“ Ναι, πράγματι ένα από τα κρίσιμα μεγέθη που αφορούν τη βιωσιμότητα μιας οικονομικής οντότητας είναι το αξιόχρεο.
Ωστόσο, και αυτό είναι δυνατόν να χειραγωγηθεί με τέτοιον τρόπο ώστε να ωραιοποιούνται οικονομικές καταστάσεις. Για παράδειγμα μια εφημερίδα μπορεί είναι συνεπής στις δανειακές της υποχρεώσεις. Αυτό όμως μπορεί να είναι δυνατό μόνο βραχυπρόθεσμα. Που σημαίνει ότι μπορεί να αναβληθεί η λύση του - πολύ απλά - με ένα ανακυκλούμενο δάνειο.
Και εδώ μπαίνει ο ρόλος της τράπεζας. Και ο ρόλος της αναφορικά με την αξιολόγηση του δανειζόμενου όπως έχει αποδεχτεί για τα ελληνικά δεδομένα είναι προβληματικός. Όχι μόνο δεν κάνουν κάνουν καλά τη δουλειά τους (γιατί δίνουν δάνεια που δεν πρέπει σε οργανισμούς που δεν πρέπει - πρόβλημα δυσμενής επιλογής) αλλά δεν μαθαίνουν και από τα λάθη τους. Οι εφημερίδες το ξέρουν αυτό, και επειδή υπάρχει μια σχέση υπόγειων συμφερόντων ανακύπτει το πρόβλημα της ηθικής επιλογής (δανείζομαι ασύστολα γιατί δεν υπάρχουν συνέπειες).
Όλα αυτά είναι ορατά, όταν γίνεται ένα κραχ στην οικονομία, ανεξαρτήτως λόγου. Το ΣΟΚ που προκαλεί ο ξαφνικός πανικός σταματάει τη ροή των μετρητών. Έτσι, οι προβληματικοί οργανισμοί όπως οι εφημερίδες, δεν μπορούν να ανακυκλώσουν τα δάνεια τους.
Αυτή η περιγραφική ανάλυση δε βασίζεται σε συστηματικό έλεγχο αλλά πιο πολύ στη διαίσθηση και την εμπειρία. Πάω στοίχημα, όμως, πως δε πέφτω έξω.
Όσο για την Αυγή και το Σύριζα, είναι προφανές ότι δε ξέρουν να χωρίσουν δύο μπάλες άχυρα. Πόσο μάλλον να διαβάσουν έναν Ισολογισμό μιας εφημερίδας που προπαγανδίζει τις θέσεις τους. Και αναφέρομαι στον Πρωθυπουργό, και άτομα κοντά στην επίπεδο της ιεραρχίας του.
Η δανειακή πολιτική της Αυγής και παρεμφερών μέσων ενημέρωσης, δε διαφέρει πολύ από τη πολιτική εξυπηρέτησης Εθνικού χρέους από την παρούσα αλλά και τις προηγούμενες κυβερνήσεις.
Ας μάθουν να γραφή, ανάγνωση, αριθμητική άντε και να διαβάζουν τους τίτλους σε έναν ισολογισμό και μετά ας εξηγήσουν τι σημαίνει σκάνδαλο υπερχρέωσης. ”
