Σύνδεση συνδρομητών

Ο θάνατος της λογικής

Πέμπτη, 03 Ιουνίου 2021 15:35
Η «Σκεπτομένη Αθηνά». Ανάγλυφο σε μάρμαρο Πάρου της κλασικής εποχής (περ. 460 π.Χ.), από αττικό εργαστήριο. Ύψος: 0,54 μ. Μήκος: 0,315 μ. Πλάτος: 0,05 μ.
Μουσείο Ακρόπολης - Αριθμός αντικειμένου: Ακρ. 695.
Η «Σκεπτομένη Αθηνά». Ανάγλυφο σε μάρμαρο Πάρου της κλασικής εποχής (περ. 460 π.Χ.), από αττικό εργαστήριο. Ύψος: 0,54 μ. Μήκος: 0,315 μ. Πλάτος: 0,05 μ.

Φαντάζομαι έχουμε όλοι κάποιους ιδιωτικούς λόγους να θυμόμαστε τη σημερινή ημερομηνία, κάποιος να γεννήθηκε, κάποιος να πέθανε, κάποιος να παντρεύεται, κάποιος να ερωτεύεται. Αλλά εγώ τη συγκρατώ, 3 Ιουνίου 2021, γιατί διαβάζω σήμερα ότι το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον καταργεί την υποχρεωτική διδασκαλία Αρχαίων Ελληνικών και Λατινικών στο μάθημα Κλασικών Σπουδών. Με σκεπτικό "την καταπολέμηση του δομικού ρατσισμού", καθώς οι σπουδές αυτές "συνδέονται άρρηκτα με τη λευκή υπεροχή" (Νταν-ελ-Παντίλα, καθηγητής Κλασικών στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, συνέντευξη στο New York Times Magazine, βλ. και Τα Νέα, 3/6/2021)

Και συνειδητοποιώ ότι πάνω απ’ όλα, φοβάμαι. Όπως όταν μαθαίνουμε ότι όχι μόνον κηρύχτηκε ένας πόλεμος (μπορεί να το ξέραμε ήδη, μπορεί να είχαμε ακούσει για συμπλοκές, κάπου) αλλά ότι σήμερα έγινε η εισβολή στα σύνορα. Τα σύνορά μας. Το κακό μπήκε μέσα στον δικό μας ζωτικό χώρο, την κληρονομημένη ιδιοκτησία μας για την οποία έχουμε πληρώσει φόρους μελέτης και αφοσίωσης κι έχουμε υπογράψει συμβόλαια ιδιοκτησίας –μια περίεργη ιδιοκτησία, είναι αλήθεια, περισσότερο κοινοκτημοσύνη, καθώς μας προσδίδει το δικαίωμα κοινής χρήσης, απολαβής, κάρπωσης, μεταβίβασης.

Μπερδεμένα, ασυντόνιστα, φοβισμένα, κατεβάζω βιβλία από τα ράφια: Ζακλίν ντε Ρομιγί, Ζαν-Πιέρ Βερνάν, Μαργκερίτ Γιουερσενάρ, Κικέρων. Ό,τι να ‘ναι, γρήγορα, ο εχθρός είναι εδώ. Φράσεις διάσπαρτες και σκονισμένες σαν ξεχασμένα σπαθιά και κουμπούρια μέσα σε παλιές οικογενειακές κασέλες - κειμήλια, άραγε, μόνο; Ψάχνω να βρω κάτι, ένα μοντέρνο όπλο, μια νάρκη τελευταίας τεχνολογίας για να ξεκινήσω την αντίσταση. Διαβάζω φράσεις διάσπαρτες: «Η επιθυμία να λάμψει, πέρα από τα όρια της λογικευμένης προσπάθειας, μια πιθανότητα και μια ελπίδα». Η ατέρμονη πιθανότητα της ανθρώπινης συνθήκης, η ελπίδα που εμπεριέχει το ανεξήγητο, το πρώτο «εγώ» του ανθρώπου απέναντι σε όλα τα άλλα, η υποψία ότι υπάρχει κάτι μόνιμο στην ανθρώπινη φύση, η επίγνωση του ανθρώπινου σώματος, η πεποίθηση ότι κάθε εξουσία πρέπει, για να επιβιώσει, να συνοδεύεται από δικαιοσύνη και ηδύτητα. Η παρουσία, μέσα στην Ιστορία, μιας σκέψης που ξέρει να υπολογίζει και να προβλέπει, οι θεοί που είναι αθάνατοι αλλά όχι αιώνιοι, η περιφρόνηση του χυδαίου, η πόλη, η ιερότητα της φύσης, το άκαμπτο της πράξης και η μεγαλειότητα της σύνθεσης, ο συνδυασμός του ιερού μεγαλείου και της κοντινής πραγματικότητας, η ανοχή, ο σπαραγμός των αντιθέσεων, το άγγιγμα των πάντων, η προσπάθεια προσδιορισμού, για μια εσωτερική γαλήνη, ενός τρόπου απόδρασης από όλες τις εξωτερικές α-ταξίες, η ιδέα ενός δίκαιου κέντρου. Η αγωνία για το αν η ηθική διδάσκεται. Η απτή σωφροσύνη, προσιτή για όποιον μπορεί να σκεφτεί.  Η υπερηφάνεια μιας εποχής που ανακάλυπτε τις πηγές της λογικής και αναλάμβανε τις ευθύνες της. η συζήτηση για όλα, ο διάλογος. Οι λέξεις, οι λέξεις, οι λέξεις.

Κάθε μέρα κάτι γίνεται. Κάτι γεννιέται, κάτι πεθαίνει. Μπορεί να γεννιέται ένας έρωτας ή μια καινούργια, ολόφρεσκη οργή. Μπορεί να πεθαίνει ένας παλιός έρωτας που γέννησε τη λογική, που κι αυτή πεθαίνει μαζί του.

Προσθήκη σχολίου

Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικά. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.