“ Αν υπάρχει κάτι εκτός τόπου και χρόνου στην τρέχουσα συγκυρία, αυτό δεν είναι τα σχόλια στο διαδίκτυο. Είναι η ίδια η «έρευνα» για τον αντισημιτισμό, η οποία εμφανίζεται με τον μανδύα της ιστορικής αποστασιοποίησης, την ώρα που οι εικόνες από τη Γάζα καίνε τα μάτια μας. Όταν άνθρωποι αποδεκατίζονται, όταν παιδιά στοιβάζονται σε εξωτερικούς χώρους νεκρά γιατί δεν υπάρχουν φέρετρα, όταν ένας ολόκληρος λαός εξευτελίζεται, βομβαρδίζεται και πεινά τότε δεν είναι δείγμα δημοκρατικής ευαισθησίας να καταγγέλλεις την «κανονικοποίηση του αντισημιτισμού». Είναι ιστορικός στρουθοκαμηλισμός.
Ο κόσμος δεν επιτίθεται στους Εβραίους. Επιτίθεται σε ένα κράτος που λειτουργεί ως αποικιοκρατικός μηχανισμός. Που δολοφονεί, ξεριζώνει, εξαφανίζει. Και αυτή η οργή είναι πολιτική όχι φυλετική. Το να τη βαφτίζεις «αντισημιτισμό» είναι σαν να αποκαλείς τις διαδηλώσεις κατά του Απαρτχάιντ «αντιλευκές». Το να ζητάς «ψυχραιμία» και «ακαδημαϊκή νηφαλιότητα» τη στιγμή που διαπράττεται μια συνεχιζόμενη φρίκη, είναι ακριβώς αυτό που κάνει τον κόσμο να εξοργίζεται.
Αν πραγματικά σε ενδιαφέρει η ιστορία, θα ήξερες πως δεν υπάρχει ουδέτερη στάση απέναντι σε έναν καταπιεστή. Η «αντικειμενικότητα» που επικαλείσαι είναι πολιτική στάση από μόνη της: μια στάση που σιωπά μπροστά στη γενοκτονία και κάνει τον θυμό των άλλων να μοιάζει απειλή, ενώ η πραγματική απειλή είναι αυτή που κρατά τα όπλα.
Ο σύγχρονος «αντισημιτισμός» που περιγράφεις δεν είναι το ίδιο με το παρελθόν. Δεν είναι θρησκευτικός μίσος, δεν είναι ρατσιστική ιδεοληψία. Είναι η πολιτική οργή απέναντι σε ένα κράτος που το ξέρεις πολύ καλά ως ιστορικός έχει μετατραπεί σε κράτος-θύτη. Το να μην μπορείς (ή να μην θέλεις) να δεις αυτή τη διάκριση, δεν είναι επιστημονική αδυναμία είναι ηθική χρεωκοπία.
Μιλάς για «δικαίωμα στην έρευνα» λες και ζούμε σε εργαστήριο κενού αέρος, επιλεκτική ηθική και το επιστημονικό κάδρο που αδιαφορεί για την συγκυρία, η θυματοποίηση του εαυτού την ώρα που άλλοι αφανίζονται.
Δεν σου αρνείται κανείς το δικαίωμα να ερευνάς. Σου ασκείται κριτική για το ότι παριστάνεις πως κάνεις έρευνα «εν κενώ», ενώ στην πραγματικότητα επιλέγεις να σιωπήσεις για τα εγκλήματα του ισχυρού. Και αν το να αποκαλείς ένα κράτος-καταπιεστή «τέρας» είναι αντισημιτισμός, τότε να επανεξετάσουμε όλη την έννοια της κριτικής.
Γιατί σε τελική ανάλυση, η ελευθερία της έρευνας δεν είναι δικαίωμα αποστασιοποίησης από την πραγματικότητα. Είναι ευθύνη απέναντι σε αυτήν. ”
