Σάββατο, 19 Μαρτίου 2016

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

Γράφτηκε από τον 

Χτύπησε λίγο ο Αρσέν απόψε. Στο μάτι. Ο Αρσέν είναι τρομερά ευαίσθητος. Αν τον δεις, και κυρίως αν τον πιάσεις, αν τον πάρεις αγκαλιά και σταθεί ήσυχος και τον δεις από κοντά, με τα μάτια και με τα δάχτυλα, θα δεις πόσο απλός είναι, πόσο απλό είναι το σώμα του, και πόσο ευαίσθητο, εύθραυστο. Είναι μια σταλιά, κεφάλι από ουρά απέχουν δυο μισάνοιχτες παλάμες όλο κι όλο, και το λιγοστό από μέσα του είναι το πεπτικό του σύστημα και η μεγάλη του καρδιά. Έχει τον νου του όλο στο φαΐ και στον ύπνο και στις βόλτες, θέλει να περνάει καλά και να μην κάνει πολλά-πολλά, αλλά όλα αυτά εφόσον έχει εξασφαλισμένον εσένα. Αυτό είναι η μοναδική αλλά πολύ αυστηρή προϋπόθεση που θέτει. Αν είναι μόνος, ή αν του λείπεις με οποιονδήποτε τρόπο (αν τον μαλώσεις, ας πούμε), δεν θέλει τίποτε — όχι να φάει, όχι να παίξει ή να ξαπλώσει: τίποτε, τίποτε απολύτως. Επιλέγει μία άβολη στάση, σε ένα απίθανο σημείο, σχεδόν πονάει έτσι όπως κάθεται, και περιμένει ασκώντας όλη του την υπομονή να περάσει το κακό και να γίνουν τα πράγματα όπως πριν, να γίνουν φυσιολογικά: να είσαι μαζί του, και να τον αγαπάς. Αυτός είναι, δεν είναι τίποτε περισσότερο. Ένας οργανισμός, μία χαριτωμένη συγκέντρωση κυττάρων, γύρω από μία μεγάλη καρδιά, που αγαπάει διαρκώς και οριστικά και χωρίς να περιμένει τίποτε ποτέ, καμία ανταπόδοση, ούτε καν τη δική σου αγάπη. Και είναι και τρομερά ευαίσθητος. Όταν τον πάρεις εκείνη την αγκαλιά που λέγαμε, και καταλάβεις πόσο εύκολα μπορεί να πάθει κάτι (το νιώθεις στα κόκαλά του, και ιδίως στις κλειδώσεις του, αλλά και στο χτύπημα της καρδιάς του, και στους σφυγμούς του, και στην αναπνοή του), αισθάνεσαι σαν να πιάνεις κάτι τρομερά πολύτιμο, κάτι που σου εμπιστεύτηκαν και που κινδυνεύει από στιγμή σε στιγμή να χαλάσει, να σπάσει, να καταστραφεί: κάτι φίνο. Σήμερα λοιπόν χτύπησε πάνω στο παιχνίδι το μάτι του, και τον πονούσε πολύ και το ’κλεινε διαρκώς και όλο το έτριβε με το πόδι του ή στο πάτωμα, και με τα πολλά κι επειδή δεν περνούσε ο πόνος πήρε ένα χαπάκι για να κοιμηθεί και να γιάνει, να ξεχαστεί εν πάση περιπτώσει, αλλά μέχρι τότε είχε χάσει τελείως το κέφι του και καθόταν σε εκείνη την άβολη θέση που επιλέγει όταν νιώθει εγκαταλειμμένος, και έκλεινε το χτυπημένο του μάτι, που δάκρυζε, και είχε αυτό το περίλυπο ύφος που σου μαχαιρώνει την καρδιά, ένα ύφος όλο μοναξιά και πίκρα. Καταλαβαίνει μια χαρά ότι κάτι δεν πάει καλά με το σώμα του, και πικραίνεται. [§] Αυτά για τον Αρσέν. Τώρα, η ζωή μας, ξέρετε, έχει αλλάξει. Χάρη στη διπλή και τριπλή ετυμηγορία του Καρανίκα και των υπολοίπων του σιναφιού του που έχουν δικαίωμα ψήφου ή των χειρότερων από δαύτον που επίσης έχουν δικαίωμα ψήφου, και που τόσο οι μεν όσο και οι δε ενδιαφέρονται αποκλειστικά και μόνο για την πάρτη τους, δηλαδή για κάτι φτηνό, χάρη σε δαύτους ο καθ’ ημάς μουσολινισμός έχει σηκώσει από πάνω μας και την παραμικρή επίφαση κανονικότητας θέλαμε με το στανιό να διατηρήσουμε όπως ο δεσμοφύλακας τραβάει μια κουβέρτα από τις πλάτες ενός κρατούμενου: δεν δουλεύουμε, δεν παράγουμε, δεν γράφουμε, δεν διαβάζουμε, δεν κάνουμε ραδιόφωνο, δεν δημοσιεύουμε, δεν βλέπουμε τους φίλους μας, δεν αθλούμαστε, δεν ψωνίζουμε από το γαμημένο σουπερμάρκετ, δεν παρακολουθούμε την ομάδα μας, δεν διαβάζουμε τις κυριακάτικες εφημερίδες, δεν έχουμε χρόνο, δεν υπάρχει χρόνος, δεν υπάρχει δυνατότητα έστω και μικρή μισερή κουλή κουτσή για οτιδήποτε, δεν δεν δεν, δεν κάνουμε τίποτε από όλα αυτά απλώς κολυμπάμε με τη μύτη κλειστή τα μάτια κλειστά τα αυτιά κλειστά το στόμα κλειστό μέσα σε έναν πολφό — μέσα σε ένα σκατόπραγμα γεμάτο κοπριταριό — αδιανόητο και επικίνδυνο κοπριταριό — ποτέ τόσα παράσιτα δεν είχαν τόση εξουσία στα χέρια τους — ποτέ δεν είχαμε αναγκαστεί να ζούμε να αναπνέουμε να κολυμπάμε και να πασχίζουμε να ξεχάσουμε ότι ζούμε αναπνέουμε κολυμπάμε μέσα σε μια καταβόθρα σκατών — μέσα σε μια καταβόθρα έτσι αδιανόητου και έτσι επικίνδυνου κοπριταριού. [§] Έτσι και πάθει κάτι ο σκύλος μας, που είναι ένα μικρό, ευαίσθητο, ασπαίρον κέντρο κανονικότητας  και όντως ζωής, κρυφτείτε.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Σάββατο, 19 Μαρτίου 2016 Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2016

1 σχολιο

  • Περαστικά σου αγαπημένο μας αγόρι....... ή αλλιώθ....θ' ανταπολατλεύουμε!!! Τουθ άλλουθ....ατούθ θτη καταβόθλα ντεεε, τουθ έχουμε όθο χεθμένουθ τουθ ακθίδει!

    Συνδεσμος σχολιου
    Κλειώ Αργυροπούλου Κλειώ Αργυροπούλου Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016 14:23

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά