“ Ξέρετε τι μου θυμίζετε; Τον ιστορικό Γιάννη Κορδάτο που σε ένα βιβλίο του που κυκλοφόρησε στο τέλος της δεκαετίας του '50, θέλοντας να υπερασπιστεί την θεϊκή πατρότητα του Κώστα Βάρναλη στο ολυμπιακό πάνθεον της ελληνικής ποίησης, επιτέθηκε λάβρος στον Κωνσταντίνο Καβάφη και τον Άγγελο Σικελιανό. Συμπερασματολογώντας υιοθέτησε όλη την παλαμική κριτική για τον πρώτο, μιλώντας για προσχέδια ποιημάτων που δεν έγιναν ποτέ ...τραγούδια. Αλλά δεν έμεινε εκεί. Ουσιαστικά νόμιζε πως ανακάλυψε στην ομοφυλοφιλία του Καβάφη την αχίλλειο πτέρνα του, κι ούτε λίγο ούτε πολύ προέτρεψε τους αναγνώστες του να μην ασχολούνται μ' αυτή την ...αδελφή! Στο ζήτημα του Σικελιανού ήταν τάλε κουάλε εσείς. Ενώ τον αναγνώριζε ως τον μεγαλύτερο λυρικό ποιητή της σύγχρονης εποχής, δήλωνε περίλυπος ότι σε τελευταία ανάλυση δεν έπρεπε να ασχολούμαστε ούτε μ' αυτόν τον προγονόπληκτο και μεταφυσικό. Μου θυμίζετε επίσης και σε κάτι άλλο τον Κορδάτο. Πως παρ' όλο ότι η ιστορία του είναι γεμάτη λάθη -συχνά χονδροειδή λάθη-, δεν μπορώ να μην του αναγνωρίσω ότι όχι μόνο γύρισε όλη την ελληνική ιστορία ανάποδα από την αρχαιότητα έως τις μέρες μας, αλλά κι ότι μας πρόσφερε ένα έργο ιστορικό ντοκουμέντο, μέτρο και τρόπο κατανόησης πρωτίστως της δικής του εποχής. Η κριτική σας σε αρκετά σημεία είναι οξυδερκής, σε κάποια άλλα όμως δεν αποφεύγετε τις "αμερικανιές" και τις απωθημένες (κομπλεξικές), υπερβολές. Αναφέρομαι στους χαρακτηρισμούς σας για τα μέλη της οργάνωσης ως απόφοιτους του δημοτικού, του γυμνασίου κτλ., με περιορισμένες ...αναλυτικές ικανότητες, πιστεύοντας ότι ακόμα και η λαϊκή, η ταξική επανάσταση πρέπει προφανώς να αφεθεί στους ...ειδικούς. Κι όμως γνωρίζοντας διάφορους πρωταγωνιστές του, όπως τον Ιπποκράτη Σαπουτζή, τον ναύτη - κυβερνήτη του Βασίλισσα Όλγα κατά την εξέγερση, που αυτός και η γυναίκα του αν και καθαρόαιμοι κουκουέδες λάτρευαν τις Ακυβέρνητες Πολιτείες, το κίνημα της Μέσης Ανατολής ήταν μεγαλειώδες με ένα τρόπο που ούτε καν μπορείς να τον φανταστείς. Αν έχασε αυτό οφείλεται στη συμβιβασμένη ηγεσία του ΚΚΕ -που κατά τη γνώμη σου δεν είχε καμιά συμμετοχή-, για να την δεχτούν στη διάσκεψη του Λιβάνου, όπως την προέτρεπαν από το 1942 -ο αγώνας σας θα είναι μόνο εθνικοαπελευθερωτικός, τους είχαν πει-, οι Σοβιετικοί. ΥΓ. Τώρα αν ο Τσίρκας θα είχε εκτελεστεί στην Ισπανία, Κύριος οίδε τι εννοούσε ακριβώς ο Γάλλος σταλινικός που δεν ανεχόταν οργανώσεις στο στρατό. Σε ποιο στρατό; Ο ισπανικός εθνικός στρατός ήταν φρανικικός, η χωροφυλακή παρέμεινε μόνο κυβερνητική. Θα εννοούσε προφανώς τον επαναστατικό στρατό που έσφαζε τους αναρχικούς ή τα εκμηδενισμένα σοβιέτ της Οκτωβριανής από τους σταλινικούς. Η σχέση του Τσίρκα με την Ισπανία είναι ο όρκος στον Λόρκα που συνέγραψε και εκφώνησε το 1937 ο Αραγκόν, στο διεθνές συνέδριο των Ποιητών... ”
