Σάββατο, 05 Μαρτίου 2016

Σάββατο, 5 Μαρτίου 2016

Γράφτηκε από τον 

Διάβαζα (έχει και κάποια καλά η δουλειά μου) τα παρακάτω στο υπό έκδοση και στα ελληνικά βιβλίο του νομπελίστα φυσικού StevenWeinberg,ToExplaintheWorld: «Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία όπου μία νέα τεχνολογία δημιουργεί σπουδαίες δυνατότητες για την καθαρή επιστήμη. Η βελτίωση των αντλιών κενού κατά τον 19ο αιώνα κατέστησε δυνατή τη διεξαγωγή πειραμάτων σχετικά με ηλεκτρικές εκκενώσεις σε σωλήνες κενού αέρος που οδήγησαν στην ανακάλυψη του ηλεκτρονίου. Η ανάπτυξη των φωτογραφικών γαλακτωμάτων από την εταιρεία Ilford οδήγησε στην ανακάλυψη ενός φορέα νέων στοιχειωδών σωματιδίων κατά τη δεκαετία που ακολούθησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η ανάπτυξη του μικροκυματικού ραντάρ στη διάρκεια αυτού του πολέμου έδωσε τη δυνατότητα για τη χρήση των μικροκυμάτων ως αισθητήρων ατόμων, αποτελώντας ένα αποφασιστικής σημασίας πεδίο ελέγχου της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής το 1947. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε τον γνώμονα. Ωστόσο, καμία από αυτές τις νέες τεχνολογίες δεν οδήγησε σε τόσο εντυπωσιακά επιστημονικά αποτελέσματα όσο εκείνα που ξεπήδησαν από το τηλεσκόπιο του Γαλιλαίου. Οι αντιδράσεις στις ανακαλύψεις του Γαλιλαίου υπήρξαν από επιφυλακτικές μέχρι ενθουσιώδεις. Ο παλιός αντίπαλός του στην Πάντοβα, ο Τσέζαρε Κρεμονίνι, αρνήθηκε να κοιτάξει μέσω του τηλεσκοπίου, όπως και ο Τζούλιο Λίμπρι, καθηγητής φιλοσοφίας στην Πίζα. Από την άλλη πλευρά, ο Γαλιλαίος εκλέχθηκε μέλος της πρώτης επιστημονικής ακαδημίας της Ευρώπης, της Ακαδημίας των Λυγκείων, που είχε ιδρυθεί λίγα χρόνια νωρίτερα, και—» Και σταμάτησα να διαβάζω. Ξαναπήγα δύο αράδες πιο πάνω. Τι έκανε, λέει; Τι έκανε; Αρνήθηκε να κοιτάξει μέσω του τηλεσκοπίου. Κορυφαίοι επιστήμονες της εποχής, φυσικοί και φιλόσοφοι, σοβαροί άνθρωποι με πελώρια παιδεία, λόγω και μόνο της κόντρας τους με έναν άλλο επιστήμονα, και ενώ όλος ο κόσμος γύρω τους ξάφνου έκανε ένα πελώριο βήμα μπροστά —ένα πελώριο βήμα—, πείσμωσαν και δεν θέλησαν καν να δουν τι διάολο ήταν εκείνο το καινούριο μαραφέτι που έφτιαξε ο τύπος από την Πίζα, ένας θρασύς μαθηματικός  που εξέδιδε και κάτι βιβλία με διαλόγους —εντελώς για τον πολύ κόσμο—, κι ας βοούσε σύμπασα η επιστημονική κοινότητα πως εκείνη η διόπτρα έφερνε τα ουράνια σώματα δέκα φορές πιο κοντά στο μάτι.  Αρνήθηκαν να κοιτάξουν μέσω του τηλεσκοπίου. Κι έπειτα καθόμαστε και γκρινιάζουμε εμείς που ο μέσος χαζούλης συριζαίος αρνείται να ζητήσει μια συγγνώμη για όλο την κοπρολαλία του επί τόσα χρόνια, για όλο το θράσος που εξέμεσε, για όλο το κακό που σκόρπισε, και για την τρομερή άρνησή του να καταλάβει τι έκανε, ενώ του το εξηγούμε και του το ξαναεξηγούμε χρόνια, με γαϊδουρινή υπομονή. Αρνείται να κοιτάξει μέσω του τηλεσκοπίου: από ντροπή, κατά βάθος.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2016 Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά