Γεωργία Γκότση

Τιμούμε […] τον πολυσχιδή συγκριτολόγο-νεοελληνιστή, τον χαρισματικό δάσκαλο, τον πνευματώδη ποιητή, τον δεξιοτέχνη μεταφραστή David Ricks, ομότιμο καθηγητή Νεοελληνικής και Συγκριτικής Φιλολογίας στο King’s College του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Όλες αυτές οι ιδιότητες, που δύσκολα ξεχωρίζονται, συμποσούνται στην ακόλουθη διαπίστωση: η αγάπη του David Ricks για τη λογοτεχνία και τον πολιτισμό και η αφοσίωσή του στην καλλιέργεια και τη διδασκαλία τους ήταν και είναι μια σχέση συμβιωτική, που έχει τις ρίζες της στην οικογενειακή του παράδοση, καθορίζει το σεμνό ήθος και την κοσμοθεωρία του και αγκαλιάζει όλα εκείνα με τα οποία καταπιάνεται.[1]

Δημήτρης Κ. Ψυχογιός, Η πολιτική στη ζωή και το έργο του Ανδρέα Καρκαβίτσα, Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2024, 182 σελ.

Γιατί αξίζει να ξαναδιαβάσουμε τον Ανδρέα Καρκαβίτσα (1865-1922); Ο Δημήτρης Ψυχογιός αναμετριέται σήμερα με τα κείμενα και τη ζωή του συγγραφέα από τα Λεχαινά, επιδιώκοντας κυρίως να σκιαγραφήσει το πολιτικό του στίγμα, που ορίζει και τη λογοτεχνία του. Ήταν ιδεολόγος και, όπως θα λέγαμε σήμερα, μεταρρυθμιστής, αφού υπερασπίστηκε την ιδέα μιας ριζικής αναμόρφωσης (κοινωνικής, πολιτικής, γλωσσικής, εκπαιδευτικής) που θα οδηγούσε το ελληνικό έθνος στο μεγαλείο του. Παθιασμένος ουτοπιστής, «αναρχικός», παρενέβαινε μόνο με τα κείμενά του, ως δημοκράτης, γράφοντας δηλαδή «για τον λαό» – και διώχθηκε γι’ αυτό. Σήμερα, η λογοτεχνία του, ως ο αποκρυσταλλωμένος λόγος της βιωμένης εμπειρίας του, διαβάζεται και ως φορέας της εμπειρίας του αλλά και ως καταλύτης πολιτικής σκέψης. [TBJ]