“ Ο συνεργάτης μας Περικλής Φ. Κωνσταντινίδης απαντά:
Κύριε Σαρρή, ο Πλαστήρας υπήρξε επαναληπτικός πραξικοπηματίας, συνυπεύθυνος για το αίσχος της δίκης και της εκτέλεσης των Έξι, θαυμαστής του Μουσολίνι και επίδοξος διαμεσολαβητής μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και του Χίτλερ για την κατάπαυση του πυρός τον Δεκέμβριο 1940. Γι' αυτό άλλωστε οδηγήθηκε σε παραίτηση από την πρωθυπουργία το 1945. Μια από τις πιο υπερτιμημένες φιγούρες της νεοελληνικής ιστορίας - επιμένω. Ο μόνος λόγος που έχει καλή εικόνα ήταν γιατί ήταν αντιμοναρχικός πραξικοπηματίας. Εάν ήταν δεξιός θα τον είχε καταπιεί η “μαρμάγκα της ιστορίας”….
Όσο για το "οξύ κλίμα ρεβανσισμού", σας θυμίζω ότι από το 1909 έως το 1935 η βενιζελική παράταξη μέσα στις ένοπλες δυνάμεις έκανε καμμιά δεκαριά πραξικοπήματα, εκτέλεσε την Λαϊκή κυβέρνηση το 1922, μεταξύ των οποίων δύο πρωθυπουργούς, το 1916 κατέλυσε τη διάταξη του συντάγματος περί μονιμότητας των ΔΥ και προχώρησε σε εκδικητικές απολύσεις, ενώ το 1933, όταν κέρδισε τις εκλογές το Λαϊκό Κόμμα προσπάθησε και πάλι να εμποδίσει την ομαλή εναλλαγή στην κυβέρνηση. Όλο αυτό διάστημα, δε, το Λαϊκό Κόμμα σεβάστηκε τους νόμους και το σύνταγμα και δεν έκανε κινήματα, κλπ. Μάλλον δικαιολογημένοι ήταν οι λαϊκοί να πάρουν μερικά κεφάλια μετά το κίνημα του 1933 γιατί καμιά φορά ακόμη και ο άγιος χάνει τη ψυχραιμία του... ”