Editorials
Εδώ και 34 χρόνια, μια λεγόμενη αναρχική συλλογικότητα είχε καταλάβει έναν χώρο του Πανεπιστημίου, τον οποίο λειτουργούσε ως αυτόνομο στέκι. Φως, νερό και επικοινωνίες πληρώνονταν από το Δημόσιο (δηλαδή από μας), αλλά, προφανώς, ο χώρος λειτουργούσε με κριτήρια ιδιωτικότητας: αν δεν ανήκεις, δεν μπαίνεις. Τον περασμένο Νοέμβριο, κουκουλοφόροι που ξεκίνησαν από το στέκι έδειραν απρόκλητα φοιτητές οι οποίοι έπαιζαν ένα παιχνίδι σε άλλη αίθουσα του Πανεπιστημίου. Εγιναν καταγγελίες, αλλά η Αστυνομία δεν μπόρεσε να προσωποποιήσει κατηγορίες.
Δεν είναι η πρώτη φορά που, στην Ελλάδα, η Ακροδεξιά βρίσκεται μαζί με την Ακροαριστερά να υποστηρίζουν εγκληματικά καθεστώτα. Το ζήσαμε τη δεκαετία του 1990, τα χρόνια της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Τότε που στήριζαν τις εγκληματικές εθνοκαθάρσεις του Μιλόσεβιτς, έλεγαν ότι είναι προβοκάτσια η σφαγή του Σεράγεβο, η σφαγή της Σρεμπρένιτσα παρουσιαζόταν από τον Τύπο ως μονόστηλο. Ο Κάρατζιτς, ο Μλάντιτς, ο καπετάν Αρκάν ήταν τα είδωλά μας. Ξαναζούμε το παρελθόν μας.
Την Πέμπτη, 14 Απριλίου, στις 7 το βράδυ, με πρωτοβουλί των εκδόσεων Επίκεντρο και με τη συμμετοχή του Books' Journal, διοργανώνεται διαδικτυακή εκδήλωση με θέμα: Ουκρανία: η επιστροφή της βαρβαρότητας. Συμμετέχουν τρεις από τους βασικούς αρθρογράφους του τεύχους του περιοδικού που αφιερώθηκε στην εισβολή της Ρωσίας του Πούτιν στην Ουκρανία: ο Νικόλας Σεβαστάκης, ο Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης και ο Πέτρος Παπασαραντόπουλος. Την εκδήλωση συντονίζει ο εκδότης και διευθυντής του Books' Journal, Ηλίας Κανέλλης.
Την ώρα που στην Ελλάδα, σκληροί συνδικαλιστές της μουσικής υπονομεύουν τον αποτροπιασμό για την εισβολή της Ρωσίας κατά της ανεξάρτητης Ουκρανίας, σπουδαίοι έλληνες καλλιτέχνες συντονίζονται με το ελληνικό και το παγκόσμιο αίσθημα, αρνούμενοι τον φαιοκόκκινο εξαιρετισμό. Ένας από τους καλλιτέχνες αυτούς, ο Λεωνίδας Καβάκος, μαζί με τον τσελίστα Yo Yo Ma και τον πιανίστα Emanuel Ax, συγκίνησαν το κοινό όταν, εκτός προγράμματος, έπαιξαν τον εθνικό ύμνο της Ουκρανίας σε συναυλία τους στην Ουάσιγκτον.
Η φονική οπαδική βία, που είχε ακόμα μια φορά νεκρό στη Θεσσαλονίκη, τον 19χρονο φοιτητή Αλκιβιάδη Καμπανό, από την αρχή συζητήθηκε στραβά: αναζητήθηκε η εθνοτική καταγωγή του κατηγορηθέντος ως δολοφόνου και ξύπνησε ο στερεότυπος αντιαλβανισμός, που έλκει καταγωγή από τη μακρινή δεκαετία του 1990. Στην πορεία, η «ανάλυση» αυτή κατέρρευσε. Στην υπόθεση, άλλωστε, κατηγορήθηκαν πολλοί περισσότεροι οι οποίοι, μιλώντας στην ανακρίτρια, εντυπωσίασαν με την αδυναμία τους να σκεφτούν το βάρος της πράξης τους. Μετά το επεισόδιο, κατέθεσε ένας στην ανακρίτρια, ήταν σαν να μη συμβαίνει τίποτα: οι δράστες μπήκαν στο αυτοκίνητο ευχαριστημένοι. Ένας απ’ αυτούς είπε: «τους πήραμε».
Στις 2 Νοεμβρίου 2020, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, συνομιλώντας με τους πρυτάνεις των πανεπιστημίων, εξήγγειλε τρία μέτρα προκειμένου να εξουδετερωθούν οι θύλακες ανομίας που ενδημούν στα πανεπιστήμια και να παταχθεί η βία στους χώρους των ΑΕΙ. Η εξαγγελία του αφορούσε την ίδρυση αστυνομίας πανεπιστημίων, την τοποθέτηση συστήματος από κάμερες και κάρτας εισόδου στα ΑΕΙ και την αναθεώρηση του ποινικού κώδικα με πιο αυστηρές ποινές για τα σχετικά αδικήματα.