Το ’δαμε και αυτό, πρώτο δημοψήφισμα εδώ και 40 χρόνια, και’γινε για δημοσιονομικά θέματα (αντισυνταγματικά!), βάσει μιας προσφοράς των δανειστών που είχε αποσυρθεί και περιέχοντας στρυφνά τεχνικά κείμενα που ούτε ειδικοί δεν κατανοούν.

H ελαφρότητα (;) με την οποία διαχειρίστηκε τη διαπραγμάτευση ο ΣΥΡΙΖΑ με οδηγεί στα εξής δύο εναλλακτικά συμπεράσματα: α) είτε η ηγετική ομάδα του όλο αυτό το διάστημα επέδειξε ασύγγνωστη πολιτική αφέλεια, με τα γνωστά αποτελέσματα, είτε β) στην ουσία έχει κρυφή ατζέντα, την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, και απλώς προετοιμάζει, βήμα-βήμα, τον λαό. Το δεύτερο δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι...

Το σήριαλ Βαλαβάνη, με τις συνεχείς παρεμβάσεις που εκθέτουν ολοένα και περισσότερο την ίδια, δεν θα έπρεπε να μας κάνει εντύπωση. Βλέπετε, η κυρία Βαλαβάνη, με την επιστολή της παραίτησής της στις 13/7, μας έδωσε επαρκή στοιχεία για να την απαξιώσουμε πλήρως και να αδιαφορούμε για το τι λέει από τότε.

Ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, έχει ένα χρέος στην πόλη του: να δώσει τον ΟΛΘ σε αυτόν τον διεθνή επενδυτή που αποδεδειγμένα μπορεί να τον αξιοποιήσει σε όφελος της Θεσσαλονίκης και όχι του πελατειακού συστήματος.   

«Αυτό που βλέπω μοιάζει να είναι υπονόμευση της εθνικής προσπάθειας» δήλωσε το απόγευμα της Παρασκευής η περιφερειάρχης Αττικής Ρένα Δούρου, αναφερόμενη στις μεγάλες πυρκαγιές σε Αττική, Λακωνία και άλλες περιοχές.[1] Γιατί η περιφερειάρχης Αττικής εμμένει σε έναν ψευδή ισχυρισμό;

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία των κοινωνιών που ο άνθρωπος επιβάλλεται να επιλέξει εκτός αυτών που του προσφέρονται, πέρα από αυτά που βλέπει. Μόνο ο ορίζοντας ορίστηκε πεπερασμένος και όχι ο κόσμος, πόσο μάλλον η σκέψη. 

Στις 17 Ιουλίου 2015, μιλώντας στο Mega, o βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μάκης Μπαλαούρας, αναφερόμενος στη συμφωνία της ελληνικής κυβέρνησης με τους εταίρους, έκανε λόγο για το Μπρεστ Λιτόφσκ του Τσίπρα. Το περιστατικό ήταν η αφορμή για την ακόλουθη ανοιχτή επιστολή του καθηγητή Παναγιώτη Γκλαβίνη προς τον βουλευτή.

Σκέψεις με αφορμή τις τελευταίες καταστροφικές αναβιώσεις μιας «λούμπεν» Aριστεράς του Ευρωπαϊκού Νότου στον σύγχρονο μετα-μοντέρνο κόσμο

Αυτό δεν είναι Αριστερά, είναι η ντροπή της. Γιατί είναι ντροπή της Αριστεράς να κυβερνάς με οδηγό το ψεύδος. Γιατί αν και όλα μπορεί να χωρίζονται σε Αριστερά και Δεξιά, το ψεύδος δεν χωρίζεται. Αυτό είναι μόνο ψεύδος. Είναι ντροπή της Αριστεράς να θέλεις να επιβάλλεις στην πραγματικότητα τις ιδεοληψίες σου και όχι να ερμηνεύεις και να αλλάζεις την πραγματικότητα με βάση τις ιδέες της πραγματικής, όχι της άλλης, ζωής.

Ακούγεται, από διάφορες πλευρές, μετά τις καταιγιστικές πολιτικές εξελίξεις που ακολούθησαν τη συμφωνία θρίλερ του πρωθυπουργού με τους εταίρους και την κρίση στους κόλπους του ΣΥΡΙΖΑ, που ακολούθησε, ,  ότι «πρέπει να πάμε σε εκλογές». Οι προερχόμενοι από την αντιπολίτευση έχουν αφετηρία την ουσιαστική απώλεια  της δεδηλωμένης από το παρόν κυβερνητικό σχήμα  και οι προερχόμενοι από την σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία, κυνικά διαπιστώνουν «πάμε εκλογές τώρα που ο Τσίπρας έχει (ακόμη) μεγάλη δημοτικότητα». Είναι σωστό;