Σύνδεση συνδρομητών

Μαύρη ζάχαρη και Αραπίνες

Πέμπτη, 14 Οκτωβρίου 2021 23:51
Μικ Τζάγκερ και Κηθ Ρίτσαρντς το 1992.
Larry Rogers / flickr
Μικ Τζάγκερ και Κηθ Ρίτσαρντς το 1992.

Ακόμα και ο Μικ Τζάγκερ έπεσε θύμα της πολιτικής ορθότητας και της cancel culture. Και αναγκάζεται να μη συμπεριλάβει στις επόμενες συναυλίες του το σουξέ “Brown Sugar”. Αυτό το κείμενο είναι εναντίον της πολιτικής ορθότητας. [ΤΒJ]

Να γιατί δεν έπρεπε να πεθάνει ο Τσάρλυ Γουώτς: ο τζέντλεμαν ντράμερ των Ρόλινγκ Στόουνς που ανεχώρησε στις 24 Αυγούστου θα έδινε, εν τη σοφία του, λύση σε ζητήματα ρεπερτορίου του συγκροτήματος.

Θα τολμούσαν άραγε, με τον Γουώτς εν ζωή, οι Στόουνς να υποχωρήσουν και να αφαιρέσουν από το ρεπερτόριο των τωρινών συναυλιών τους στην Αμερική το τραγούδι “Brown Sugar” - “Μαύρη Ζάχαρη”, ένα από τα ωραιότερα και μεγαλύτερα σουξέ τους (Rolling Stones drop Brown Sugar from US tour set list - BBC News);

Η “Μαύρη Ζάχαρη” αφηγείται σχηματικά –ο Μικ Τζάγκερ δεν φημίζεται για τη στιχουργική του δεινότητα– το πώς ένα δουλεμπορικό από την Αφρική φτάνει στην Αμερική και, σε ένα σκλαβοπάζαρο της Νέας Ορλεάνης, ο αδίστακτος εγγλέζος δουλέμπορος υμνεί τα κάλλη μιας νεαρής μαύρης που έχει γεύση σαν ζάχαρη. Ο Τζάγκερ τραγουδάει μια ιστορία που, συνοδεία της μουσικής –και της κιθάρας– του Κηθ Ριτσαρντς, βάζει φωτιά σε κάθε παλκοσένικο όπου έχουν εμφανιστεί οι Στόουνς από το 1971.  Αρέσει πολύ αυτή η “Μαύρη Ζαχαρη”: όταν κυκλοφόρησε,  εκτοξεύτηκε στο Νο1 των αμερικανικών τσαρτς. Πενήντα χρόνια αργότερα εξακολουθεί να αρέσει πολύ, αλλά στις ΗΠΑ πέφτει βαριά στους  “βίγκαν” του πολιτισμού. Βαριά και δύσπεπτη, διότι υμνεί τη δουλεία (η κοπέλα του τραγουδιού ήταν μαύρη), την παιδεραστία (ήταν και ανήλικη), χώρια που εξωραΐζει την ακολασία της Νέας Ορλεάνης, γνωστής για βουντού, σφαγές πτηνών, καύση ύποπτων κεριών και χόρτων,  τρύπημα πάνινης κούκλας με βελόνες κ.ο.κ.

Βέβαια, οι Βρετανοί Στόουνς έρχονται δεύτεροι και καταϊδρωμένοι: την ακολασία ύμνησε νωρίτερα, κατ’ ορισμένους και καλύτερα (αφού οι Ελληνες κάνουν τα πάντα πρώτοι και πάντα καλύτερα), ο Βασίλης Τσιτσάνης. Το 1946, ο “έκφυλος” Τσιτσάνης  έγραψε και τραγούδησε στις “Νύχτες μαγικές” , για “Αραπίνες λάγνες ερωτιάρες / με ουίσκι με γλυκές κιθάρες, γλέντι και πιοτό, / Αραπίνες μάτια φλογισμένα / και κορμιά φιδίσια καμωμένα σαν εξωτικά.” Η Ελλάδα βυθιζόταν στον Εμφύλιο και ο Τσιτσάνης, το βιολί του: σεξ με γυναίκες-υποχείρια, μαύρες, λάγνες και εξωτικές – αυτές εγγυώνταν καυτό  σεξ!

Παρά τα οπωσδήποτε κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ των Βρετανών και του έλληνα καλλιτέχνη –χασικλήδες οι Εγγλέζοι, χασικλής και ο Τσιτσάνης– εκφράζονται επιφυλάξεις για το αν οι Στόουνς είχαν ακούσει τις “Νύχτες Μαγικές” πριν γράψουν το “Brown Sugar”. Το σίγουρο είναι ότι την ακολασία ουδείς εμίσησε. Τα ωραία, τα σπουδαία τραγούδια που την εξυμνούν, εξακολουθούν να τραγουδιούνται με πάθος. Σε ποιον δεν αρέσουν νύχτες μαγικές με μαύρη ζάχαρη;

 

Προσθήκη σχολίου

Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικά. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.