Δευτέρα, 04 Ιανουαρίου 2016

Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2016

Γράφτηκε από τον 

Ξεκίνησα πάλι, μετά από δύο χρόνια, να τρέχω λιγάκι, καθώς απέχω εδώ και κοντά ενάμιση ολόκληρο χρόνο από κάθε άλλη σωματική άσκηση και επειδή δεν είμαι καθόλου του γυμναστηρίου, των βαρών, των ελατηρίων και των λοιπών οργάνων, αλλά και επειδή είμαι και βαρύς καπνιστής, κάνω δουλειά γραφείου, τρέφομαι με αρκετά λίπη και, γενικώς, επειδή έχω όλο το πακέτο με τα SOS. Το ευτύχημα είναι πως η παραλία απέχει είκοσι μέτρα από το σπίτι, και στην παραλία υπάρχει αρκετός χώρος για να τρέχεις χωρίς να ενοχλείς, ας πούμε δίπλα στον διακριτό διάδρομο για τους ποδηλάτες, και επιπλέον, ένας εσύ ανάμεσα σε όλους τούς άλλους, δεν καταντάς δαχτυλοδεικτούμενος. Δεν ξέρω πόσο καιρό θα συνεχίσω να το κάνω αυτό, ένα μήνα, λιγότερο από μήνα ή ολόκληρο τον χρόνο, ή με τι συχνότητα, κάθε μέρα ή τρεις ημέρες την εβδομάδα, ας πούμε, αλλά ούτε που το σκέφτομαι αυτό προς στιγμήν, το όλο θέμα έχει να κάνει με την εξασφάλιση της μιάμισης ώρας που απαιτείται κάθε φορά (βάζω μέσα και το ντους μετά την επιστροφή, δεν τρέχω επί μιάμιση ώρα), ή καλύτερα με το να πείθεις τον εαυτό σου πως αυτή η μιάμιση ώρα μπορεί να εξασφαλιστεί, μπορείς να τη δανειστείς από λιγότερο επείγουσες ασχολίες που σε απασχολούν στα διαλείμματα της δουλειάς σου, όπως ας πούμε από την ενδελεχή ανάγνωση του ηλεκτρονικού ημερήσιου ελληνικού Τύπου (την ανάγνωση του ξένου δεν πρέπει να τη μετριάζει κανείς), ή πόσο μάλλον από την ανάγνωση των σχολίων επί των άρθρων του ημερήσιου ελληνικού Τύπου: οι αναρτήσεις πέντε-δέκα φίλων στο Facebook και τα καθημερινά tweetε κατό λογαριασμών είναι παραπάνω από αρκετά για να είσαι διαρκώς μέσα στα πράγματα, δεν χρειάζεται κανείς τίποτε παραπάνω για να μάθει τα πάντα, για να είναι ενήμερος για καθετί, ή για να καταλαβαίνει, για να είναι σε θέση να καταλάβει πως αυτοί οι άλλοι δρομείς που βγήκαν μαζί με σένα χθες στην παραλία, βραδιάτικα, με τη βροχή και με τους 5 βαθμούς, και που σε περνούσαν σαν να ’σουν σταματημένος, είναι, τηρουμένων των αναλογιών, σαν αυτούς τους πολίτες που, ακόμη και στο τοξικό περιβάλλον της βορβορώδους πολιτικής σκηνής που συνιστούν οι αντιδημοκρατικές δυνάμεις σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση, όχι μόνο θα επιβιώσουν, αλλά θα πεισμώσουν και θα τα πάνε ακόμη καλύτερα στο κοντινό μέλλον, όταν το καθεστώς θα έχει επιτέλους γκρεμιστεί και η παρένθεση θα έχει κλείσει. Γιατί δουλεύουν, δουλεύουν πολύ, με συνέπεια, σιωπηλά, θέτοντας στόχους και δυναμώνοντας καθημερινά. Ακόμα και υπό βροχή, ακόμη και μες στο κρύο, ακόμη και τη νύχτα. Να ’ναι καλά, και οι μεν και οι δε.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2016 Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά