“ Η κρίση, με τα διαβρωτικά αποτελέσματά της σε όλα τα επίπεδα, δεν άφησε ανεπηρέαστη της δικαιοσύνη. Έτσι, σε μία χώρα με αβαθή δημοκρατική και θεσμική κουλτούρα, η δικαιοσύνη «πρωτοπόρησε» στη δαιμονική πρόσληψη της πραγματικότητας. Ήταν κάτι, που για κάθε στοιχειωδώς υποψιασμένη δημοκρατική συνείδηση, στοιχειοθετούσε σοβαρή απειλή για τις δημοκρατικές μας κατακτήσεις. Και όμως, δεν το αντιληφθήκαμε, παρ’ ότι κάποιοι εισαγγελείς μας το πέταξαν κατάμουτρα, υιοθετώντας την εκδοχή ότι «πρέπει να πεθαίνουν οι αγγελιοφόροι», όταν μας φέρνουν άσχημες ειδήσεις. (Δεν μπορώ να πω αυτή τη στιγμή περισσότερα επ’ αυτού). Ώσπου φτάσαμε στο σημείο να εκδίδονται αποφάσεις της δικαιοσύνης με τις οποίες επιβραβεύονταν έμμεσα μέχρι και συμπεριφορές Ιράν απέναντι σε διπλωματικούς αντιπροσώπους ξένης χώρας, για ένα και μόνο λόγο: Επειδή αυτές οι συμπεριφορές εξέφραζαν τον κυρίαρχο «μακαρθισμό» των πλατειών. Ώσπου φτάσαμε στην κανιβαλική κατά των δημοκρατικών λειτουργιών θέση, που εξέφρασε ο υφυπουργός δικαιοσύνης, για την οφειλόμενη στάση των εισαγγελικών λειτουργών. (Δεν είναι επιπέδου συνοικιακού καφενείου αντίληψη, όπως κάποιοι υποστήριξαν. Είναι κάτι πολύ σοβαρότερο και περισσότερο επικίνδυνο).
Μόλις λοιπόν διάβασα το κείμενο του εισαγγελέα κ. Βεργώνη, είπα πως κακώς τα έβλεπα όλα μαύρα. Διότι διαπιστώνει κανείς πως υπάρχουν ακόμη στη δικαιοσύνη ενεργές δημοκρατικές συνειδήσεις. Μάλιστα, προσπαθώντας να εξάρω κάποια σημεία, συνέλαβα τον εαυτό μου να επαναλαμβάνει ολόκληρο το κείμενο! Και έτσι παραιτήθηκα. Να διαβαστεί λοιπόν ολόκληρο. Και όχι μόνο μία φορά.
Συγχαρητήρια στον συντάκτη του, αλλά και στο φίλο μου Ηλία Κανέλλη, για την επιτυχία του να δημοσιεύσει ένα τέτοιο κείμενο. ”
