Σύνδεση συνδρομητών

Η συκοφαντία της Δημοκρατίας

Πέμπτη, 11 Μαρτίου 2021 22:32
7 Μαρτίου 2021. Στιγμιότυπο από το επεισόδιο στη Νέα Σμύρνη ανάμεσα σε πολίτη και αστυνομικούς, ο ένας εκ των οποίων βιαιοπράγησε εναντίον του ενώ ήδη είχε συλληφθεί.
YouTube
7 Μαρτίου 2021. Στιγμιότυπο από το επεισόδιο στη Νέα Σμύρνη ανάμεσα σε πολίτη και αστυνομικούς, ο ένας εκ των οποίων βιαιοπράγησε εναντίον του ενώ ήδη είχε συλληφθεί.

Tο επεισόδιο της Νέας Σμύρνης (o ξυλοδαρμός συλληφθέντος πολίτη από αστυνομικό), ενώ μας υποχρέωνε ΟΛΟΥΣ να αντιδράσουμε στην εκτροπή, δεν μας έδινε καν πρόφαση για να συκοφαντήσουμε ως «χούντα» ή «Άουσβιτς» τη δημοκρατία, επειδή δεν μπορεί να προλάβει τέτοια φαινόμενα. Όπως ακριβώς δεν συκοφαντούμε ποτέ π.χ. το κρατικό σύστημα υγείας ως «κρεματόριο», όταν βρισκόμαστε μπροστά στην απεχθέστερη ακόμη πράξη, του να λυμαίνεται ο γιατρός κρατικού νοσοκομείου τον ανθρώπινο πόνο για να εισπράττει το γνωστό «φακελάκι»...

Το μεγαλειώδες παραλήρημα των oλοκληρωτικών καθεστώτων του 20oύ αιώνα ήταν μια παρανοϊκόμορφη φαντασίωση: ότι μπορούσαν να αλλάξουν την ανθρώπινη φύση. Να «αδειάσουν» δηλαδή τους ανθρώπους από την ανθρώπινη ιδιότητα. Έτσι ώστε να εξαφανιστεί κάθε ίχνος ατομικότητας και αυθορμητισμού και να παραχθεί εργαστηριακά ένας και μόνο τύπος ανθρώπου, για όλες τις χρήσεις. Οι ναζί μάλιστα επιχείρησαν να κατασκευάσουν ομοιόμορφο τύπο ακόμη και ως προς το χρώμα.

Το παραλήρημα για αλλαγή της ανθρώπινης φύσης διαψεύστηκε (και ευτυχώς). Αυτό όμως δεν επιτρέπει σε κανέναν να «ελπίζει» –εκτός βεβαίως όσων παραμένουν καθηλωμένοι στις ολοκληρωτικές φαντασιώσεις τους– στην εργαστηριακή παραγωγή οποιουδήποτε ανθρώπινου τύπου.

Όπως π.χ. του «ηθικού εφοριακού» που δεν θα εκβιάζει για ίδιον όφελος, του «ηθικού γιατρού» που δεν θα εκμεταλλεύεται τον ανθρώπινο πόνο για να εισπράττει φακελάκια,  του «ηθικού ή έξυπνου δικαστή» που δεν θα συναλλάσσεται και δεν θα εξαπατάται, του «δημοκρατικού αστυνομικού» ο οποίος θα ενεργεί ως «δημοκρατικό ρομπότ» απέναντι σε κάθε συνθήκη – και πάει λέγοντας.

Έτσι, αφού δεν είναι δυνατόν να εκπληρωθεί ο ολοκληρωτικός εφιάλτης για εξαφάνιση των ανθρώπινων ιδιαιτεροτήτων, είναι αδύνατον να εξαλειφθεί όχι μόνο το έγκλημα αλλά και η όποια εκτροπή.

Γι’ αυτό δεν θα τελειώσει ποτέ ο αγώνας των κοινωνιών –ιδιαίτερα των δημοκρατικών όπου δεν κυριαρχεί ο ισοπεδωτικός τρόμος– να θέτουν συνεχώς όρια και να προβλέπουν κυρώσεις, ώστε να περιορίσουν την αυθαίρετη και εκτός κανόνων δράση όλων εκείνων που θεωρούν ότι οι αρχές τους, τα συμφέροντά τους ή το «εγώ» τους υπερτερούν των άλλων.

Η εκτροπή λοιπόν των αστυνομικών στη Νέα Σμύρνη βρίσκεται μέσα σ’ αυτήν ακριβώς την ανθρώπινη συνθήκη.

Μάλιστα, κατά τη δημόσια αφήγηση του πολίτη ο οποίος υπήρξε θύμα της εκτροπής, συνέβησαν τα εξής: Οι αστυνομικοί έλαβαν τα στοιχεία κάποιων πολιτών που βρίσκονταν στην πλατεία, κρίνοντας προφανώς ότι παραβίαζαν τις υγειονομικές απαγορεύσεις. Είτε λοιπόν θεώρησε ότι οι αστυνομικοί έδρασαν παράνομα, είτε ενεργώντας ως αρνητής του  κορωνοϊού –δεν μας εξήγησε– επιχείρησε να τους «ελέγξει» για την πράξη τους.  Ουδείς γνωρίζει τι ειπώθηκε εκ μέρους του. Ό,τι όμως και να ειπώθηκε, ακόμη και αν τους έβρισε, ακόμη και αν τους προσέβαλε, ακόμη και αν τους απείλησε ή έστω αν θεώρησαν ότι ο «έλεγχος» ήταν προσβλητικός, όφειλαν να τον αντιμετωπίσουν θεσμικά. Δεν είχαν δηλαδή κανένα δικαίωμα να φερθούν ως ιδιώτες κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, σαν να διαπληκτίζονταν για την προτεραιότητα των αυτοκινήτων τους.

