“ Θα σας αναφέρω 2 παραδείγματα σχετικά:
1) Αυτό είναι ένας θεατρικός μονόλογος του 1978 του Dario Fo (έχει πάρει νόμπελ λογοτεχνίας) και της Franca Rame βασισμένο στην Ουλρίκε Μάινχοφ, ηγετικό στέλεχος της ένοπλης ακροαριστερής οργάνωσης RAF που δρούσε επί 30 χρόνια στη Γερμανία. Παίζει σε θέατρο της Βαρκελώνης και θεωρείται τέχνη. Δημοσιογράφοι δεν γαβγίζουν και πολιτικοί που κάναν καριέρα από εκτελέσεις συζύγων τους δεν κλαψουρίζουν ζητώντας τα κεφάλια των συντελεστών. Προφανώς το #MenoumeEvropi αναφέρεται στην κουλτούρα, τις τέχνες και τον πολιτισμό του Ιράν και του Αφγανιστάν και όχι της Βαρκελώνης.
https://www.youtube.com/watch?v=zqZ12e_B9wc
2) Το 1983, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσίασε το έργο «Μπρεχτ-Χίτλερ». Ηταν μια πρωτότυπη σύνθεση του Μάριου Πλωρίτη, ο οποίος επιχειρούσε έναν συνδυασμό ντοκουμέντου, επικού θεάτρου και αυτοβιογραφίας, χρησιμοποιώντας κείμενα από το βιβλίο του Χίτλερ «Ο Αγών μου», ιστορικό υλικό από την άνοδο και πτώση του Ναζισμού, καθώς και υλικό από το έργο του Μπέρτολτ Μπρέχτ. Φαντάσου να ανέβαινε σήμερα η παράσταση, τι κακός χαμός θα γινόταν. ”
