Παρασκευή, 01 Ιανουαρίου 2016

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016

Γράφτηκε από τον 

Ο Αρσέν τρέμει όταν βγαίνουμε στον δρόμο χωρίς να φοράει το λουρί του: περιστήθιο και οδηγό. Φοβάται ότι θα τον αφήσω κάτω και ότι δεν θα μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνος, με τα άλλα σκυλιά, με τα αυτοκίνητα, με τους ανθρώπους. Ή ότι θα απομακρυνθώ, θα με χάσει, και θα χαθεί. Ενώ, για παράδειγμα, θέλει, του αρέσει να κατεβαίνει μαζί μου στην είσοδο της πολυκατοικίας για κάτι γρήγορο, ας πούμε για να παραλάβουμε ένα συστημένο δέμα ή μία επιστολή, κάθεται μόνος του μέσα από την πόρτα όσο εγώ μιλάω με τον ταχυδρόμο και υπογράφω, γιατί νιώθει ανασφάλεια: θα ήθελε να νιώθει τη σιγουριά του λουριού. Το ίδιο φοβάται και όποτε τυχαίνει και τον κρατώ αγκαλιά για να πεταχτούμε απέναντι, δυο βήματα, στο μπαρ όπου συχνά μάς αφήνουν διάφορα, βιβλία και τέτοια, χωρίς να έχει «ντυθεί»: οπότε αισθάνεται γυμνός και ευάλωτος. Με το λουρί του, υπό την αιγίδα της δέσμευσης, μπορεί να κάνει τα πάντα: να με ακολουθήσει παντού, ακόμη και ανάμεσα από τα πλήθη της Τσιμισκή, που προχωρούν αργά-αργά στο μέσον του πεζοδρομίου και πρέπει όλο να τα παρακάμπτουμε, ακουμπώντας σχεδόν τους αστέγους που κοιμούνται ή πίνουν την πρωινή τους ρετσίνα στα πάρκα, ή στην παραλία, μεταξύ προκυμαίας και ποδηλατολωρίδας, αποφεύγοντας τους ψαράδες, τους δρομείς και τους υπόλοιπους περαστικούς. Εάν τυχόν τού το έβγαζα τότε, θα τα ’χανε — και θα χανόταν· θα τρόμαζε και θα πανικοβαλλόταν. Θα γινόταν ένα με τα αδέσποτα σκυλιά, που, από την άλλη, τον εντυπωσιάζουν με την τόλμη τους και σπάνια τους γαβγίζει, μάλλον τα σέβεται. Ο Αρσέν μόνο στο σπίτι μας χαίρεται να μην έχει το λουρί του. Εκεί, στο σπίτι μας, δεν τον τρομάζει τίποτε, ούτε καν οι κρότοι από τα βεγγαλικά για την αλλαγή του χρόνου. [§] Νομίζω πως κάτι λέει όλο αυτό και για μας: για το πόσο εύκολα εκχωρούμε την ελευθερία μας χάριν της ασφάλειας, για το πόσο εκτιμούμε το περιστήθιο, για το πόσο εκτιμούμε τον οδηγό — το λουρί.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015 Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά