“ Ποταμίσια (επικοινωνιολογικά) τοπία:
Το ποτάμι έχει πηγές, έχει και εκβολές. Έχει και παραπόταμους.
Κάποιοι από τους παραποτάμους έρχονται από αλλού,
άλλοτε ξέρουμε από πού κι άλλοτε όχι, κι ενώνονται με το ποτάμι.
Κάποιοι άλλοι παραπόταμοι, ξεκινούν απ’ το ποτάμι και εκτρέπονται
και παρεκτρέπονται προς άλλες κατευθύνσεις και ενίοτε ενώνονται ξανά παρακάτω με το ποτάμι,
ενώ άλλοτε οι δρόμοι τους δεν συμπίπτουν ξανά στην αιωνιότητα.
Το ποτάμι είναι άγριο και θορυβώδες (στα ρηχά) και ήσυχο, σχεδόν ακίνητο, (στα βαθιά).
Κάθε φορά όμως που ξεχειλίζει τρομάζουμε... Τρέχουμε να σώσουμε τα υπάρχοντά μας...
Στις εκδρομές, μαγευόμαστε από την «ήρεμη δύναμή του...»
Κοιτάζουμε τη ροή του με τις ώρες. Η όψη του μας γαληνεύει, χάνουμε την αίσθηση του χρόνου,
-μετά μας πιάνει η φούρια μέσ’ τη νύχτα κι οδηγούμε γρήγορα σε αφώτιστους δρόμους
με κίνδυνο να πατήσουμε κανέναν φουκαρά σκαντζόχοιρο, χελώνα ή αλεπουδάκι.
Το μόνο που είναι σίγουρο είναι πως δεν μπορούμε να διασχίσουμε το ίδιο ποτάμι δύο φορές. (Καρατσεκαρισμένο αυτό από παλιά…)
Είναι πάντοτε θλιβερό ένα ποτάμι να στερεύει... Κάποιες φορές όμως, όταν χάνεται αφήνει πίσω του εντυπωσιακά μετέωρα.
Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον ενός ποταμού.
Σε κάθε περίπτωση, αν κάποτε χρειαστεί να περάσουμε στην απέναντι όχθη του,
το μόνο που μένει για να ευχόμαστε είναι ο βαρκάρης που θα μας εξυπηρετήσει,
να μη λέγεται "Χάρων". ”
