Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016

Γράφτηκε από τον 

Δύο περιστατικά από το Inbox, πρωινά. [§] Μια παλιά βουδιστική παραβολή μιλά για τον ελέφαντα και τους αόμματους· θα την ξέρετε. Είχαν οδηγήσει, λέει, μία ομάδα τυφλών που δεν είχαν ξανακούσει για αυτό το ζώο κοντά σε έναν εξημερωμένο γίγαντα, δεμένο με αλυσίδα και χαλκά, και τους είπαν να τον περιγράψουν. Πήγαν λοιπόν οι τυφλοί κοντά στον ελέφαντα, τον ακούμπησαν, τον ψηλάφισαν, και μετά είπε ο πρώτος, που είχε πιάσει το πόδι του: «Ο ελέφαντας είναι σαν δέντρο μεγάλο και ισχυρό», και ο δεύτερος, που είχε πιάσει το αυτί του: «Ο ελέφαντας είναι σαν το πανί της βάρκας στον ποταμό», και ο τρίτος, που είχε πιάσει την ουρά του, «Ο ελέφαντας είναι σαν το καμτσίκι που έχουμε για να διώχνουμε τη μύγα», και ο τέταρτος, που είχε πιάσει την προβοσκίδα του: «Ο ελέφαντας είναι σαν το μεγάλο φίδι στο δάσος», και ο πέμπτος, που είχε πιάσει το δόντι του, «Ο ελέφαντας είναι σαν πέτρα που τη λείανε ο καιρός, και σαν το φίλντισι που έχουν οι μάστορες και φτιάχνουν ωραία τεχνουργήματα». Τα σκεφτόμασταν αυτά με ένα φίλο συζητώντας λιγάκι στα μηνύματα για την Αριστερά στην Ελλάδα, και τι σημαίνει για όλους αυτούς (τους πάρα πολλούς) που είναι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κοντά της: διαφορετικά πράγματα για τον καθένα, ασφαλώς. Και βέβαια μας έπιασε απελπισία, και αλλάξαμε θέμα, και ούτε που σκεφτήκαμε στο τέλος να πούμε πως ο ελέφαντας είναι εκείνο το θηριώδες ζώο που κάποιοι έχουν δεμένο με αλυσίδα και χαλκά. [§] Cosplayείναι το μασκάρεμα των φανατικών των κόμιξ σε ήρωες, υπερήρωες επί το πλείστον, και συνήθως λαμβάνει χώρα στις μεγάλες διεθνείς εκθέσεις, όπως η περίφημη Comic-Con, όπου η ατμόσφαιρα θυμίζει ζωντανό πίνακα γεμάτο δεκάδες ρέπλικες από Σπάιντερμαν και Σούπερμαν και Μπάτμαν και Γουόντερ Γούμαν και από χίλιους δυο άλλους χαρακτήρες, από άντρες και γυναίκες που κυκλοφορούν μακιγιαρισμένοι στους διαδρόμους και στα περίπτερα των εκδοτών και των στούντιο με τις συχνά αυτοσχέδιες στολές τους και τα λογής-λογής παραφερνάλιά τους, «όπλα» και τα λοιπά, και περνούν καλά και φωτογραφίζονται. Μια τέτοια γίνεται αυτές τις μέρες στο Λος Άντζελες. Και βέβαια ελάχιστοι μοιάζουν στους υπερήρωες που μιμούνται, και όχι μόνο επειδή οι στολές τους είναι φτιαγμένες στο χέρι ή αγορασμένες από φτηνά καταστήματα — αλλά επειδή τα σώματα δεν θυμίζουν τα ιδανικά πρότυπα που μιμούνται οι φαν: βλέπεις υπέρβαρους Κάπτεν-Αμέρικα, και κοντούληδες Γούλβεριν, και στρουμπουλές Μαύρες Χήρες, και ηλικιωμένους Μεταλλαγμένους X-Men, νεαρούς με σπυράκια ακμής και πρώην αθλητές με ξεφουσκωμένα ποντίκια. Το θέμα της κουβέντας μας στο Inbox ήταν πάλι το ίδιο: πώς μετατρέπεται η ιδεολογία σε καραγκιόζ μπερντέ.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016 Τρίτη, 29 Μαρτίου 2016

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά