Γνώμες

Με την ευκαιρία της πρόσφατης ανακοίνωσης του Deree ότι θα υποβάλει αίτηση για αναγνώριση ως πανεπιστήμιο με βάση τον νόμο Πιερρακάκη, ήρθε η ώρα να πούμε ότι η μεταρρύθμιση Πιερρακάκη θα πετύχει ακριβώς λόγω των υφιστάμενων μη κερδοσκοπικών ανώτατων ιδρυμάτων που μετρούν δεκαετίες λειτουργίας στην Ελλάδα, δηλαδή του Deree, του ACT, του Perrotis (και των μητρικών τους ιδρυμάτων, American College in Greece, Anatolia College, American Farm School, που είναι άνω των 100 ετών, 150, 139 και 121 ετών αντιστοίχως, άρα αρχαιότερα των περισσοτέρων δημόσιων ΑΕΙ της χώρας).

Η πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση εναντίον Εβραίων που γιόρταζαν το Χανουκά στην παραλία Μποντάι του Σίδνεϊ έρχεται να προστεθεί σε άλλη μια  καθαρή, στοχευόμενη ενέργεια αντισημιτικού μίσους.  Εναντίον ανθρώπων λόγω της ταυτότητάς τους. Και γι’ αυτό ακριβώς αποτελεί πολιτικό γεγονός πρώτης γραμμής.

Δέκα πολιτικοί, δέκα βιβλία και καμία αυταπάτη

Ειλικρινά, το να γράφω για Αλέξη Τσίπρα δεν είναι η αγαπημένη μου ενασχόληση. Θεωρώ όμως ότι δεν πρέπει να αφήνουμε, όσο μπορούμε και κατά το μέτρο των δυνατοτήτων του ο καθένας μας, την «ενημέρωση» του πολίτη στην ανύπαρκτη σχέση του πρώην πρωθυπουργού με την αλήθεια. Προπαντός δεν πρέπει να την αφήνουμε σε έναν αποτυχημένο καθ’ όλα πολιτικό, που προσπαθεί να επανέλθει, χωρίς καν να «τον νοιάζει αν τον λέν’ αμετανόητο»! Πόσος κυνισμός πια!

Την Κυριακή 25 Μαΐου 2025 στις 4:32 μ.μ. στο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Γενετικής του Ανθρώπου (European Society of Human Genetics – ESHG) παρουσιάστηκε από την Edwige Kasper, γαλλίδα ερευνήτρια  από τη Ρουέν (Inserm U1245 και Rouen University), μια εργασία που αφορούσε έναν δανό δότη σπέρματος πριν από 20 χρόνια και εξ αυτού τη γέννηση πολλών παιδιών με καρκίνο. Τα δεδομένα που παρουσιάστηκαν τον Μάιο αφορούσαν 46 οικογένειες,

Είμαι ένας χαροκαμένος γονιός. Έχασα το παιδί μου στο δυστύχημα των Τεμπών το 2023. Κυνήγησα αυτή την μίσθαρνη κυβέρνηση με όλη μου την δύναμη: για το ξυλόλιο που μετέφερε το τρένο και το λαθρεμπόριο που έκανε κάποιος μεγαλοβαρώνος των καυσίμων· για το μπάζωμα που το θεώρησα αποτρόπαιη πράξη και όχι αναγκαία ενέργεια. Έψαξα για το χαμένο βαγόνι που έκρυβαν για να καλύψουν κάποιο φοβερό μυστικό. Θεώρησα το μπάζωμα μία αποτρόπαια πράξη και καθόλου αναγκαία ενέργεια. Έκανα μηνύσεις, πήγα στην Ευρώπη για να καταγγείλω τους ηθικούς αυτουργούς —εκείνους που έβαλαν τους φυσικούς αυτουργούς να κάνουν αυτό το έγκλημα. Εγκάλεσα τον πρόεδρο της Βουλής να μη στήσει το παιχνίδι της προανακριτικής, ξεσήκωσα χιλιάδες κόσμο εδώ κι αλλού με το σύνθημα «Δεν έχω οξυγόνο». Σήμερα επικαλούμαι το δικαίωμα της σιωπής.

Το ζήσαμε με το ξυλόλιο.

Το ζήσαμε με τον Ρούτσι. Ακόμη και ο Αρχιεπίσκοπος συγκινήθηκε...

Το ζούμε και τώρα, με την εξέγερση των αγροτών.

Όπως πάντα, στην Ελλάδα τα θέματα εμφανίζονται ανάποδα: έχουμε όλους τους αγροτοκτηνοτρόφους στα μπλόκα με δύο αιτήματα: το ένα, να πάρουν τα δισεκατομμύρια των επιδοτήσεων που έρχονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Το άλλο, να καταδικαστεί η Ευρωπαϊκή Ένωση που έχει σχέδιο να τους βγάλει από το επάγγελμα.

Βασικό στοιχείο της ανθρώπινης ωριμότητας και της ηθικής μας συγκρότησης δεν είναι το «αναμάρτητο».

Διότι αυτό προϋποθέτει τον «τέλειο άνθρωπο», ο οποίος δεν υπάρχει.

Πώς οι αγροτικές κινητοποιήσεις γκρεμίζουν τη λογική και υποδουλώνουν τη δημοκρατία

Πρόσφατα διάβασα μια ανάρτηση καθηγήτριας πανεπιστημίου με σοβαρό έργο και αδιαμφισβήτητη πνευματική συγκρότηση. Έγραφε πως «ο αγώνας των αγροτών είναι ιερός» και πως όλοι πρέπει να σταθούμε στο πλευρό τους. Μια φράση που προοριζόταν, υποθέτω, ως ηρωική ή ποιητική. Αλλά για μένα ήταν πολιτισμικό σοκ. Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που διαβάζει Χάιντεγκερ στο πρωινό του, που γνωρίζει τις πιο απαιτητικές εκφάνσεις της φιλοσοφίας και της θεωρίας, με πλούσιο συγγραφικό έργο, να υποστηρίζει άκριτα ένα φαινόμενο που εδώ και πενήντα χρόνια αποτελεί σχολικό παράδειγμα συντεχνιακής αυθαιρεσίας, πελατειακών σχέσεων και συστηματικού εκβιασμού της κοινωνίας; Αν ένας τέτοιος άνθρωπος δεν βλέπει την πραγματικότητα, τότε ναι: έχουμε πρόβλημα. Όχι με τους «αμόρφωτους», αλλά με τους μορφωμένους.

Στις 3 Σεπτεμβρίου έλαβε χώρα στο Πεκίνο μεγάλη στρατιωτική παρέλαση, την οποία παρακολούθησαν πολλοί ξένοι ηγέτες, κυρίως από τον πάλαι ποτέ λεγόμενο Τρίτο Κόσμο και τώρα αποκαλούμενο Παγκόσμιο Νότο. Οι παρ’ ημίν αντιδυτικιστές θαύμασαν εκστασιασμένοι την υποτιθέμενη στρατιωτική ισχύ που επέδειξε η ηγεσία της πολυπληθέστερης τυραννίας του πλανήτη. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική απ’ την εικόνα που θέλει να παρουσιάζει η κινεζική δικτατορία. Ένας απ’ τους σημαντικότερους πολεμολόγους της εποχής μας, ο Έντουαρντ Λούτβακ, σκιαγραφεί με μάλλον μελανά χρώματα την πολεμική ικανότητα των κινεζικών στρατιωτικών δυνάμεων, αλλά και γενικά τη βούληση της κινεζικής κοινωνίας να πολεμήσει:

Αν με ρωτήσετε ποιο θεωρώ ότι είναι το κύριο πολιτικό χαρακτηριστικό της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, που τη διαφοροποιεί από τις άλλες φιλελεύθερες δημοκρατίες, χωρίς δεύτερη σκέψη θα απαντούσα ότι είναι η εγκατεστημένη παραβατικότητα διαφόρων ομάδων δικαιωματιστών και «κοινωνικών αγωνιστών», συνεπικουρούμενη από κυβερνητική ανοχή. Οι παραβάτες, που ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν την πλειοψηφία κάποιας κοινωνικής ομάδας (φοιτητές, αγρότες, μαθητές κ.ά.), καθαγιάζονται ως «αγωνιστές» και οι απαιτήσεις/διεκδικήσεις τους, όσο παράλογες κι αν είναι, χαρακτηρίζονται «δίκαια αιτήματα», ενώ η εκάστοτε κυβέρνηση δεν τα εκπληρώνει ως άτεγκτη, ανάλγητη και πουλημένη σε ιδιώτες.