Έτσι λοιπόν, αν ο πολίτης είχε διαπράξει οποιαδήποτε ποινικού χαρακτήρα παράβαση που είχε το χαρακτήρα του αυτοφώρου, όφειλαν να τον συλλάβουν – και τίποτε περαιτέρω.

Και έπραξαν ακριβώς το αντίθετο: υπερβαίνοντας τον αυτοπεριορισμό που επιβάλλει η θεσμική τους ιδιότητα συμπεριφέρθηκαν σαν «μαινόμενοι ιδιώτες», με συνέπεια να παραβιάσουν έναν θεμελιώδη κανόνα της δημοκρατίας: ότι, μετά τη σύλληψη, τον κρατούμενο δεν τον «αγγίζεις».

Πρόκειται όμως για συμπεριφορά την οποία η πολιτεία δεν έχει τρόπο να «ελέγξει» εκ των προτέρων, διότι αδυνατεί –και ευτυχώς– να παραγάγει «ανθρώπους εργαστηρίου». Άρα θα είμαστε πάντοτε αντιμέτωποι με την «ανθρώπινη συνθήκη». Δηλαδή, άλλοτε με την «κανονικότητα» του αυτοπεριορισμού, άλλοτε με το «αριστεύειν» και άλλοτε με το «παραβαίνειν».

Γι’ αυτό ακριβώς και η κοινωνία συνεχώς θα αγωνίζεται όχι να αλλάξει τη φύση του ανθρώπου –είπαμε, ευτυχώς αυτή δεν αλλάζει– αλλά για να διαμορφώνει πρότυπα συμπεριφοράς και να επινοεί κυρώσεις που θα μειώνουν την πιθανότητα της εκτροπής. Πλην όμως πάντοτε θα αποτυγχάνει, διότι το μόνο προσδοκώμενο από όλες τις προσπάθειες είναι  το απροσδόκητο των ανθρώπινων πράξεων.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η αδυναμία της δημοκρατίας να αλλάξει την ανθρώπινη φύση, ώστε στη συνέχεια να ελέγξει την ανθρώπινη συμπεριφορά, είναι μειονέκτημά της. Ούτε η αδυναμία της, που οφείλεται στην ίδια τη φύση της, να επιβάλει  καθεστώς τρόμου είναι στοιχείο καταδίκης της. Αντίθετα, είναι το «μεγαλείο» της. Διότι, όποτε επιχειρήθηκε ο έλεγχος της ανθρώπινης φύσης ή η επιβολή του τρόμου, καταλήξαμε στο α-νοηματικό και το τερατώδες. Δηλαδή φτάσαμε ώς το Άουσβιτς και τα γκουλάγκ.

Αυτό σημαίνει ότι το επεισόδιο της Νέας Σμύρνης, ενώ μας υποχρέωνε ΟΛΟΥΣ να αντιδράσουμε στην εκτροπή, δεν μας έδινε καν πρόφαση για να συκοφαντήσουμε ως «χούντα» ή «Άουσβιτς» τη δημοκρατία, επειδή δεν μπορεί να προλάβει τέτοια φαινόμενα.

Όπως ακριβώς δεν συκοφαντούμε ποτέ π.χ. το κρατικό σύστημα υγείας ως «κρεματόριο», όταν βρισκόμαστε μπροστά στην απεχθέστερη ακόμη πράξη, του να λυμαίνεται ο γιατρός κρατικού νοσοκομείου τον ανθρώπινο πόνο για να εισπράττει το γνωστό «φακελάκι».

Την ακριβώς αντίστροφη συμπεριφορά είδαμε από όσους θεωρούν όλα αυτά «δημοκρατικές αυταπάτες». Και αυτό διότι οι ίδιοι ταυτίζονται με κάθε ολοκληρωτικό παραλήρημα. «Κατέθεσαν την ταυτότητά τους» όταν τους είδαμε να υποστηρίζουν ότι ο φόνος –η πιο αντιπολιτική πράξη στην ιστορία του ανθρώπου– είναι «πολιτική πράξη» αν ο δράστης έχει κάποιο «σκοπό» –κάτι σαν να κάνεις διαδήλωση– με όλα τα συνεπακόλουθα.

Βρήκαν έτσι την πρόφαση να συκοφαντήσουν τη δημοκρατία ως «χούντα», επειδή δεν μπόρεσε να πετύχει το αδύνατο: να προλάβει την αστυνομική εκτροπή.

Ονομάζοντας όμως «χούντα» τη Δημοκρατία, προκειμένου να παραπλανήσουν όσους δεν γνώρισαν τη χούντα και να τους πείσουν ότι η δικτατορία ήταν το ίδιο με τη Δημοκρατία –όπως έμαθαν από την θητεία τους στο σταλινικό παραλήρημα–, το μόνο που πετυχαίνουν είναι να σχετικοποιήσουν τη δικτατορία. Πράγμα που αποδεικνύει ότι το μίσος τους κατά της δημοκρατίας παραμένει ενεργό.  

Προσθήκη σχολίου

Όλα τα πεδία είναι υποχρεωτικά. Ο κώδικας HTML δεν επιτρέπεται.