“ Πραγματικά βρίσκω υπέροχο τον τρόπο που διάφοροι συντάκτες θα βρούν να πουν και κάτι για την Αριστερά. Σαν να είναι υποχρεωτικό ή σαν κάθε άρθρο να πρέπει να δηλώσουν οτι δεν είναι αριστεροί (πιστεψτε με κανείς δεν τους περνάει, ειδικά αφού γραφουνε στο Jοurnal). Επίσης, λίγοι ενδιαφέρονται για το ποιος είναι αριστερός και ποιος όχι. Είναι στη ζωή του σωστός και καλός άνθρωπος; Είναι έντιμος με αυτό που κάνει; Αρκει!
Ετσι αυτή τη φορά διαβάζουνε φράσεις όπως "αριστερόστροφη θεολογία αυτοεκτίμησης" ( ; ο θεός και η ψυχη του τι πάει να πει - -έχει μήπως λεξικό το περιοδικό;)
Τέλος πάντων, γιατι σας γραφω ,θα μου πειτε...
Ετυχε να κολλήσω στην φράση σας "Τους ακούς καμιά φορά να μιλούν για «καταπίεση», να καταγγέλλουν την κυρίαρχη τάξη από θέσεις πλήρους θεσμικής κατοχύρωσης, με τη βεβαιότητα ανθρώπων που δεν κινδύνευσαν ποτέ πραγματικά" και το κοίταξα δυό και τρείς φορες, γιατί δεν καταλαβαίνω κάποιος που όντως μπορεί να μην εχει προβλήματα (εξαρτάται και τι προβλήματα) να μην ενδιαφέρεται και να νοιάζεται για προβλήματα των άλλων;
Είμαστε κοινωνικά όντα, σωστά;
Ας προσπαθήσουμε να μην γινόμαστε διχαστικοί (έρχονται και δύσκολες μεριές)
Νίκος ”
