Πλάμεν Τόντσεφ
Διεθνολόγος και πολιτικός αναλυτής.
Έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή παγκοσμίως, από την Αμερική του Τραμπ μέχρι τις Φιλιππίνες του Ντουτέρτε, με νέου τύπου ηγεσίες – συχνά αμφιλεγόμενες και διχαστικές, όσο κι αν μπορεί να μη μας αρέσει αυτή η εξέλιξη. Και η παραίτηση του αυστριακού σοσιαλδημοκράτη καγκελαρίου Φάιμαν ενδέχεται κάλλιστα να εγγράφεται σ’ αυτό το νέο πλαίσιο.
Η απερίφραστη δήλωση του Θ. Παπαχριστόπουλου, βουλευτή των ΑΝΕΛ, ότι η κυβέρνηση υπέκλεψε τη στιχομυθία Τόμσεν-Βελκουλέσκου και στη συνέχεια τη διοχέτευσε μέσω Wikileaks, έχει ελάχιστη νομική αξία και, πρωτίστως, πολιτική σημασία.
Όταν θυμάσαι τον Κρόιφ ως ποδοσφαιριστή από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 κι όχι μόνο ως προπονητή της Μπαρτσελόνα τη δεκαετία του 1990 πρέπει να παραδεχθείς ότι μάλλον σε πήραν τα χρόνια. Αλλά σε παρηγορεί η σκέψη ότι είχες το προνόμιο να δεις ζωντανά έναν από τους μεγαλύτερους μάγους της μπάλας όλων των εποχών. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, τον μεγαλύτερο.
H τρομοκρατία (όπως και οι πόλεμοι) δεν είναι κάτι που σταματά με την επίκληση της ανάγκης για παγκόσμια ειρήνη. Το Γούντστοκ και το κίνημα των χίπηδων είναι παρελθόν. Οι σημερινές επιθέσεις στις Βρυξέλλες αποδεικνύουν με τρόπο τραγικό το πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος μας. Και υπογραμμίζουν το πόσο επιτακτικό είναι να αλλάξουν και κάποιες αντιλήψεις.
Ανεξαρτήτως των υπόλοιπων πτυχών της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ Νο2, ανεξαρτήτως και του εξουσιαστικού κυνισμού που επιδεικνύει ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, χάριν του οπoίου εξώθησε στην παραίτηση τον διαφωνούντα Γαβριήλ Σακελλαρίδη, η ουσία είναι ότι ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος ήταν και παραμένει συνεπής στην απηρχαιωμένη ιδεολογία του. [TBJ]
Οι τρομακτικές εικόνες από το Παρίσι με παρακίνησαν σήμερα το πρωί να ξαναδιαβάσω για πολλοστή φορά το άρθρο του Σάμιουελ Χάντινγκτον (Samuel Huntington) για τη σύγκρουση πολιτισμών. Το βρίσκω πολύ καλογραμμένο και εξαιρετικά επιτυχημένο, στο βαθμό που δεν παύει να συζητείται εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια, μετά τη δημοσίευσή του το 1993. Αυτός δεν είναι ο σκοπός ενός ακαδημαϊκού άρθρου – να προκαλέσει συζήτηση;
Την αποπομπή της Κατερίνας Σαββαΐδου από τη θέση της γενικής γραμματέως Δημοσίων Εσόδων αποφάσισε ομόφωνα το Υπουργικό Συμβούλιο. Η Γενική Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων δεν έχει παυθεί ακόμη γιατί θα ήταν παράνομο: η παράβαση καθήκοντος απαιτεί παραπομπή στο ακροατήριο, όχι ποινική δίωξη. Ωστόσο, η επιλογή της κυβέρνησης να υπονομεύσει, και αυτή, τη λειτουργία μιας ανεξάρτητης αρχής τόσο κομβικής για την ανάκαμψη της οικονομίας δίνει έναν τόνο αυταρχισμού και οίησης σε έναν χώρο ο οποίος πολιτεύθηκε κραδαίνοντας το ηθικό πλεονέκτημα. [ΤΒJ]
Στη γνωστή ταινία The Truman Show ο πρωταγωνιστής παρακολουθείται σε κάθε του βήμα από χιλιάδες κρυμμένες κάμερες και από πολλά εκατομμύρια θεατές χωρίς να το υποψιάζεται. Δεν γνωρίζει ότι καταγράφονται τα πάντα στην καθημερινότητά του, ακόμη και η προσωπική του ζωή. Όλα κυλούν ομαλά κι όλοι οι άνθρωποι είναι χαμογελαστοί, μέσα σε μια σουρεαλιστική τάξη και ασφάλεια. Κατά περίεργο τρόπο, η Βόρεια Κορέα μοιάζει με μια αντεστραμμένη εκδοχή της ταινίας. Με τη διαφορά ότι ένας πρωταγωνιστής παρακολουθεί εκατομμύρια κατοίκους της χώρας και έχει την απόλυτη εξουσία επί της ζωής τους, μέσα σε μια εξ ίσου σουρεαλιστική τάξη. Αναδημοσίευση, με αφορμή την πυρηνική δοκιμή του καθεστώτος Κιμ Γιονγκ Ουν.
Προς μεγάλη μου έκπληξη, με συλλαμβάνω να διαβάζω εμβριθώς σπαραξικάρδια κείμενα απογοητευμένων συριζαίων. Να το κοιτάξω μήπως είναι σοβαρή η κατάστασή μου; Όλες οι συστάσεις για ψυχιάτρους ευπρόσδεκτες, αλλά νομίζω ότι μόνος μου έχω βρει την αιτία του νοσηρού εθισμού που αναπτύσσω τις τελευταίες μέρες.
«Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον το παραλήρημα αλαζονείας και την κρίση εξουσιομανίας μιας προέδρου της Βουλής που συμπεριφέρεται ως δικτάτορας. Νομίζει πως είναι το θεσμικό επίκεντρο του πολιτεύματος ενώ είναι απλά μια λάθος επιλογή». Η παραπάνω ανακοίνωση του πρωθυπουργικού γραφείου κατά της προέδρου της Βουλής αναζωπυρώνει το μίσος που υπέφωσκε ανάμεσα σε πρώην «συντρόφους» και, πλέον, εκφράζεται με βίαια λόγια...
