“ 1974-1981 Η Ελλάδα προετοιμάζεται για την Ευρώπη. Τον Ιανουάριο του 1981 το όνειρο της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης επιτυγχάνεται. Το ερώτημα όμως που ουδέποτε απαντήθηκε και θεωρήθηκε περασμένο-ξεχασμένο (σκοπίμως) παρέμεινε μετέωρο. Τι πρόσφερε η Ευρώπη στην Ελλάδα και τι πρόσφερε η Ελλάδα στην Ευρώπη. Ήταν έτοιμη η Ελληνική κοινωνία για την Ευρώπη; Ήταν έτοιμη η Ευρώπη για την πολιτική τάξη της Ελλάδος; Η απάντηση δόθηκε την περίοδο 1981-2001. Η πολιτική απάτη ήταν δεδομένη, η κομματική ταυτότητα συγκάλυπτε παρατυπίες, υπεξαιρέσεις και θεσμικές παραβάσεις. Η ίδια η Ευρώπη φάνηκε ανέτοιμη να αντιμετωπίσει την θεσμική διαφθορά της χώρας μας και αντικρίζοντας αυτούς τους πολιτικούς νάνους εκπροσώπους της Ελληνικής κοινωνίας αντί να τους αμφισβητήσουν με επιχειρήματα (όπως πράττουν σήμερα), τους θεώρησαν βολικό δώρο για να προωθούν και οι ίδιοι τα δικά τους εθνικά συμφέροντα (εις βάρος της δημοσιονομικής ελληνικής ισορροπίας). Η Δικαιοσύνη εν τω μεταξύ, απαξιωνόταν μεθοδικά και ουδείς είχε την δυνατότητα ή ικανότητα να αμφισβητήσει τις πολιτικές αποφάσεις που κατακερμάτιζαν την δημοσιονομική ισορροπία της εθνικής οικονομίας. Σε ένα κράτος δημοκρατικό με εκλεγμένη κυβέρνηση ο πολιτικός προϊστάμενος είναι και ο δημοκρατικά εκλεγμένος διαχειριστής των κοινών. Και όπως λαμβάνει τα κέρδη των επιτυχιών, έτσι θεωρείται και υπεύθυνος των αποτυχιών ή των ενεργειών που ζημιώνουν την δημόσια περιουσία. Αυτό όμως ουδέποτε συνέβη στην Ελληνική Δημοκρατία δίνοντας το ελεύθερο στο κομματικό κράτος να διαβρώσει την κρατική δομή. Οι πολιτικοί προϊστάμενοι αυτών, τα δυνατά δημοκρατικά επώνυμα απλά ηγούνταν μίας ακραία διεφθαρμένης κρατικής δομής, την οποία ανέχονταν με αντάλλαγμα τη θέση ευθύνης. Και ερχόμαστε στο 2001 και την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ. Το ερώτημα επανέρχεται. Ήταν έτοιμη η χώρα, η οικονομία και η κοινωνία για την ένταξη; Ήταν η Ευρώπη έτοιμη για το Ελληνικό πείραμα; Η απάντηση είχε ήδη δοθεί την περίοδο 1974-1981-2001. ΌΧΙ με κεφαλαία γράμματα. Και το 2001 που η Ευρώπη όφειλε να διερευνήσει τα στοιχεία τα οποία το 2010 ανοιχτά έλεγε πως ήταν αλλοιωμένα... τότε τα αποδέχτηκε και έκρινε πως η Ελλάδα μπορούσε. Μόνο που ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ γιατί η Ελλάδα ουδέποτε στην μεταπολιτευτική περίοδο ΕΠΕΝΔΥΣΕ σε παραγωγική οικονομία. Το 2001-2004-2010 οι συνέπειες αρχίζουν και εμφανίζονται δυναμικά. Οι Ολυμπιακοί αγώνες ξεκλειδώνουν τα αρχεία και ξαφνικά η χώρα αρχίζει και αποδυναμώνεται δυναμικά. Και το 2010 το πείραμα εκρήγνυται. Και ξαφνικά οι κομματάρχες και βουλευτές διαπιστώνουν πως δεν μπορούν να κρύψουν περισσότερα και ως δια μαγείας εν μία νυκτί οι ιδεολογικές διαφορές εξαφανίζονται και εμφανίζεται το σλόγκαν "εθνική διακυβέρνηση". Οι μέχρι χθες πολιτικοί αντίπαλοι συμφωνούν να κυβερνήσουν από κοινού με αντάλλαγμα "τη μη διερεύνηση της αιτίας της αποτυχίας της εθνικής οικονομίας". Πίστευε και μη ερεύνα καθώς οι μέχρι χθες λαοπλάνοι και δημαγωγοί σήμερα παρουσιάζονται ως οι σωτήρες της χώρας. 5 χρόνια μετά το πείραμα έχει εξαντλήσει την ίδια την κοινωνία, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς έχει εξανεμιστεί, οι πολιτικοί απατεώνες παραμένουν ατιμώρητοι και ελεύθεροι να κυβερνούν. Και ξαφνικά συμβαίνει το καλύτερο.... η μέχρι χθες αριστερά της μόνιμης και βολικής αντιπολίτευσης γίνεται κυβέρνηση και τους δίδεται η δυνατότητα να πείσουν πως έχουν κάτι διαφορετικό να προτείνουν από τους σάπιους μέχρι το μεδούλι προηγούμενους κομματικούς αλήτες. Και ενώ είναι φανερό πως και οι ίδιοι βασανίζονται εν μέρει από τις παθογένειες του παρελθόντος όλοι διαπιστώνουμε πως τουλάχιστον προσπαθούν να προσφέρουν κάποια αντίδραση..... καθώς η πίεση της κοινωνίας διαρκώς τους προειδοποιεί - αν αποτύχετε δε θα έχετε περίοδο συγχώρεσης. Πρέπει να πετύχετε. Αυτό όμως που συνέβη και όλοι με οργή διαπιστώσαμε και διαπιστώνουμε είναι πως πλέον η Ευρώπη δεν επιθυμεί να συζητήσει λύσεις εκτός αυτών των λύσεων που είχαν προτείνει στους προηγούμενους συγκυβερνώντες και αποδέχτηκαν χωρίς ίχνος αμφισβήτησης ή και ανάγνωσης. Και επιπλέον όλοι διαπιστώνουμε πως η αντίδραση της Ευρώπης δεν αναφέρεται στο πως η Ελληνική οικονομία θα ορθοποδήσει αλλά στο αν θα διατηρηθεί ένα είδος πολιτικής ανωμαλίας στην Ελλάδα. Διότι οι Ευρωπαίοι πλέον γνωρίζουν πως αν αποδεχτούν κάτι διαφορετικό θα πρέπει στη συνέχεια να λογοδοτήσουν όπως και οι προηγούμενοι συγκυβερνώντες για την αιτία που επέτρεψε η Ευρώπη σε μία διεφθαρμένη πολιτική ηγεσία στο σύνολο της να συνεχίζει να υπάρχει από το 1981. Και αν όχι από τότε γιατί συνέχισε να υπάρχει χωρίς αμφισβήτηση.... από το 2001. Και αν όχι από τότε γιατί όχι από το 2004. Ο κύριος Τσίπρας είναι υπεύθυνος για πολύ λιγότερα από όσα βολικά του προσάπτουν κομματόσκυλα και πληρωμένοι δημοσιογράφοι. Είναι υπεύθυνος για τα δικά του κομματικά τεχνάσματα.... όμως αυτά και να ήθελε δε μπορεί να τα εφαρμόσει. Προς το παρόν είναι υποχρεωμένος να ασχοληθεί με τις συνέπειες της περιόδου 1974-2010 και 2010-2015. Αυτό όσο και να προσπαθούν να του το φορτώσουν, δεν φορτώνεται. Η χρεωκοπία δε θα είναι αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης της περιόδου 21-01-2015 έως και σήμερα. Η χρεωκοπία είναι αποτέλεσμα της περιόδου όπου οι δήθεν σοσιαλιστικές και φιλελεύθερες δυνάμεις της χώρας ανάλωσαν δυνάμεις και επενδύσεις διότι οι ηγέτες αυτών ήταν ξεκάθαρα ανίκανες και πλήρως διαπλεκόμενες. Και να μην ξεχνάμε πως αυτές οι ηγεσίες δεν έχουν αποχωρήσει. Αυτά τα επώνυμα και αυτές οι οικογένειες είναι ακόμα εδώ και ακόμα βρίσκονται στο κοινοβούλιο. Ακόμα υπάρχουν πολίτες μεταξύ μας που θεωρούν πως πρέπει να υπάρχουν. Οι χρεοκόποι λοιπόν ακόμα βρίσκονται ανάμεσα μας και είναι υποχρέωση μας να τους απωθήσουμε και να τους οδηγήσουμε εκεί που η ίδια η Θέμιδα αρνείται πεισματικά να πράξει. Όσο για τον κύριο Τσίπρα ούτε αυτός θα ξεφύγει των ευθυνών του.... όμως όπως το "όλοι μαζί τα φάγαμε" ήταν μία γενίκευση που έκανε ένας εκ των πολιτικών καθαρμάτων στην προσπάθεια του να μην επωμιστεί τις αναλογικές ευθύνες του... έτσι και η κριτική πως ο Τσίπρας είναι χρεοκόπος είναι άστοχη, εσκεμμένη και πληρωμένη από αυτούς που πραγματικά χρεοκόπησαν τη χώρα. Υπομονή... ζούμε στιγμές μοναδικές ”
