Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Όσο και να φωνάζουμε, όσο δίκιο και να έχουμε, ελάχιστοι μη κομματικοί (και μη φίλοι) της Νέας Δημοκρατίας θα τραβηχτούμε να ψηφίσουμε στις εκλογές για την ανάδειξη του νέου αρχηγού της. Και αυτό θα είναι άλλη μια ήττα μας: ακόμη μία. Θα έλεγε κανείς πως τις έχουμε συνηθίσει τις ήττες, πως είναι ο τρόπος μας να ζούμε, αλλά, ενώ θα έχει πολύ δίκιο αναφορικά με το δεύτερο, οι ήττες δεν συνηθίζονται και δεν χωνεύονται. Αυτό έλειπε. Απλώς παριστάνεις τον αδιάφορο μέχρι να έχεις φάει όλη σου τη ζωή ηττώμενος, και μόνο τότε παραδέχεσαι (στον εαυτό σου) πως όλο αυτό ήταν κάτι που δεν το άντεχες, και πως λυπάσαι πολύ που πήγαν τα πράγματα έτσι. (Είναι όπως με την έκθεση στις ακτίνες Χ: η περιοδική έκθεσή τους σε αυτές δεν φαίνεται να σε επηρεάζει, κάθε δόση ξεχωριστά δεν είναι επικίνδυνη, αλλά το άθροισμά τους αποβαίνει θανατηφόρο). Επίσης, δεν τρέφω την παραμικρή αμφιβολία πως ο υποψήφιος που θα ψηφίσω εγώ για πρόεδρο στη ΝΔ και, άρα, για δυνάμει πρωθυπουργό, ο Μητσοτάκης, ένας κεντρώος πολιτικός που μπορεί να κάνει τη διαφορά χωρίς να σχετίζεται με Καραμανλήδες και δεν συμμαζεύεται, δεν θα περάσει καν στον δεύτερο γύρο. Όπως δεν θα περάσει και ο δεξιός Γεωργιάδης, πράγμα που επίσης δεν είναι καλό, αν και εξ αντανακλάσεως (γιατί ο ίδιος δεν αποτελεί καν επιλογή, δεν το πιστεύουν καν οικογενειακώς): επειδή οι άλλοι δύο είναι χειρότεροι — ο Τζιτζικώστας δεν συνιστά καν πρόταση, πρόκειται περί κακού ανεκδότου (αλλά θα ψηφιστεί), ενώ ο Μεϊμαράκης είναι από λάθος εδώ, από σπόντα, και δεν μπορεί καν να συνειδητοποιήσει πως είναι κατά έναν πελώριο τρόπο ανεπαρκής, σαν κάτι πρώην ωραίους και νυν πενηντάρηδες-εξηντάρηδες που φοράνε στενά πουκάμισα, καπνίζουν Μάρλμπορο και κερνάνε ποτά στα μπαρ λέγοντας ιστορίες στα κοριτσάκια και γελώντας από μόνοι τους· και που μετά πάνε σπίτι για άλλη μια φορά μόνοι. Τέλος πάντων: όλα θα πάνε στραβά. Ακόμη και το ενδεχόμενο, όπως ακούω, να μην υπάρξει δεύτερος γύρος επειδή ο πρώτος θα εξασφαλίσει μεγάλη διαφορά από τους υπόλοιπους, ούτε αυτό είναι ομαλό (δεδομένου αυτού που θα πρωτεύσει). Θα σας πω τι συμβαίνει: όπως σε ένα ναυάγιο καταλύεται το σύμπαν, δεν βουλιάζει απλώς το ρημάδι το πλοίο για να πνίξει τον κόσμο, αλλά: πολλοί πετούν γυναίκες και παιδιά στο νερό επειδή τούς εμποδίζουν, οι αξιωματικοί χάνουν τον έλεγχο, φωτιές ξεσπούν από το πουθενά και αποκλείουν οδούς διαφυγής, οι λέμβοι δεν έχουν κουπιά ή πυξίδα, τα συστήματα επικοινωνίας βραχυκυκλώνουν και δεν εκπέμπουν το στίγμα του σκάφους, κι από πάνω μια καταιγίδα μαυρίζει ξάφνου τον ουρανό και αισθάνεσαι πως πνίγεσαι σε δύο θάλασσες, κλπ. κλπ. — έτσι και με μας: θα πέσουμε στην πλήρη διεθνή ανυποληψία και στο μεγάλο κραχ με το χειρότερο δυνατό υλικό τόσο στη μία άκρη του φάσματος, όσο και στην άλλη. Και το ακόμη χειρότερο: το απ’ ανάμεσα κομμάτι, το δημοκρατικό, δεν θα εκπροσωπείται παρά από τη Γεννηματά και τον Θεοδωράκη… [§] Πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν τα πράγματα, θα πεις. Ναι, σωστά. :-)  

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2015 Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά