Σάββατο, 04 Απριλίου 2015

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Η εξώθηση σε παραίτηση του Χαντζόπουλου από τα Νέα (ή όπως αλλιώς το λένε αυτό) μονοπώλησε, αν δεν κάνω λάθος, το ενδιαφέρον χθες, μια μέρα που δεν τα κατάφερα να παρακολουθήσω την επικαιρότητα καθώς το βιβλίο είχε ρίξει πίσω ένα σωρό μικρές-μικρές υποχρεώσεις που μου έφαγαν όλο το Σάββατο, μέχρι αργά το βράδυ. (Τα ίδια και η Κ.: από τις 8 το πρωί έξω, ώς τις 9:30 το βράδυ). Άκουσα μονάχα κάτι για «χαρτζιλίκι» και για πιθανή φορολόγησή του, δεν έδωσα σημασία, ούτε θα δώσω (κατά την έννοια που δεν έχω δει ποτέ μου ούτε ένα πλάνο από ριάλιτι: ποτέ, ούτε μια φορά στη ζωή μου), κάτι για μισό δισεκατομμύριο, λέει, που θα δώσουμε για επισκευή πολεμικών αεροπλάνων (ευτυχώς, είμαστε όλοι απολύτως σίγουροι πως ο υπουργός της Εθνικής μας Αμύνης δεν θα τσέπωσε την αναλογούσα μίζα, άλλωστε είναι ένας αδέκαστος, ένας καθαρός άνθρωπος, μπαμ κάνει), καθώς και κάτι ακόμη ρεκάσματα από την Κωνσταντοπούλου (σε ρόλο extra, φιγκιράν που λέμε εμείς, έπαιξε και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας — γεμίζει άμμο το στόμα μου όταν τον σκέφτομαι, και με πνίγει, από κείνη την άμμο που στο βάθος της έχει νερό και παλιά φύκια), αλλά πραγματικά δεν ενδιαφέρομαι για δαύτην αφ' ης στιγμής την ψήφισαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Είπαμε ότι θα στεκόμαστε επί των επάλξεων διαρκώς και μέχρι να πέσουμε, ότι δεν θα υποστείλουμε τη σημαία, ότι θα συνεχίσουμε τον καλόν αγώνα, μπλα, μπλα, μπλα, αλλά κάποια πράγματα είναι ιερά: αν έχουν τόσο παρακατιανούς συμβούλους η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, ανθρώπους (συμβούλους επικοινωνίας της φάπας, απ' αυτούς που εμείς δεν τους λέμε ούτε καλημέρα), ανθρώπους που τους προέτρεψαν και τους έπεισαν να υπερψηφίσουν την αδιανόητη πρόταση του Τσίπρα και του Καμμένου για Πρόεδρο της Βουλής, σόρι κιόλας αλλά ας τους εκπαραθυρώσουν χθες και ας πάρουν εμένα, που στοιχίζω και πολύ λιγότερο. Ή ας πάρουν τη θεία μου την ανοϊκή, που άκουγε χρόνια τώρα «Ζωή» και έφτυνε τον κόρφο της λέγοντας: «Χίτλερ, Χίτλερ». Ή ας πάρουν τον από κάτω που πουλάει χρώματα-σιδηρικά, τον Αλβανό, και που έκανε το σταυρό του ο άνθρωπος την ημέρα που οι «σοβαροί» συναίνεσαν ομοθυμαδόν στην ψήφιση ενός προσώπου με καταφανή φασιστική στοχοπροσήλωση (και φυσικά διόλου διαταραγμένο, τρελό και κάτι άλλα χυδαία και βλακώδη που ακούγονται στα υπόγεια των σόσιαλ). Ας πάρουν έναν από μας, ας ζητήσουν συγγνώμη, και μετά θα πάρω το μέρος τους σ' αυτό και θα σχολιάζω το είδος Ζωή. [§] Η υπόθεση Χαντζόπουλου, πάντως, έχει την ίδια ακριβώς αξία με την υπόθεση Πετρουλάκη, και φυσικά δεν μιλάω για το ύψος της αγωγής, μιλώ για τη φίμωση. Από τη μία η εφημερίδα με τις είκοσι χιλιάδες της φύλλα, από την άλλη ο Καμμένος με τα δύο εκατομμύριά του, και στη μέση δύο κορυφαίοι πολιτικοί γελοιογράφοι. Θα έλεγα πως αρκεί αυτό σαν προμήνυμα της πρόσδεσής μας στη Ρωσία. Η πρόβλεψη, κι ας ακούγεται οακουκουέδικη, είναι ασφαλής. Για λόγους μάλλον προφανείς, δεν πρέπει να πω περισσότερα εδώ, στο Ημερολόγιο, για τον Χαντζόπουλο. Και δεν θα πω. [§] Αύριο (ή σήμερα, τέλος πάντων) Κυριακή τα μαγαζιά θα 'ναι ανοιχτά, και λογικά θα είναι η μόνη Κυριακή με την αγορά σε λειτουργία που δεν θα έχει πολιτοφυλακές στις γωνίες για να δέρνουν κόσμο που πάει να ψωνίσει και να κατεβάζουν τζαμαρίες των καταστημάτων που τόλμησαν να σηκώσουν τα κεπέγκια, η πρώτη-πρώτη φορά από τον Ιανουάριο του '11 που ο Γκλέτσος σήκωνε εκείνη την μπάρα των διοδίων και ξεκίνησε όλο το μπάχαλο. (Γιατί εκείνη τη μέρα ξεκίνησε). Κυριακή των Βαΐων λοιπόν, άνευ κλάδων και άνευ γκλομπ. Θα 'χουμε, δε, και Μαραθώνιο στη Συμβασιλεύουσα, έναν από τους δεκάδες που διοργανώνονται εδώ, αν και αυτός θεωρείται, και είναι μάλλον, ο πιο επίσημος. Επίσης, η μάνα μου θα τραγουδήσει το Βάγια, βάγια, τω βαγιώ, τρώμε ψάρι και κολιό, και την άλλη Κυριακή τρώμε κόκκινο αυγό. [§] Un beau, beau dimanche. [§]  Έχουμε, λένε, λεφτά να βγάλουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα. Ωραία, ωραία. Και θα στρωθεί κι ένα μεγάλο, γνησίως ελληνικό γλέντι στου Γουδή με 2.000 οβελίες. Ίσως μοιραστούν και ατομικά τσουρεκάκια στους κορυβαντιώντες. Ίσως δοθούν και κόκκινα αυγά. Ίσως, ίσως. [§] Τι καλά, τι όμορφα, πόσο ωραία μετασχηματίζεται το περιβάλλον, πόσο γλυκά αργοκυλάει το καραβάκι Ελλάς στο μικρό, μικρούλι του πέλαγο, πόσο γλυκιά, γλυκιά ναυτία μάς πιάνει, πόσο γλυκιά, γλυκιά, γλυκιά γίνεται η εθνικοκομουνιστική μας πατρίδα. Μια πατρίδα για όλους. Μια πατρίδα για το Λαό. Μια πατρίδα που θα 'ναι δικιά σου και δικιά μου. Μια πατρίδα τσέπης. [§] Μια πατρίδα-οχιά.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Σάββατο, 4 Απριλίου 2015 Δευτέρα, 6 Απριλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά