Aναφορά σχoλίου

“ Η ανάλυση τών δράσεων και τών στόχων τού ΚΚΕ είναι απολύτως ορθή , ακριβής και τεκμηριωμένη .
Έχω να κάνω μόνο κάποιες μικρές παρατηρήσεις που αφορούν μικρές πλην σημαντικές λεπτομέρειες τής παράθεσης τών γεγονότων τής ταραγμένης δεκαετίας 1930-40 , στηριζόμενος στα όσα περιγράφει ο εξαίρετος ιστορικός και ακαδημαϊκός Γεώργιος Μαυρογορδάτος , τού οποίου τίς πηγές κι εσείς επικαλείστε .

α) Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ΔΕΝ υποκίνησε τό κίνημα Πλαστήρα τήν επομένη τών εκλογών τού 1933 . Τουναντίον μάλιστα στο επιχείρημα τού Πλαστήρα για τα επιτεύγματα τής δικτατορικής διακυβερνήσεως τής Ιταλίας από τόν Μουσολίνι , φέρεται (σύμφωνα με τόν Μαυρογορδάτο και τόν Γρ. Δαφνή) να είπε στον Πλαστήρα προκειμένου να τόν αποτρέψει , ότι δεν βρίσκει ομοιότητες στις ικανότητες τίς δικές του μ’ εκείνες τού Μουσολίνι , ούτε και τό πλήθος τών ικανών κυβερνητικών συνεργατών τού Μουσολίνι .

β) Η επάνοδος τών αντιβενιζελικών συνοδεύτηκε από οξύ κλίμα ρεβανσισμού κατά τών πολιτικών των αντιπάλων και προσωπικά κατά τού ιδίου τού Ελ. Βενιζέλου με αποκορύφωμα τήν απόπειρα δολοφονίας του στην Λεωφόρο Κηφισίας , που σχεδιάστηκε από τόν ίδιο τόν Αρχηγό Γενικής Ασφάλειας Αττικής Πολυχρονόπουλο και εκτελέστηκε από τόν περιώνυμο αρχιλήσταρχο Καραθανάση !!

γ) Τής επικράτησης τής δικτατορίας Μεταξά είχε προηγηθεί η πραξικοπηματική κατάλυση τής κυβερνήσεως τού Λαϊκού κόμματος με πρωθυπουργό τόν Παν. Τσαλδάρη , (ο οποίος δεν ήταν Περικλής όμως ήταν έντιμος ηθικός και ρποσηλωμμένος στην τάξη και στην νομιμότητα) , ουσιαστικά δε και τού πολιτεύματος τής αβασιλεύτου Δημοκρατίας , εν μέση οδώ στις 10 Οκτωβρίου 1935 από τούς αρχηγούς ΓΕΣ ΓΕΝ ΓΕΑ Παπάγο , Ρέππα , Οικονόμου και ακολούθησε τό νόθο δημοψήφισμα επαναφοράς τού βασιλιά Γεωργίου .

Απ’ όλα αυτά ήταν φανερό ότι στην χώρα δεν υπήρχαν προϋποθέσεις ομαλής πολιτικής ζωής και εναλλαγής τών δύο μεγάλων κομμάτων στην εξουσία , τα οποία ουσιαστικά ΔΕΝ είχαν τήν παραμικρή ιδεολογική διαφορά .

Ο Πλαστήρας τώρα υπήρξε αναμφισβήτητα γενναίος ακέραιος ικανός και ανιδιοτελής στρατιωτικός . Δεν διέθετε ικανότητες πολιτικού . Πράγματι διέβλεψε επικράτηση τού Άξονα και ζήλεψε τα πρώιμα οικονομικά επιτεύγματα τού Μουσολίνι . Μέχρι και τό 1940 φαντασιωνόταν τόν εαυτό του ως τόν Έλληνα Μουσολίνι . Η ήπια μετριοπαθής και συμφιλιωτική δράση του ως πρωθυπουργός μετά τα Δεκεμβριανά και μετά τήν περίοδο 1950-52 εξισορρόπησε τήν υστεροφημία του , ενώ ως γνωστόν πέθανε πάμπτωχος και λησμονημένος .
”