Παρασκευή, 04 Δεκεμβρίου 2015

Σάββατο, 5 Δεκεμβρίου 2015

Γράφτηκε από τον 

Οτιδήποτε μπαίνει στην ατζέντα, την όποια ατζέντα, μέλλει κάποια στιγμή να βγει από αυτήν και να ενσαρκωθεί, να πραγματοποιηθεί, να γίνει. Δεν ξέρω εξαιρέσεις επ’ αυτού. Ούτε εσύ ξέρεις. Και δεν υπήρξε τίποτε στην Ιστορία που να γεννήθηκε κατευθείαν λαμπρό και έτοιμο να «κατακτήσει τον κόσμο», είτε μιλάμε για τον Χριστό, είτε για έναν μέτριο ζωγράφο που σύχναζε σε μια λερή μπιραρία και, από εκεί ορμώμενος, διέλυσε τη χώρα του και τη μισή ανθρωπότητα: καθετί ξεκινά σαν μια λέξη που ακούς κάποτε, και δεν της δίνεις σημασία. Αυτά που συμβαίνουν από τον Ιανουάριο και δώθε τα είχαμε όλα λεπτομερώς περιγράψει και δημοσιεύσει, με εκατοντάδες χιλιάδες λέξεις, ένα προς ένα, από το ’11. (Αν και τη βιαιότητα κάποιων πραγμάτων δεν την είχε καταγράψει κανείς μας). Δεν χρειάστηκε η επίκληση ανωτέρων δυνάμεων και πνευμάτων, ούτε το προσεκτικό κοίταγμα εντοσθίων από φρεσκοσφαγμένα κατσίκια. Επρόκειτο περί απλής, απλούστατης κοινής λογικής. Εξ ου και (γιατί αυτά έτσι πάνε: αλυσίδα) η Ελλάδα δεν πρόκειται να αποφύγει τη μοίρα της όσο αυτοί εδώ είναι στην εξουσία (δεν μιλώ για την τετραετία, μιλώ για το επόμενο εξάμηνο, μαξ): το Grexit, που το μελετάμε κάτι χρόνια τώρα, δεν είναι μια άλλη λέξη για τον μπαμπούλα — το Grexitείναι το όνομα της πραγματικότητας. Και δεν σημαίνει μόνο οικονομικό όλεθρο και φτώχεια, όπως λέμε και ξαναλέμε και ματαιοπονούμε λέγοντας και ξαναλέγοντας: σημαίνει απόλυτη αδυναμία να αντεπεξέλθει η χώρα στις τρομερές προκλήσεις του κακού αυτού καιρού. Δέκα κλαριά μαζί δεν σπάνε. Ένα μοναχό του — σπάει. Σαν φτενό καλάμι. Κι όταν λέμε σπάει, εννοούμε σπάει. Μιλάμε για το πολίτεμα, και για το δικαίωμα στην ειρήνη. [§] Βαρέθηκα να μιλώ για όλα αυτά τόσα χρόνια. Ειδικά επειδή οι πολλοί (και σχεδόν όλοι οι επιφανείς δημοσιολόγοι) τα ανακαλύπτουν ξαφνικά, και αιφνιδιασμένοι, μ’ ένα «Ω!» κι ένα «Α!», πολύ κατόπιν εορτής. Και ειδικά όταν για δεύτερη συνεχή χρονιά δεν έχουμε για να βάλουμε πετρέλαιο στο σπίτι και θαυμάζουμε ο ένας πάνω στον άλλο τις ωραίες μας πλεχτές ζακέτες. [§] Τον νου σας.

Κυριάκος Αθανασιάδης

Κυριάκος Αθανασιάδης. Συγγραφέας, μεταφραστής και επιμελητής εκδόσεων. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Δώδεκα (1991), Μικροί κόσμοι (1996), Το σάβανο της Χιονάτης (2000), Το βασίλειο του αποχαιρετισμού (2002), Πανταχού απών (2007), Ζα Ζα (2012). Μόλις κυκλοφόρησε το βιβλίο του Η Κόκκινη Μαρία.

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία:
Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου 2015 Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου 2015

Προσθηκη σχολιου

Τα πεδία με * είναι υποχρεωτικά