Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2015

Γράφτηκε από τον 

[§] Λέγε με Ισμαήλ. [§] Αυτή είναι η πρώτη καταχώριση. Και η προπροηγούμενη ήταν η πρώτη της φράση: τι πιο εντυπωσιακό; Και τι πιο ξιπασμένο, θα πεις. Σωστά. Αλλά έχει και τη σημασία του αυτό. Το να δανείζομαι την εναρκτήρια πρόταση του Μόμπι-Ντικ. Είναι ένα βιβλίο που μιλάει για το λόγο και τη συνείδηση, για τις έννοιες που δίνουμε στα πράγματα και για το πώς κάθε στιγμή προσπαθούμε να τις κρατάμε επάνω τους, γαντζωμένες επάνω τους, για να μην τα χάσουμε, για να μη χάσουμε τα πράγματα, για να μην τρελαθούμε: αν τα πράγματα χάσουν την ταυτότητα που τους δίνουμε, αν χάσουν τις έννοιές τους, θα πάψουν να υπάρχουν. Και μαζί τους θα πάψουμε κι εμείς. Αλλά όλο νικάμε, και όλο χάνουμε, και όλο συνεχίζουμε να νικάμε και να προσδιορίζουμε και να επαναπροσδιορίζουμε το καθετί. Προστατεύοντας την ύπαρξή μας. Αυτό κάνουμε, όλοι, κάθε μέρα, και κάθε ώρα, και κάθε στιγμή. Αυτό θα κάνει και το «Ημερολόγιο Γεφύρας». Ό,τι κάνουν όλοι, πάντα. [§] Επέλεξα κακιά αρχή, αντιεμπορική. [§] Πρέπει να θυμάμαι να καταγράφω εδώ, όχι τα γεγονότα (ξέρω ελάχιστα, δεν θυμάμαι καν το όνομα του νικητή στις εκλογές της Νιγηρίας, και ούτε καλοξέρω τι ρόλο παίζει το κόμμα του), όχι τα γεγονότα, αλλά κάποιες από τις εντυπώσεις μου της ημέρας. [§] Τα Ημερολόγια, όλα τα Ημερολόγια, ακόμα κι αυτά που κανείς προορίζει για κάψιμο, είναι γεμάτα ψέματα, όπως και όσα εξομολογείται κανείς στον ψυχαναλυτή του. Πόσο δε μάλλον ένα δημόσιο Ημερολόγια. Go figure. [§] Είναι 00:15, ξεκίνησα 5 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα. Και δεν ξέρω καν (δεν ξέρω ακόμα) αν θα πρέπει να λέω «σήμερα» για το σήμερα ή «χτες». Κάποιος που θα τύχει να το διαβάσει αυτό θα το διαβάσει αύριο. Πρέπει να βρω λύσεις, κι αυτό είναι το μικρότερο από τα προβλήματά μου. Έχω πολλά προβλήματα, και μόλις απέκτησα ακόμη ένα μάτσο. [§] Δεν πειράζει, έτσι έχουμε συνηθίσει να κάνουμε. [§] Πρέπει επίσης, ή τέλος πάντων θα ήταν καλό, να λέω τι έκανα εγώ, τι κάναμε στο σπίτι εγώ και η Κ. Τι μας συνέβη. Εκείνη, ας πούμε, κάλυψε μια εκδήλωση για το Ολοκαύτωμα σήμερα. Στο Δημαρχείο. Δεν βρήκαμε χρόνο για να μου πει λεπτομέρειες, αν και μου έλεγε κάποια πράγματα online. Το Ολοκαύτωμα. Μια εκδήλωση. Κάποια λόγια, μια έρευνα, ένα βιβλίο. Σ' αυτή την πόλη. [§] Άλλο: ο Α. δεν ήθελε να περπατήσει σήμερα, αρνιόταν, και με εκνεύρισε. Πήγαμε μαζί στο βιντεοκλάμπ. Και τώρα, προ ολίγου, τελείωσε η ταινία που νοίκιασα. Μας άρεσε. [§] Δεν κατεβάζουμε ταινίες, το 'χουμε σε κακό. Ούτε σειρές. Δεν έχουμε δει όλα αυτά που συζητιούνται πολύ στο Twitter. Ούτε πρόκειται, παλιώνουν όλα τόσο εύκολα. Έχουν μείνει ακόμη κάποια βιντεοκλάμπ, στο δικό μας πάντα στεκόμαστε λίγο. Μία ταινία κάνει 1,30 € αν έχεις το πρόγραμμα Smile. [§] Δούλευα μέχρι αργά, αλλά δυστυχώς δεν θα προλάβω αυτή τη φορά την deadline μου. Για μία μέρα. Κι αντί να λάβουν τα δοκίμια Παρασκευή, θα τους τα παραδώσει ο κούριερ Δευτέρα, λόγω του Σαββατοκύριακου. Αδικία. Δεν είναι βιαστικό το βιβλίο, αλλά θα ήταν καλό να ήμουν συνεπής. Όταν δεν είσαι συνεπής, είναι σαν να τους κάνεις νόημα ότι δεν θέλεις άλλες δουλειές. Κι εγώ θέλω. Απεγνωσμένα. Όποτε μπαίνω στη Winbank, βλέπω κόκκινα. Συνήθως τετραψήφια. Οπότε κακώς, πολύ κακώς που δεν θα είμαι συνεπής. Αν δεν μου δώσουν άλλη δουλειά, θα γράψω κάτι. Αν θα μου δώσουν, δεν θα γράψω. [§] Είχα κρατήσει τρεις σημειώσεις μέσα στην ημέρα γι' αυτή την πρώτη καταχώριση: Εξεταστική-Καραμανλής. Πετρουλάκης-Καμμένος. Καταλήψεις ΑΕΙ. Δεν θέλω να πω τώρα κάτι γι' αυτά. [§] Φοβάμαι πολύ. Αυτό θέλω να γράψω. [§] Φοβάμαι πολύ.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά