Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2016

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2016

Γράφτηκε από τον 

Η επιλεκτική χρήση του νόμου για τον κολασμό αδικημάτων που διαφορετικά θα καλύπτονταν από την πλήρη ελευθερία του λόγου είναι παρασάγγας χειρότερη από τη μη ύπαρξη —ή τη μη εφαρμογή— του νόμου: είναι άδικη, δημιουργεί στρεβλώσεις, γεννά προηγούμενα, «δεδικασμένα», αυτεπάγγελτες εισαγγελικές διώξεις, και εντέλει οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη, ποσοτικά και ποιοτικά, λογοκρισία — στην αφωνία της μισής κοινωνίας (ανάλογα με το εκάστοτε μισό που έχει το επάνω χέρι). Βέβαια, τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί με τη λύσσα του ανθρώπου για την ταπείνωση του άλλου — όχι για τη φίμωσή του, όχι για να πάψει να μιλά: αλλά για να φοβηθεί, να τρέμει και να δακρύζει. Αυτό είναι χειρότερο από κάθε νόμο και κάθε κρατική επιβολή. Να θες να είναι ο άλλος ανήμπορος και πικραμένος, πλημμυρισμένος φόβο. Κι απ’ αυτό δεν σε γλιτώνει ο νόμος. Ο γείτονας είναι ο σκληρότερος εισαγγελέας, και σε θέλει δακρυσμένο, και στα γόνατα, και με λερωμένο παντελόνι, όταν ανήκεις στο άλλο μισό. [§] Δεν εκφράζω μόνο την αλληλεγγύη μου σε όσους κακοποιούνται αυτές τις ημέρες λόγω των άστοχων σχολίων του στα κοινωνικά δίκτυα: φοβάμαι μαζί τους. Και φοβάμαι πολύ.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016 Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά