Τρίτη, 05 Ιανουαρίου 2016

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

Γράφτηκε από τον 

Έλεγα προ τριών μηνών ότι το πιο έξυπνο που είχαμε να κάνουμε θα ήταν να ψηφίζαμε όλοι Τζιτζικώστα στις εσωκομματικές της Νέας Δημοκρατίας, ώστε από την επομένη κιόλας να έφευγε απαυδισμένος από το κόμμα του Φαήλου ο Μητσοτάκης και να έφτιαχνε επιτέλους ένα δικό του, καθαρά κεντρώο, αντεθνικιστικό, προσανατολισμένο 100% στην Ευρώπη και στη σταδιακή ομοσπονδιοποίησή της, υπέρ της ελεύθερης αγοράς και κατά των διακρίσεων, υποστηρικτικό των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και με άξονα και τροφοδότες τους ανθρώπους του ιδιωτικού τομέα, από τον τελευταίο πακετά μέχρι τον Καρέλια — ένα αστικό ευρωπαϊκό φιλελεύθερο κόμμα του Κέντρου δηλαδή. Τέλος πάντων, δεν έκανα δα και την ανάλογη καμπάνια, γράφτηκα μάλιστα στη ΝΔ και ψήφισα τον Κυριάκο, ο Τζιτζικώστας δικαίως χάθηκε από το προσκήνιο και δεν θα ξαναεμφανιστεί, να ’ναι καλά ο άνθρωπος, ο Μητσοτάκης θριάμβευσε παρά πάσα προσδοκία και διεκδικεί με (ισχνές) αξιώσεις την αρχηγία — είμαι σίγουρος πως δεν θα τα καταφέρει, τα ζάρια ρίχτηκαν, οι μηχανισμοί έχουν πάρει φωτιά, και η ΝΔ θα κληθεί να συμπαρασταθεί στον Τσίπρα και στον Καμμένο υπό τον Μεϊμαράκη… συναινώντας… τι λέξη κι αυτή. Τι θα κάνει ο Μητσοτάκης μετά; Ιδέαν δεν έχω. Όπως δεν έχω ιδέα για το τι κάνει ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ένας πολιτικός που δεν ήταν ψηλά στην εκτίμησή μου, το αντίθετο, μέχρι που ανέλαβε την τύχη της χώρας μαζί με τον Σαμαρά — με τον οποίο μάλιστα τα κατάφεραν να την κρατήσουν όρθια, ας θυμηθούμε εδώ, παρά τον λυσσαλέο πόλεμο που δέχτηκαν από παντού, από δεξιά και από αριστερά, και παρά τη νωθρότητα που επέδειξαν εκεί όπου έπρεπε να είναι γρήγοροι, αποφασιστικοί και άμεσοι. Αλλά αναγνωρίζω πως τα τέρατα των συμφερόντων, οι προσοδοθήρες, οι οργανωμένες ομάδες συμφερόντων (ήτοι: οι λόγοι που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία) δεν πολεμιούνται εύκολα. Αφ’ ης δε στιγμής ο Βενιζέλος άφησε την προεδρία τού ΠΑΣΟΚ, λες και μεταμορφώθηκε, λες και απαλλάχτηκε από ένα μανδύ που τον βάραινε στους ώμους αφύσικα: ξεδίπλωσε όλες τις (γνωστές) αρετές του και επισκίασε με ευκολία όλους τούς άλλους στη Βουλή, ευχερώς και με άνεση γκραν μετρ που κάνει αγώνες επίδειξης σε τουρνουά νέων σκακιστών. Επαναλαμβάνω, όμως, πως δεν ξέρω τι κάνει ακριβώς. Και τι επιδιώκει. (Γενικά δεν ξέρω τι κάνει και τι θέλει το ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν ξέρω και πόσο ακριβώς ΠΑΣΟΚ είναι ο Βενιζέλος). Όσον αφορά εμένα, πάντως, θα ήθελα να τους δω μαζί: όπως έχουμε, παρά τις πολιτικές διαφορές που υπάρχουν και καλώς υπάρχουν, κυβερνήσεις συνεργασίας (κάτι που η Ελλάδα σιχαίνεται διακόσια χρόνια τώρα, αλλά κάτι που όταν λειτουργήσει πετυχαίνει), έτσι θα ήθελα και ένα αντιπολιτευόμενο κίνημα συνεργασίας, και οιονεί εθνικής σωτηρίας. Αυτοί οι δύο είναι οι καταλληλότεροι σήμερα για να ηγηθούν από κοινού σε κάτι τέτοιο: ο Βενιζέλος και ο Κυριάκος. [§] (Ακόμη και αν ο τελευταίος νικούσε την Κυριακή, πράγμα απίθανο). [§] Το μέλλον, σε κάθε περίπτωση, είναι το Κέντρο, η περιθωριοποίση της Αριστεράς και της καθ’ ημάς Δεξιάς, και η σύμπραξη σοσιαλδημοκρατίας, κεντροδεξιάς και φιλελευθέρων. Πράγμα που, γεροί να ’μαστε, θα το δούμε να συμβαίνει συντομότερα από όσο φαίνεται σήμερα ότι θα το δούμε.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016 Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά