Τετάρτη, 03 Φεβρουαρίου 2016

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Γράφτηκε από τον 

Δύο πράγματα σήμερα. [§] Το τρίτο επεισόδιο των X-Files ήταν τόσο κακό, τόσο άστοχα αυτοαναφορικό, τόσο μάπα, που θα κάνουμε καιρό να το ξεπεράσουμε. Αστειάκια, μπουρλέσκ κωμωδιούλα, φτηνή παραγωγή σαν βιντεοκασέτας τού ’80, ένας ματάκιας ξενοδόχος αλά Τσάκωνας, μία «αστεία» βίγκαν δίποδη ημιανθρωπόμορφη σαύρα που μεταμορφώνεται άθελά της σε κανονικό ανθρωπάκο-μικροαστούλη-χαζούλη, και εξ αυτού τρελαίνεται γιατί τι χειρότερο από το να είσαι ανθρωπάκος-μικροαστούλης-χαζούλης, ο Μόλντερ που κοίτα στην δεν δεν δεν θέλει να πιστέψει και μετά τού λένε πίστεψε λένε αλλά εγώ είπα όχι όχι δεν πιστεύω αλλά μετά λένε μην πιστεύεις εντάξει ε και τότε λέω πιστεύω λέω, μοναχαυτοτιποτάλλο (και όλα αυτά ενώ χαμογελάει σαν να σκέφτεται πόσο χάλια είναι όλο αυτό), δύο ταφόπλακες σε ένα νεκροταφείο με ονόματα παραγωγών της σειράς που πέθαναν χαραγμένα επάνω τους (έλα; σοβαρά;!), κρυάδες, κόντρα κρυάδες και — και απογοήτευση. Το πρώτο επεισόδιο ήταν μια χαρά για εισαγωγή στον 10ο Κύκλο, το δεύτερο κομσί-κομσά αλλά X-Files μια φορά, αλλά το τρίτο… ό,τι να ’ναι. [§] Αυτό ήταν το ένα πράγμα. Το δεύτερο είναι το εξής. Διάβασα σε ένα στάτους αυτό: «Νομίζω πως μπροστά μας υπάρχουν λίγο-πολύ οι εξής τρεις δρόμοι: (1) Να καταφέρει να περάσει η κυβέρνηση όλα τα μέτρα, με αποτέλεσμα να επιταθεί η οικονομική ασφυξία σε εκατομμύρια ανθρώπους. (2) Να μην καταφέρει να τα περάσει και να έρθει στη θέση της, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, μια άλλη κυβέρνηση, οποιασδήποτε μορφής κι αν είναι, που θα περάσει τα ίδια πάνω κάτω οικονομικά μέτρα, με αποτέλεσμα να επιταθεί η οικονομική ασφυξία σε εκατομμύρια ανθρώπους. (3) Να μην καταφέρει να τα περάσει και να οδηγηθούμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε οριστική πια ρήξη με την ευρωζώνη και ίσως και την ΕΕ, με αποτέλεσμα να επιταθεί η οικονομική ασφυξία σε εκατομμύρια ανθρώπους». Πριν, είχαμε να κάνουμε με τη μεταμόρφωση των X-Files. Εδώ, έχουμε να κάνουμε με τη μεταμόρφωση του συριζανθρώπου: η έξοδος από την Ευρώπη θα μας πλήξει, λέει πλέον ο συριζάνθρωπος, όσοι οι μειώσεις στις συντάξεις, ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ. Οπότε, μια δεν τα καταφέραμε, δυο δεν τα καταφέραμε, άντε πάμε άλλη μια τρίτη (μωρ’ αδέρφια), μια τρίτη και φαρμακερή προσπαθειούλα για να φύγουμε επιτέλους από τη μασονία του νεοφιλελευθερισμού, να τελειώνουμε: και με το κεφάλαιο, και με τους τοκογλύφους, και με τα πάντα. Δεν έχουμε να χάσουμε τίποτε: έξω από την Ευρώπη θα ’μαστε όπως και μέσα, απλώς χωρίς τους βρομοκαπιταλιστές. Είτε μέσα είτε έξω, τις ίδιες συντάξεις θα παίρνουμε αφού. Ποιοι Καμμένοι, και ποιοι Κοτζιάδες, και ποιοι τρελοί, και ποιες παιδείες, και ποια δραχμικά πραξικοπήματα, και ποια κλειστά νοσοκομεία: γύψο για τα κατάγματα θα βρίσκουμε πάντα. Ωραίο; Φίνο; Ωραιότατο. Και θα καθόμαστε —σου λέει ο συριζάνθρωπος—, εγώ κι εσύ, εσύ κι εγώ, μόνοι πάνω στη γη, θα χορεύουμε γύρω από τη φωτιά όλοι μια αγκαλιά μες στη νυχτιά στην Ικαριά, και θα πίνουμε κρασί από το μπουκάλι και απ’ το στόμα σου το κερασένιο το καυτό το hot, και θ’ ακούμε Λοΐζο και οι κακοί δανειστές θα μείνουμε σπίτσλες. Εβίβα. [§] Syriza is out there, σύντροφοι. Πρέπει να πέσουν σαν κι εκείνο το ούφο στο πρώτο επεισόδιο των X-Files, που γκρεμοτσακίστηκε.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά