Γνώμες

H τρομοκρατία (όπως και οι πόλεμοι) δεν είναι κάτι που σταματά με την επίκληση της ανάγκης για παγκόσμια ειρήνη. Το Γούντστοκ και το κίνημα των χίπηδων είναι παρελθόν. Οι σημερινές επιθέσεις στις Βρυξέλλες αποδεικνύουν με τρόπο τραγικό το πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος μας. Και υπογραμμίζουν το πόσο επιτακτικό είναι να αλλάξουν και κάποιες αντιλήψεις.

Παντοπωλείο, θέατρο και στάδιο στο Παρίσι. Αεροδρόμιο και μετρό στις Βρυξέλλες. Η τρομοκρατία ξερνά μαζικά το θάνατο και χρησιμοποιεί ασύμμετρη και απρόβλεπτη βία. 

10 πράγματα που θα μπορούσαν ήδη να έχουν γίνει, τόσες εβδομάδες, χωρίς να δημιουργηθούν οι εικόνες που μας εξέθεσαν ανεπίστρεπτα και μας γέμισαν με ντροπή.

Κάθε φορά που ακούω στις ειδήσεις ότι η Τρόικα (ή Θεσμοί ή Κουαρτέτο) φεύγει χωρίς να κλείσει η διαπραγμάτευση, το ποίημα του Γιώργη Παυλόπουλου θυμάμαι. Δεν είναι ανάγκη να κλείσει η διαπραγμάτευση, η πόρτα της είναι μια πόρτα ανοιχτή, αρκεί μόνο να δούμε στο βάθος.

Πλάι στους εθελοντές που περιθάλπουν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, στα campus και στους ανοιχτούς καταυλισμούς της ντροπής, όπως η Ειδομένη και ο Πειραιάς, δρουν διάφοροι επαγγελματίες καλοθελητές που αποκαλούν τον εαυτό τους «αλληλέγγυο» και λειτουργούν ως συμβουλάτορες, παρακινητές και, θα έλεγe κανείς, μάνατζερ των προσφύγων και των μεταναστών. Ποιοι είναι οι έμποροι της αλληλεγγύης. [ΤΒJ]

60.000 εργαζόμενοι όλων των ειδικοτήτων, πολλών εθνοτήτων και πολλών θρησκειών στεγάζονται σε ένα οργανωμένο combound στο νότο της Σαουδικής Αραβίας, όπου χτίζεται από το μηδέν μια καινούργια πόλη μέσα στην έρημο. Όλοι οι εργαζόμενοι εκεί διατηρούν το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια. Τους το παρέχει ένα αυταρχικό καθεστώς όπως η Σαουδική Αραβία. Η δημοκρατική και πολιτισμένη Ελλάδα τι μπορεί άραγε να εγγυηθεί στους διωγμένους ανθρώπους που βρέθηκαν σε campus ή και σε υπαίθρια στρατόπεδα της ντροπής; [ΤΒJ]

Το κείμενο του ιστορικού Φίλιππου Ηλιού, ιδρυτή των Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ), που έχουν έδρα στο κτίριο του ΣΥΡΙΖΑ, στην πλατεία Κουμουνδούρου, είναι η αριστερή αντεθνικιστική ανάγνωση της υστερίας που επικράτησε στην Ελλάδα μετά το 1992, σχετικά με το όνομα της γειτονικής χώρας, η συνταγματική ονομασία της οποίας είναι Δημοκρατία της Μακεδονίας. Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στις 21/2/1993, στην εφημερίδα Εποχή, ως συνέντευξη στον Νίκο Φίλη. Εδώ αναδημοσιεύεται από το βιβλίο Ψηφίδες Ιστορίας και Πολιτικής του 20ού αιώνα, Πόλις, Αθήνα 2007.

Πέντε νέα ιδεογράμματα (emoticons / emoji) προστέθηκαν εδώ και λίγο καιρό στο θρυλικό likebutton, την νομισματική μονάδα του δημοφιλέστερου μέσου κοινωνικής δικτύωσης στον πλανήτη, ως εναλλακτικές «αντιδράσεις» (reactions) σε μια ορισμένη ανάρτηση. Μαζί με τον κλασικό σηκωμένο αντίχειρα, τα νέα εικονίδια αποτελούν το εξαμερές νέο likesystem του facebook που έρχεται να αντικαταστήσει το παλιό μονοδιάστατο.

Ο γελοιογράφος Ανδρέας Πετρουλάκης είχε "προβλέψει" σε μια από τις πολύ διάσημες βινιέτες τoυ ότι οι άλλοι θα τη φωνάζουν Μακεδονία και εμείς θα τη λέμε Νίτσα. Επιβεβαιώθηκε. [ΤΒJ]

Όσο η Ειδομένη δεν αποφορτίζεται παραμένει μία δυνητική πηγή έντασης που μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρό συνοριακό επεισόδιο με την πΓΔ της Μακεδονίας αλλά, δυστυχώς, αυτή η πτυχή δεν κερδίζει χώρο στην επικαιρότητα και στη δημόσια συζήτηση.