Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Γράφτηκε από τον 

Στην παραλία της Θεσσαλονίκης, οι ψαράδες με τα καλάμια έχουν πολλαπλασιαστεί τον τελευταίο καιρό. Έχουν σχεδόν δεκαπλασιαστεί τα δύο-τρία τελευταία χρόνια που τους παρακολουθώ, και κυρίως έχουν εκσυγχρονιστεί — πολύ: δεν θα δεις πια τον παππού που έβλεπες παλιά, με την πετονιά και την υπομονή του και τη μελαγχολία που τον τύλιγε, δεν θα τον δεις γιατί δεν πηγαίνει πια, ούτε θα ξαναπάει. Είναι νέοι άντρες οι περισσότεροι ψαράδες, καλά ντυμένοι, άριστα εξοπλισμένοι, με σύγχρονα καλάμια και με πολλά σύνεργα, με φακούς στις πετονιές, τους φελούς και τα καπέλα, με ψυγεία πάγου, ποδήλατα και μηχανάκια για να μεταφέρουν τα ψάρια. Πολλοί έχουν σταντ όπου στηρίζονται δύο και τρία επιπλέον καλάμια, πέραν αυτού που κρατούν στο χέρι. Η δουλειά έχει εντατικοποιηθεί και βιομηχανοποιηθεί. Όλοι τους ξέρουν καλά πού τσιμπάει και πότε (ανάλογα με την ώρα της ημέρας, με την εποχή, με το φεγγάρι), και μετακινούνται αναλόγως, μαζικά. Στα σημεία όπου στέκονται ο ένας δίπλα στον άλλο η παραλία αλλάζει άρδην και επί ώρα όψη, γίνεται κάτι άλλο, μία δραστήρια περιοχή όπου αλιεύονται σωρηδόν κεφαλόπουλα για να πάνε στις ταβέρνες και στα καφενεία της πόλης, ένας τόπος που δεν είναι πλέον τόπος «περιπάτου», περισυλλογής, ή ό,τι άλλο συνιστά αυτό που λέμε δημόσιος χώρος — που δεν είναι καν πόλη. Τα σημεία εκείνα, της μαζικής ψαριάς, είναι ένας χώρος ιδιωτικός και περίκλειστος. Αν και όχι αόρατος. Και πρακτικά ενοχλητικός. Πρόκειται, εν ολίγοις, για ένα αηδιαστικό θέαμα (δεν μιλώ καν για την καθαυτό πράξη της υπεραλίευσης), και άμποτε να ξεμπερδέψουμε από δαύτο. Ας τους περιορίσει ο νόμος, ας απαγορευτούν αν μη τι άλλο τα επιπλέον καλάμια, είναι απεχθές αυτό που συμβαίνει, και βρομιάρικο. [§] Θα πείτε, Εδώ ο κόσμος καίγεται, η Ελλάδα βουλιάζει καθημερινά και περισσότερο, και από τον βυθό όπου πηγαίνουμε δεν θα υπάρξει επιστροφή, κι εσύ ασχολείσαι με τους ψαράδες της Νέας Παραλίας; Ναι, αυτό κάνω. Κάποιος έπρεπε να το πει.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2016 Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά