Κώστας Κούρκουλος

Είναι γνωστή η περιφρόνηση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, προς τις Ανεξάρτητες Αρχές. Άλλωστε, ένας που δηλώνει ότι επιδιώκει να ελέγξει τους «αρμούς της εξουσίας» και γι’ αυτό θεωρεί τη Δικαιοσύνη «θεσμικό εμπόδιο» επειδή δεν την ελέγχει, είναι φυσικό να θεωρεί και τις Ανεξάρτητες Αρχές «σκουπίδια», όπως χαρακτηριστικά τον εξέφρασε ο πιο κοντινός του στο ήθος του υπουργός του.  Πόσο μάλλον τους ανθρώπους που τις εκφράζουν.

Γι’ αυτό, «έξι στα έξι», κομπορρημονούσε μέσα στη Βουλή ο κ. Τσίπρας, επιδεικνύοντας τον θρίαμβό του απέναντι στις Ανεξάρτητες Αρχές.

Τι είχε συμβεί; Ποιο ήταν το τυχερό παιχνίδι που κέρδισε «έξι στα έξι»;

Θυμάμαι τη μελαγχολική εξομολόγηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος είχε πει με δραματικό τόνο ότι «στέγνωσε την ψυχή του» στην προσπάθειά του να είναι θεσμικός. Είχε δίκιο. Οι θεσμοί είναι πάντα «στεγνοί» γι’ αυτόν που θέλει  να τους υπηρετεί.

Όταν μιλάμε για ιδεολογικές πεποιθήσεις, προκαταλήψεις ή και για προλήψεις, μπορεί να υπάρχουν τόσες «αλήθειες», όσοι και οι άνθρωποι που τις επικαλούνται.  

«Στους νικητές αρκεί η νίκη», ψέλλιζε ο Σπύρος Μαρκεζίνης, βλέποντας τους νικητές του εμφυλίου, τυφλωμένους από το μίσος, να κανιβαλίζουν πάνω στους ηττημένους και να τους μετατρέπουν σε μάρτυρες. Διότι αυτός ήξερε πολύ καλά πως, σε μία θρησκευόμενη χώρα στην οποία η εκκλησία γιορτάζει ολόκληρο πάνθεον αγιοποιημένων μαρτύρων, οι μάρτυρες θα ήταν τελικά οι ηθικοί νικητές.

Η αμορφωσιά δεν ήταν ποτέ προσόν για την Αριστερά. Μπορεί, στη λογική ότι τους «μιλάει η ιστορία» να είπαν και να έκαναν πολλά ανορθολογικά.  Όλες όμως οι θρησκείες, στους πιστούς των οποίων «μιλάει ο Θεός», βαρύνονται με τους ίδιους ανορθολογισμούς.

Υποκλοπές στις επικοινωνίες 33 προσώπων έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης,  καταγγέλλει ο Αλέξης Τσίπρας διά του δημοσιογραφικού του εκπροσώπου Κώστα Βαξεβάνη και του προσωπικού του δικηγόρου Γιάννη Μαντζουράνη.

Και παρά την απουσία κάθε απόδειξης –η καταγγελία από μόνη της δεν είναι απόδειξη– ας δεχτούμε ότι έγινε παρακολούθηση των 33 κατονομαζομένων ατόμων.

Δεν ενδιαφέρει –καθόλου μάλιστα– τι θα κάνει η κυβέρνηση με τον εαυτό της, σε σχέση με τις παρακολουθήσεις.

Όλοι οι μηχανισμοί προπαγάνδας, πολιτικοί και θρησκευτικοί, εκείνο απεχθάνονται περισσότερο, είναι οι ερωτήσεις.  Γιατί η ερώτηση εισέρχεται στα άβατα, οπότε είναι από μόνη της μία αποκαθήλωση της αυθεντίας της εξουσίας. 

Στον κόσμο των ανθρώπων «ό,τι γίνεται δεν ξεγίνεται». Έτσι, τα λόγια που ειπώθηκαν, ο πόνος που προκλήθηκε, η ύβρις που διαπράχθηκε, δεν είναι αναστρέψιμα, αφού ζουν στη μνήμη. Απέναντι λοιπόν σ’ αυτόν τον αμετάκλητο χαρακτήρα της ανθρώπινης πράξης, η μόνη δυνατότητα που μένει στον άνθρωπο είναι η νοηματοδότησή της.  Με τον τρόπο αυτό, ένα οδυνηρό γεγονός, παρότι δεν εξαλείφεται από την μνήμη, μπορεί να νοηματοδοτηθεί με τέτοιον τρόπο ώστε να είναι ψυχικά διαχειρίσιμο, ως  τμήμα της ανθρώπινης εμπειρίας.