Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016

Γράφτηκε από τον 

Κάθε μέρα που περνώ μπροστά από του Νικολέρη (το παραδοσιακό φωτογραφικό στούντιο για τελειοφοίτους των ιδιωτικών σχολείων, αλλά και για γάμους, επαγγελματικές ή προεκλογικές φωτογραφήσεις κλπ. κλπ. στη Θεσσαλονίκη), εκεί στην Τσιμισκή με Διαγώνιο, και κοιτώ τις φωτογραφίες στη βιτρίνα, βλέπω στα μειδιάματα εκείνων των παιδιών —που μοιάζουν πολύ μεταξύ τους γιατί η αισθητική της καλής φωτογραφίας  τα επισκιάζει— τη βεβαιότητα για ένα πλούσιο μέλλον, πλημμυρισμένο έτοιμες δυνατότητες, γεμάτο βεβαιότητες, με τις καλές, σωστές σπουδές στο Λονδίνο, στην Ουάσιγκτον και στο Βερολίνο, την άνετη επικοινωνία με ανθρώπους που οι περισσότεροι δεν θα τους απευθυνθούμε καν ποτέ, τις καλά δουλεμένες βασικές ξένες γλώσσες, τις γεμάτες γκαρνταρόμπες , τα χειροποίητα παπούτσια που είναι τόσο συγκινητικά όμορφα, τα σπουδαία ρεστοράν, τα συχνά αεροπορικά ταξίδια, τους μεγάλους μισθούς που περιμένουν σε μια γωνιά να τους δοθούν, ε και όσο να πεις ζηλεύω. (Η σωστή λέξη είναι άλλη). Το στούντιο δεν θα μπορούσε, δεν θα έπρεπε, να είναι πουθενά αλλού παρά εκεί, στο κέντρο της πόλης, φάτσα-κάρτα, για να μας θυμίζει πως όλο αυτό υπάρχει, και κληροδοτείται, και δεν θα χαθεί ποτέ μα ποτέ. Δεν υπάρχει κάποια αδικία εδώ, απλώς είναι μία κατάσταση που υπάρχει. Αυτό. Κι έπειτα απομακρύνομαι και είμαι μια στάλα ακόμη περισσότερο συννεφιασμένος. Οι έντονες ταξικές διαφορές σε μελαγχολούν. Μπορεί να σκεφτώ, τότε, πως κάποια από αυτά τα παιδιά, βέβαια, χθες —πριν τη φωτογράφηση— ξενύχτησαν σε ένα κλαμπ και ίσως και να έκλαψαν εκεί, μόνα τους, στις τουαλέτες, ή ότι κάποια άλλα είναι ερωτευμένα, και πονούν, ή ότι τσακώθηκαν για κάτι πολύ σημαντικό, δεν ξέρω. Και δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να μπορούσαν, όχι όλα, αλλά κι άλλα παιδιά να τα αποκτούσαν όλα αυτά. Σημασία έχει να το προσπαθούμε, γι’ αυτά τα άλλα παιδιά.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά