“ Λυπήθηκα εξαιρετικά για τον αδόκητο χαμό του Αστέριου Κατσαμούρη. Υπήρξα ένας από τους ασθενείς που χειρούργησε στην αρχή της σταδιοδρομίας του στην Κρήτη, μετά από ένα πρωτοφανές περιστατικό το Νοέμβριο του 1990. Ήμουν βαριά τραυματισμένος από σφαίρα στον δεξιό ώμο και ο ιατρός Κατσαμούρης επανένωσε την αρτηρία που είχε κοπεί. Κυριολεκτικά, μαζί με τους άλλους ιατρούς του Βενιζέλιου Νοσοκομείου, μου έσωσαν τη ζωή. Σε μια στιγμή χρειάστηκε να βγάλω μία ακτινογραφία. Όμως δεν μπορούσα να σταθώ όρθιος. Τότε ο Αστέριος με βάστηξε και στάθηκε δίπλα μου στο ακτινολογικό μηχάνημα λέγοντας: "Δεν πειράζει, ας πάρω και εγώ μια δόση." Λίγες μέρες αργότερα με συνόδευσε σε φορείο στον Ευαγγελισμό, όπου επέμενε να είναι παρών στην ορθοπεδική εγχείρηση που ακολούθησε. Ήταν ένας διακεκριμένος ιατρός, αλλά πάνω από όλα ένας πραγματικός Άνθρωπος. Από το όνομά του κόπηκαν δύο γράμματα και έμεινε Αστέρι.
Σωτήρης Περσίδης
Ομότιμος καθηγητής ΑΠΘ ”
