Πέμπτη, 07 Ιανουαρίου 2016

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

Γράφτηκε από τον 

Πολλοί φίλοι επιχαίρουν που κάποιοι γνωστοί (γνωστοί στα socialmedia, εννοώ, όχι παραέξω) φανατικοί υποστηρικτές τού ΣΥΡΙΖΑ, ευρωσκεπτικιστές, δραχμιστές κλπ. κλπ., κάτι θλιβερά όντα που έβριζαν και απειλούσαν τους δημοκράτες πολίτες και εύχονταν σαν άλλοι Λεβέντηδες να μας βρει ο καρκίνος, εμάς και όλα μας τα σόγια, και να μείνουμε στον τόπο, όταν δεν προέβαιναν σε πιο χειροπιαστές πράξεις, σε πιο προσωπικές επιθέσεις, σε σπορά ψευδών ειδήσεων, ας πούμε (για να χάσουμε δουλειές, φέρ’ ειπείν, ή για να απομονωθούμε κοινωνικά — τέτοια, τέτοια: πολλά τέτοια), κάτι φασίστες δηλαδή, τσογλαναρία του κερατά, Γκοτζαμάνηδες του πληκτρολογίου — επιχαίρουν τέλος πάντων οι φίλοι επειδή τάχα είδαν το φως το αληθινό αυτοί οι τύποι και κατάλαβαν πως ο Τσίπρας τούς δούλευε, ξέρω γω, και πούλησε τα αεροδρόμια, και δεν έκοψε δραχμές, και δεν εγκαθίδρυσε δικτατορία του προλεταριάτου και δεν μας έβγαλε από την Ένωση, και δεν μας πήγε στον Μαδούρο και στο Ιράν κ.ο.κ., και βρίζουν αυτόν τώρα. Το τρομακτικό εδώ βέβαια είναι η χαρά των φίλων, ή αν θέλετε η (για όνομα του καλού Θεού…) δικαίωσή τους. Κύριοι, αυτό το γεγονός που σας χαροποιεί, και που κακώς σάς χαροποιεί, και που τρελαινόμαστε που σας χαροποιεί, ένα πράγμα δείχνει μόνο, που επίσης είπαμε, ξαναείπαμε, γράψαμε, ξαναγράψαμε, δημοσιεύσαμε και ξαναδημοσιεύσαμε: από το πανηγύρι της αριστερής ματαιοδοξίας, που θα λάβει οικτρό τέλος, και που οι τέντες του και οι πάγκοι του θα γκρεμιστούν και θα πέσουν ο ένας πάνω στον άλλο νομοτελειακώ τω τρόπω, μόνο η συμμορία της Χρυσής Αυγής έχει να κερδίσει. Εθνικοσιαλιστές σαν την Άντζυ Σαμίου (πρώτη φορά γράφω αυτές τις δύο λέξεις στη ζωή μου… και ντρέπομαι τρομερά — και δεν ξέρω καν αν είναι η παλιά τραγουδίστρια ή κανένα τρολ) ή τον παρανοϊκό Χατζηστεφάνου, για να αναφερθώ στους δύο μάλλον πιο γνωστούς και επωνύμους φασίστες, για να μη μιλήσω για τα έρμα παιδάκια που για ένα σάντουιτς την ημέρα χτυπούσαν ιοβόλα δωδεκάωρα στο Twitter, φαιοχίτωνες —με μια λέξη— που βρήκαν πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης του χαλασμένου ψυχισμού τους στον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα* απλώς θα επιστρέψουν στον φυσικό τους χώρο, αυτόν δηλαδή που δεν κρατά τα προσχήματα ακόμη και για τους πιο ηλιθίους — αυτόν που διαθέτει και κανονικές στολές, και που δεν αποφεύγει απλώς τη γραβάτα για να δηλώσει έμμεσα και πονηρούτσικα πως, «Νά, νά, κοίτα: αυτό εδώ που δεν φορώ είναι στρατιωτική στολή». Και αυτοί οι τύποι, οι πέντε-δέκα γνωστοί που κάνουν την πολλή φασαρία, θα είναι μοναχά η κορυφή του παγόβουνου: η συμμορία του Μιχαλολιάκου θα προσποριστεί τεράστια οφέλη από την «αθέτηση» των «υποσχέσεων» του Τσίπρα. Θα γίνει ό,τι και στο Ανατολικό Βερολίνο μετά την πτώση του Τείχους, όπου τα κομματικά γραφεία βάφτηκαν εν μιά νυκτί από κόκκινα μαύρα, για να γίνουν από κομουνιστικά νεοναζιστικά. Εντέλει: μη χαίρεστε από όσα πάθαμε και από όσα μένουν να πάθουμε —εμείς, η χώρα, όλοι μας εδώ—, να λυπάστε και να τρέμετε. Το κακό το γλεντάει, κι ακόμη δεν έχει καν μεθύσει.

 

* Τι σημαίνει αυτό το «τώρα»; Όχι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποριζοσπαστικοποιείται και γίνεται mainstream (τίποτε δεν άλλαξε ούτε θα αλλάξει στον ΣΥΡΙΖΑ, τη εξαιρέσει των ρουσφετιών και των διορισμών συγγενών από κυβερνητικές πλέον θέσεις — η Αριστερά το έκανε πάντα αυτό από όλες τις άλλες θέσεις εξουσίας που κατείχε μεταπολεμικά). Σημαίνει απλώς ότι πεθαίνει.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016 Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά