, θα τους τα παραδώσει ο κούριερ Δευτέρα, λόγω του Σαββατοκύριακου. Αδικία. Δεν είναι βιαστικό το βιβλίο, αλλά θα ήταν καλό να ήμουν συνεπής. Όταν δεν είσαι συνεπής, είναι σαν να τους κάνεις νόημα ότι δεν θέλεις άλλες δουλειές. Κι εγώ θέλω. Απεγνωσμένα. Όποτε μπαίνω στη Winbank, βλέπω κόκκινα. Συνήθως τετραψήφια. Οπότε κακώς, πολύ κακώς που δεν θα είμαι συνεπής. Αν δεν μου δώσουν άλλη δουλειά, θα γράψω κάτι. Αν θα μου δώσουν, δεν θα γράψω. [§] Είχα κρατήσει τρεις σημειώσεις μέσα στην ημέρα γι' αυτή την πρώτη καταχώριση: Εξεταστική-Καραμανλής. Πετρουλάκης-Καμμένος. Καταλήψεις ΑΕΙ. Δεν θέλω να πω τώρα κάτι γι' αυτά. [§] Φοβάμαι πολύ. Αυτό θέλω να γράψω. [§] Φοβάμαι πολύ.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Η στήλη βουτά με ένα πουφ στα χαρχαλεμένα βαλτόνερα του μιντιακού πολφού, αφήνοντάς μου μιαν επίγευση ιδρωμένων από παιδική παλάμη κερμάτων.

Τυχαίως, εχθές παρακολουθήσαμε (και υπό ΚΣ θα σχολιάζαμε) μία συνεδρίαση του Κοινοβουλίου, χαρακτηριστική της ιδιοσυστασίας μας — αθλιοτάτη.

Δεν προλαβαίνω καν να αποχαιρετήσω παραινετικά και συγκινημένος όπως το σκόπευα. Σας ευχαριστώ πολύ. Όλα θα πάνε καλά. Κουράγιο, θα περάσει.

ΤΕΛΟΣ

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Τι κάνει τάχα κάποιον να μετρά και να ξαναμετρά μέρα τη μέρα γράμματα, να κόβει και να ράβει, να πασχίζει να συνθέσει ένα άχαρο ψευτοχαϊκού;

Προφανώς, η φιλοδοξία. Ήδη κάθε επιπλέον ανάσα, κάθε μας ανεπίτρεπτο βραδινό γέλιο είναι πιο πολύ από όσο μάς πρέπει: μια φιλότιμη εξέγερση.

Και ποιο το όφελος από μια τόσο προσωπική υπόθεση; Δεν χρειάζεται άλλο όφελος πλην τής φιλοδοξίας να τα καταφέρουμε — για κάτι τέτοια ζούμε.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Απερίσκεπτα, άδοξα, το σκουριασμένο λούνα-παρκ που λέγεται Ελλάδα, ένα πάλαι ποτέ ευρωπαϊκό επινόημα, παραδίδει μέρα με την ημέρα το πνεύμα.

Ένα μπουλούκι απιθάνων βρέθηκε να έχει στα χέρια του την ισχύ μιας στρατιωτικής δικτατορίας. Και την ασκεί: απίθανα, δικτατορικά και νόμιμα.

Η χώρα πέφτει, αγάπη μου, ξεκολλάει από τη Δύση, γιατί το θελήσαμε εγώ κι εσύ. Εγώ. Κι εσύ. Έλα να φιληθούμε στο στόμα. Έλα τώρα. Δοξαστικά.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

H ιδεολογία, ακόμη κι αν είναι διεστραμμένη, δεν είναι πλιάτσικο. Ο φεουδαλικός κρατισμός, η μοιρασιά, τα πάρτι των οικείων είναι πλιάτσικο.

Έτσι, με τα δόντια μπηγμένα στο λαιμό, θα περάσουμε στην απέναντι μεριά, γευόμενοι το αίμα μας. Να τρως τη σάρκα σου: τι δίαιτα, μια φορά...

Η γεωστρατηγική ισχύς είναι απατηλή ερωμένη: άπιστη. Τόσο καιρό μάς βάστηξε ορθούς, μα τώρα που απέμεινε μόνη αυτή ασπίδα μας, δεν φτουράει.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Λένε καμπόσοι φίλοι πως ο Καμμένος θα διαβρώσει τον ΣΥΡΙΖΑ, πως θα καταντήσει να τον βλέπει ίσα κι όμοια ο κοσμάκης κι άλλες τέτοιες σάχλες.

Ξέρω γιατί τα λένε: γιατί ελπίζουν ακόμα· και καθώς πασχίζουν να απωθήσουν κάπου σε ένα μπουντρούμι του νου τους την αλήθεια για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτοί που θα «διαβρωθούν» από τους εθνικολαϊκιστές του Τσίπρα είναι οι ΑΝΕΛ: θα καρπωθούν όλη τη γλίτσα της Δεξιάς. Καλά μας σαράντα, φίλοι.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Κι έτσι, χαρούμενοι, ωραίοι, με πρόσωπα να λάμπουν, το παραμύθι φτάνει σιγά-σιγά στο τέλος του. Μια ανάσα έμεινε, ένα Ελλήνων Πάσχα· τέτοια.

Θέλει ψυχραιμία, φίλοι και σύντροφοι, τώρα. Ψυχραιμία και χαμόγελο. Αλλιώς δεν θα περάσει — δεν θα βγουν οι μέρες. Και νά άλλη μια συμβουλή:

Στους καιρούς που έρχονται θα λαχταράς να καταδώσεις τους καταδότες — να μην το κάνεις. Αν είναι να χυθεί αίμα, ας χυθεί μονάχα το δικό μας.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Η επίδειξη τρόμου, μίσους και κάλπικου «φρονήματος» που συνιστούν οι φασιστικές παρελάσεις μαθητών και στρατιωτών είναι ντροπή για το έθνος.

Κι αν η αμήχανη μεταξικής κοπής βόλτα της μαθητιώσας νεολαίας είναι κατά βάσιν απλώς γελοία, η στρατιωτική παρέλαση είναι και κωμικοτραγική:

οποιαδήποτε χώρα μπορεί να καταλάβει την Ελλάδα μέσα σε ώρες. Πράγμα όχι κατ’ ανάγκην κακό για μας μα σαφώς ανόητο για όποιον μάς ζαλωνόταν.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Συμμερίστηκα και εγώ την ανακούφιση όλου του κόσμου με την αξιοπρεπή, ορθολογική, εντέλει πατριωτική εμφάνιση του πρωθυπουργού στη Γερμανία.

Αν πιστεύω ότι θα βγει κάτι καλό από όλα αυτά για τη χώρα; Όχι βέβαια, όπως επαναλαμβάνω καιρό τώρα μονότονα — και απελπιστικά σχεδόν μόνος.

Μα είναι ωραίο να χαλαρώνεις, να νιώθεις ένα χαμόγελο να χύνεται σαν μέλι στο στόμα σου. Μην ξεχνάς: είμαστε κομπάρσοι σ’ ένα θέατρο τσέπης.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Γιατί κοροϊδεύουν εταίρους και Έλληνες οι Τσίπρας-Καμμένος, οδηγώντας τη χώρα σε μία εκ των προτέρων χαμένη σύγκρουση; Τα Μέσα δεν απαντούν.

Το θέμα είναι απλό: είτε προχωρούν στη λήψη των αναγκαίων, επιβεβλημένων μέτρων, είτε η Ελλάδα κατρακυλά στη χρεοκοπία και στην παραφροσύνη.

Μπα, είναι ακόμη πιο απλό: η δραχμική-αντιδυτική πορεία είναι συμφωνημένη. Με τα φαιδρά ελληνικά του ενός, με τα ασκούπιστα σάλια του άλλου.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Θα μπορούσες να εκμεταλλευόσουν αυτό τον λιγοστό χρόνο που σου δίνεται όποτε ανοίγεις τα μάτια σου αλλιώς — μένοντας έκπληκτος, φέρ’ ειπείν.

Οι άνθρωποι καταπίνουνε σπαθιά και φτύνουν φλόγες διαρκώς: αφηγούμενοι, συνθέτοντας, εικονογραφώντας: είναι μάγοι και πωλητές αλεξικεραύνων.

Αντ’ αυτών, πίνεις βιαστικά καφέ, φυλλομετράς μια κυριακάτικη, σκρολάρεις μια συφοριασμένη ελληνική timeline, διαβάζεις για τον Κατρούγκαλο.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Οφείλουμε να παραδεχτούμε πως η κυβέρνηση νίκησε στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους μας («εταίρους»;...) ή μάλλον ότι τούς νικά διαρκώς.

Όλοι τους ασχολούνται μ' αυτήν, την παρακαλούν, την κουλαντρίζουν, μα εκείνη —η κυβέρνησή μας— χαμογελά και γυρίζει για να νικήσει και μέσα.

Μακάρι να ήταν στη θέση της βρισκόταν η χώρα. Μα είναι μόνο αυτή —η κυβέρνησή μας— και νικά, και χαμογελά, κι οργανώνει νέες φιέστες τρόμου.