“ Δημήτρη γράφεις "Η Αριστερά έχει εν σπέρματι μέσα στην αφετηριακή της ιδεολογία την εξισωτική αντίληψη της κοινωνίας. Μια εξίσωση των πάντων προς τα κάτω, μέσα σε συνθήκες φτώχειας και ανέχειας, έτσι ώστε το πανίσχυρος μηχανισμός του κόμματος - κράτους να μπορεί να ελέγχει όλες τις πλευρές της ανθρώπινης ζωής και δραστηριότητας, ακόμη και όταν δεν έχει επαρκείς κατασταλτικούς μηχανισμούς". Έχεις δίκιο, αν μιλάς για την Αριστερά του 19ου αιώνα. Από τότε όμως κύλησε πολύ νερό στον "μύλο της αντίδρασης" και η Αριστερά ασχολείται με το ποια είναι τα κριτήρια για την αναδιανομή, ποιοι τα δικαιούνται, από που προέρχονται οι πόροι, τι σημαίνει ισότητα ευκαιριών, είναι όλες οι ανισότητες ταξικές ή μερικές οφείλονται στις ατομικές επιδόσεις και αν οι ανισότητες δεν είναι μόνο ταξικές τι γίνεται με αυτές που δεν είναι τέτοιες, χρειάζονται οι ανισότητες κατά των ευνοημένων για να μειωθούν οι ανισότητες των μη ευνοημένων (αρχή της διαφοράς του Ρωλς)". Δύσκολα ερωτήματα, αλλά και ακόμη πολύ πιο δύσκολες οι απαντήσεις. Αυτό όμως είναι η σημερινή Αριστερά. Σίγουρα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ασχολείται με αυτά, αλλά γι' αυτό δεν φταίει η Αριστερά. ”
