“ Περί αντικομμουνισμού......
Ο αντικομμουνισμός, όπως εκδηλώθηκε από την περίοδο της Κατοχής και μετά στην Ελλάδα δεν αποτελεί μια ακραία εκδήλωση πολιτική διαφωνίας.
Αποτελεί την εκδήλωση της απεγνωσμένης αρχικά προσπάθειας επιβίωσης από τον φυσικό αφανισμό, ανθρώπων που είτε υπήρξαν συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων με σκοπό το οικονομικό όφελος είτε γενικότερα δοσίλογοι είτε προδότες. Με λίγα λόγια φοβούμενοι για την τιμωρία τους, είτε μέσα στην κατοχή είτε μετά, βρήκαν αυτόν τον τρόπο για να επιβιώσουν, φυσικά αλλά και οικονομικά. Μπορεί κάποιος να πει, πως υπήρξε και μια μικρή μερίδα προδοτών που απλά τον χρησιμοποίησε, κατά την περίοδο της Κατοχής για να αντλήσει ωφέλη από τον κατακτητή.
Είτε έτσι είτε αλλιώς φαίνεται πως αποτέλεσε όχημα επιβίωση για τους φορείς του.
Αυτό που δεν θα πρέπει να μας διαφεύγει, είναι η "σύμπτωση" κατά την οποία οι κομμουνιστές και οι πατριώτες αποτελούν τον εχθρό τόσο για τις κατοχικές δυνάμεις όσο και για τις "εθνικές" της εποχής του εμφυλίου.
Ο εχθρός είναι κοινός και στις δύο αυτές περιόδους. Διόλου τυχαίο.....
Στην σημερινή Ελλάδα ο αντικομμουνισμός θα λέγαμε πως εκφράζεται με ποικίλους τρόπους, αλλά και στηρίζεται σε ποικίλες βάσεις.
Σίγουρα για κάποιους στηρίζεται σε πολιτικές διαφωνίες. Για αρκετούς Έλληνες αντικομμουνιστές όμως, ακόμη και σήμερα αποτελεί την εκδήλωση μίσους. Γιατί μισούν τους αντιστασιακούς; Να γιατί τους δίδαξαν οι γονείς τους να τους μισούν. Τους μισούν διότι, κάποιοι ως απόγονοι αυτών που περιέγραψα παραπάνω, οφείλουν να προστατεύουν με αυτό τον τρόπο την τιμή της οικογένειας τους. Ενδεχομένως και να διανθίζουν τις απόψεις τους με πολλά απλοϊκά ιστορικά ψέματα, αλλά και "πολιτικά" επιχειρήματα.
Όμως η αλήθεια πάντοτε θα τους καίει μέσα τους. Και θα μισούν τους κομμουνιστές και τους πατριώτες διότι αποτελούν την απόδειξη της ντροπής που πέφτει στον απόγονο κάθε δοσίλογου.
Ο γράφων δεν συμμερίζεται πως ο βίος και η πολιτεία του προγόνου χαρακτηρίζει απαραίτητα τον απόγονο. Ούτε υποχρεούται ο απόγονος να απολογείται για τις πράξεις του προγόνου του. Είναι λάθος να επιλέγει τέτοια στάση. Άλλωστε τα ιστορικά γεγονότα δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε ως γεγονότα.
Συνεπώς μια πιο παραγωγική στάση, αυτή της αποδοχή, ακόμη και αν πληγώνει, αποδοχή των γεγονότων που σχετίζονται με τις πράξεις των προγόνων για τις οποίες φυσικά δεν ευθύνονται, θα μπορούσε να οδήγηση από την πλευρά τους το βήμα που καλούνται να κάνουν. Αν πραγματικά ενδιαφέρονται πραγματικά να πάψει κάποτε αυτός ο διχασμός. ”
