Του Κυριάκου Αθανασιάδη
Ένας γλυκόξινος, στυφός, πικρός αχταρμάς μάς μπουκώνει κάθε μέρα με γεμάτες κουταλιές, σκουπίζοντας ό,τι περισσεύει στις άκριες των χειλιών.
Τα αγόρια με τις κιπά, τα κοριτσάκια με τις μαντίλες, η «κοινωνική γενοκτονία» των ποπολάρων πλιατσικολόγων, η ξεφτισμένη Mykonos. Το αίμα.
Φτάνει, όλο αυτό, να σε πνίξει, να σε κάνει να μη βρίσκεις διέξοδο στα βιβλία ή στον άλλο. Μα, σαν τη ναυτία, και να το θες, δε σε σκοτώνει.
